Ja wiem lepiej – Co się dzieje… – Dmitrij ze zmęczeniem kucnął przed córką, wpatrując się w różow…

Co się tu znowu dzieje? Michał ciężko uklęknął przed córką, patrząc na różowe plamki na jej policzkach. Znowu

Czteroletnia Ludmiła stała pośrodku pokoju, cierpliwa i zadziwiająco poważna jak na swój wiek. Przywykła już do tych codziennych oględzin, zatroskanych twarzy rodziców, maści i niekończących się tabletek.

Jagoda podeszła bliżej, kucnęła obok męża. Jej palce delikatnie odgarnęły kosmyk włosów z czoła Ludmiły.

Te leki wcale nie działają. Nic a nic. Jakbyśmy wodę jej nalewali. A ci lekarze w przychodni Tam nawet nie wiadomo, czy to lekarze. Już trzecią kurację zmieniają i żadnych rezultatów.

Michał podniósł się, ścisnął nasadę nosa. Za oknem było szaro, a dzień zapowiadał się tak samo nijako jak wczorajszy. Szybko się zebrali Ludmiłę otulili ciepłą kurtką, i po pół godzinie siedzieli już w mieszkaniu jego matki.

Barbara tylko wzdychała, kręciła głową, głaskała wnuczkę po plecach.

Taka mała, a już tyle tabletek Przecież to ogromny ciężar dla organizmu posadziła Ludmiłę na kolanie, a dziewczynka odruchowo się do niej przytuliła. Serce się łamie patrząc na nią.
Chętnie byśmy nie dawali, Jagoda siedziała na brzegu kanapy, splatając dłonie. Ale alergia jest nieustępliwa. Już wszystko z domu wyrzuciliśmy. Wszystko. Je tylko najprostsze rzeczy a wysypka wciąż powraca.
A co lekarze mówią?
Nic konkretnego. Nie potrafią ustalić przyczyny. Badania robimy, testy też, a efekt Jagoda machnęła ręką. Efekt widać na policzkach.

Barbara westchnęła i poprawiła kołnierzyk wnuczki.

Może wyrośnie z tego Czasem dzieci wyrastają z takich rzeczy i samo przechodzi. Ale na razie żadnych pocieszających wiadomości.

Michał w milczeniu patrzył na córkę. Malutka, chudziutka. Wielkie, czujne oczy. Pogładził ją po głowie i nagle w myślach wrócił do własnego dzieciństwa jak wydobywał z kuchni drożdżowe bułeczki, które mama piekła w sobotę, jak prosił o cukierki, jak uwielbiał jeść konfitury wprost z słoika. A jego córka Gotowane warzywa. Gotowane mięso. Woda. Żadnych owoców, żadnych słodkości, żadnego normalnego dziecięcego jedzenia. Cztery lata, a dieta ostrzejsza niż u pacjenta z wrzodami.

Już nie wiemy, co jeszcze wykluczyć, powiedział cicho. W diecie prawie nic jej nie zostaje.

W drodze do domu panowała cisza. Ludmiła usnęła na tylnym siedzeniu, a Michał co chwilę zerkał na nią w lusterku. Spała spokojnie. Przynajmniej teraz nie drapała się.

Mama dzwoniła, odezwała się Jagoda. Prosi, żebyśmy przywieźli Ludmiłę na przyszły weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce zabrać wnuczkę.
Teatr? Michał zmienił bieg. Dobry pomysł. Niech chociaż trochę się rozerwie.
Też tak myślę. Przyda się jej trochę radości.

… W sobotę Michał zaparkował pod domem teściowej i wyjął Ludmiłę z fotelika. Dziewczynka zaspana mrugała, przecierała oczy piąstkami zbudzili ją wcześnie, nie zdążyła się wyspać. Michał wziął ją na ręce, a ona wtuliła się w jego szyję, lekka i ciepła jak wróbelek.

Irena wyszła na ganek w kolorowym szlafroku, rozkładając ręce tak, jakby zobaczyła rozbitka, a nie wnuczkę.

Ojejku, kochanie, moje słoneczko przyciągnęła Ludmiłę do siebie, mocno przytuliła do okazałej piersi. Chudziutka, blada, policzki zapadnięte. Wy ją tymi dietami zamęczyliście, całkiem dziecko zadręczyliście.

Michał wsunął ręce do kieszeni kurtki, tłumiąc złość. Za każdym razem to samo.

Przecież my to robimy dla jej dobra. Sytuacja zmusiła, rozumiesz sama
Jakie dobro! Irena zacisnęła usta, przyglądając się wnuczce jakby wróciła z obozu. Skóra i kości. Dziecku trzeba jeść, a nie z głodu trzymać.

Wzięła Ludmiłę do domu, nie patrząc wstecz, a drzwi zamknęły się cicho. Michał został na schodach. Coś go uwierało w środku, jakaś myśl próbowała się przebić, ale rozmywała się jak poranna mgła. Przetarł czoło, postał jeszcze chwilę przy bramie, wsłuchany w ciszę obcego podwórka, po czym ruszył do samochodu.

Weekend bez dziecka był dziwny, jakby wrócił do czasów sprzed rodzicielstwa. W sobotę pojechali z Jagodą do marketu, pchali wózek pomiędzy alejkami, wybierali jedzenie na cały tydzień.

W domu przez trzy godziny męczył się z cieknącą baterią w łazience. Jagoda wyciągała stare ubrania z szafy, szykowała worki do wyrzucenia. Codzienna krzątanina, lecz bez śmiechu i hałasu dziecka mieszkanie było dziwnie ciche, jakby kto wyłączył życie.

Wieczorem zamówili pizzę tą samą, z mozzarellą i bazylią, której Ludmiła nie mogła jeść. Otworzyli butelkę czerwonego wina. Siedzieli w kuchni, rozmawiali o wszystkim i o niczym o pracy, o wakacjach, o remoncie, który wciąż odkładali.

Jak dobrze, rzuciła nagle Jagoda i natychmiast się zacięła, przygryzła wargę. W sensie no wiesz. Jest naprawdę cicho, spokojnie.
Rozumiem, Michał przykrył jej dłoń swoją. Ja też tęsknię. Ale ten spokój przyda się nam.

W niedzielę pojechał po córkę wieczorem. Słońce chowało się za horyzontem, oblewając ulice pomarańczowym blaskiem. Dom teściowej stał na końcu działki, za starymi jabłoniami, w zachodzącym słońcu wyglądał prawie przytulnie.

Michał wysiadł z auta, pchnął furtkę zawiasy skrzypnęły i zamarł w pół kroku.

Na ganku siedziała jego córka. Obok niej Irena, pochylona z uśmiechem szczęścia na twarzy. W ręku trzymała drożdżówkę dużą, rumianą, błyszczącą od masła. A Ludmiła ją jadła, rozmazana po policzkach, na brodzie okruszki, a oczy radosne jak dawno nie były.

Michał stał przez chwilę, czując narastające w nim gorące wzburzenie.

Podszedł gwałtownie, w trzech krokach znalazł się obok, wyrwał bułkę z ręki teściowej.

Co ty robisz?!

Irena aż podskoczyła, cofnęła się, twarz jej przybrała kolor buraka od szyi po skronie.

Rozłożyła nerwowo ręce.

Przecież to tylko kawałeczek! Odrobina! Nic się nie stanie, no droga bułka, pfff

Michał już nie słuchał. Chwycił Ludmiłę na ręce przelęknięta przytuliła się do jego kurtki zaniósł do samochodu. Posadził w foteliku, zapiął pasy. Palce drżały mu ze złości. Ludmiła patrzyła na niego ogromnymi oczami, zadrżały jej wargi za chwilę zapłacze.

Nic się nie dzieje, kotku, pogładził ją po głowie, zmuszając się, by mówić spokojnie. Poczekaj chwilkę. Zaraz wracam.

Zamknął drzwi i wrócił do domu. Irena stała na ganku, ściskała brzeg szlafroka, twarz się plamiła.

Michał, ty nie rozumiesz
Nie rozumiem?! zatrzymał się dwa kroki od niej, wybuchł. Pół roku! Pół roku nie wiedzieliśmy, co jest naszej córce! Badania, analizy, testy na alergie wiesz, ile to kosztowało?! Ile stresu, ile bezsennych nocy?

Irena cofnęła się do wejścia.

Ja chciałam dobrze
Dobrze?! Michał podszedł bliżej. Trzymaliśmy ją na wodzie i kurczaku! Wszystko wykluczyliśmy! A wy tutaj po kryjomu karmicie ją smażonymi bułkami?!
Ja jej odporność budowałam! Irena nagle podniosła głowę. Stopniowo dawałam, żeby organizm się przyzwyczaił. Już niedługo i by przeszło dzięki mnie! Ja wiem, co robię, troje dzieci wychowałam.

Michał patrzył na nią i jej nie poznawał. Ta kobieta tolerowana przez lata dla spokoju w rodzinie świadomie szkodziła jego dziecku. Myśląc, że wie lepiej niż lekarze.

Troje dzieci powtórzył cicho. Irena pobladła. Tak? Ale każde jest inne. Ludmiła to moja córka. I więcej jej nie zobaczysz.
Co?! teściowa złapała się za poręcz. Nie masz prawa!
Mam.

Odwrócił się i ruszył do samochodu. Za plecami słyszał krzyki, ale nie oglądał się. Wsiadł, uruchomił silnik. W lusterku mignęła teściowa, wybiegła za bramę, wymachując rękami. Michał dodał gazu.

W domu Jagoda czekała w przedpokoju. Gdy zobaczyła twarz męża i zapłakaną córkę, od razu zrozumiała wszystko.

Co się stało?

Michał opowiedział. Krótko, rzeczowo, bez emocji one zostały tam, na podwórku. Jagoda słuchała w milczeniu, jej twarz robiła się coraz surowsza. W końcu sięgnęła po telefon.

Mamo. Tak, Michał mi powiedział. Jak mogłaś?!

Michał zabrał Ludmiłę do łazienki zmyć bułkę i łzy z twarzy. Zza drzwi dobiegał głos Jagody, stanowczy, obcy. Upomniała matkę szorstko jak nigdy dotąd. Na koniec padło jasno: Póki nie rozwiążemy tej alergii Ludmiły nie zobaczysz.

Minęły dwa miesiące

Niedzielny obiad u Barbary stał się już tradycją. Dziś na stole stał tort biszkoptowy, ze śmietaną i truskawkami. Ludmiła jadła go sama, wielką łyżką, umazana od nosa po policzki. Na jej twarzy nie było ani jednego plamki.

Kto by pomyślał, Barbara pokręciła głową. Olej słonecznikowy! Taka rzadka alergia.
Lekarz mówi, że jedna na tysiąc osób Jagoda smarowała sobie chleb masłem. Kiedy całkiem zrezygnowaliśmy i używamy tylko oliwy w dwa tygodnie wszystko zniknęło.

Michał patrzył na córkę i nie mógł się nacieszyć. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, które znów może jeść normalnie. Torty, ciasteczka, wszystko bez dodatku oleju słonecznikowego. Okazało się, że takich rzeczy jest bardzo dużo.

Relacje z teściową ochłodły. Irena dzwoniła, przepraszała, płakała do telefonu. Jagoda rozmawiała krótko i szorstko. Michał wcale.

Ludmiła znowu siegnęła po tort, a Barbara podsunęła jej talerzyk bliżej.

Jedz, kochanie. Na zdrowie.

Michał oparł się wygodnie o oparcie krzesła. Za oknem padał deszcz, ale w domu pachniało ciastem i było ciepło. Jego córce było lepiej. Wszystko inne przestało mieć znaczenie.