„Ja bym tak nie mogła. Robisz się warzywem przez takich leżących, oszaleć można! Oddać trzeba do dom…

Oj, ja bym tak nie umiała, naprawdę. Człowiek staje się jak warzywo. Zwariować można z osobami leżącymi! Oddać ich trzeba do specjalnych placówek! I nie patrz tak na mnie! Po co się rozczulać? Przecież zwierzęta się usypia i jakoś nikt z tego tragedii nie robi. A my, Polacy, tacy humanitarni… Gdzieś tam słyszałam, że w jakimś kraju starszych ludzi na górę wynoszą i zostawiają. No mówię ci… chciała jeszcze gadać Antonina, ale Julia przerwała jej ostro:
Toniu, wstydź się w ogóle, co ty gadasz! Przecież to nasza mama! Jaka góra, dziewczyno, do reszty ci odbiło!
No, wiesz, przede wszystkim to nie nasza, tylko wasza. To matka mojego męża, co jednak jest różnicą, umówmy się. A nawet gdyby była moja, ja też bym nie wytrzymała i się jej pozbyła, jakby tak całkowicie bezradna była. Opiekować się dziećmi to jeszcze rozumiem są słodkie, pachnące! Ale dorosły człowiek, który jest bez sil, śmierdzi i na dodatek nie ma nadziei… Sorry bardzo. A tak w ogóle, to chciałam zapytać: co z mieszkaniem po mamie? Przecież zabrałaś ją do siebie, a mieszkanie stoi puste. Sprzedać trzeba, zanim ceny pójdą w dół. W końcu Wacek musi jeszcze studiować, a Piotrek zamierza się żenić. Nam się bardziej przyda to mieszkanie. Ty późno dziecko urodziłaś, kiedy ona ci jeszcze dorośnie? Tak po ludzku odmówiłabyś mieszkania na rzecz brata i… Antonina nie zdążyła skończyć.
Julka, córuś, gdzie jesteś? z pokoju doszedł chrapliwy głos.
Idź już, Tośka, mama się obudziła Julia popchnęła kuzynkę w stronę drzwi.
Julia miała już dosyć. Głowa jej pękała, trzy dni prawie nie spała, mama coraz gorzej się czuła. Pomyślała tylko: A co, jeśli wszystko słyszała? Jak nieprzyjemnie…
Weszła do pokoju. Okno trzeba by otworzyć zapach ciężki, duszny. Ale mamie zimno, więc opatulała ją szalem. Mama odwróciła się na dźwięk kroków, próbowała się podnieść, poprawiała włosy. Julia spojrzała na jej ręce duże, spracowane dłonie jak wiosła, a sama dłoń szczupła, żyły jak koronka. Ręce coś tam miętosiły, zaś oczy patrzyły bezradnie w jeden punkt. Mama już nie widzi. Niby lekarz mówił, że jest cień szansy na częściowy powrót wzroku na jednym oku, ale Julia już nie wierzyła. Zmieniła rutynowo pościel, nakarmiła mamę, ta zwinięta w kłębek szybko zasnęła. Julia pobiegła do przychodni pogadać z lekarzem, doradzić się. Wszystko miała jak z waty w głowie, miała ochotę po prostu uciec od tych problemów.
Długo się żaliła lekarzowi że nie ma poprawy, że nie daje już rady. Lekarz, elegancki facet z siwą bródką szybko coś wpisywał do systemu, przed gabinetem tłum czekał. Spojrzał na Julię zmęczonym wzrokiem.
Sporo tego No tak, u mnie też dużo pracy ciut, Julia przestała mamrotać.
Pracy jest wystarczająco, ale lekarzy za mało. Gdybym miał jakieś magiczne lekarstwo, które można by każdemu rozdać, to kolejki byłyby mniejsze i chorych mniej uśmiechnął się lekko.
I co to za lek? Da się zdobyć? Julia zapytała z nadzieją.
Młodość. Aż tak się zasmuciła pani? Tak to już jest. Wy się skarżycie, jesteście zmęczone. A czy mama się skarżyła? Jak byłaś mała i chora, wstawała do ciebie nocą? zdjął okulary, patrzył w jej oczy.
Julia westchnęła. W pamięci stanęły obrazki z dzieciństwa osiem lat, gorączka, mama tuli i nosi ją na rękach. Ciężko jej, sama ledwo stoi, a jednak nosi. Przynosi herbatę z cytryną, gdzieś zdobyła żurawinę, chociaż to była już prawie północ. Dziewczynce zachciało się soku i mama wyszła nocą z domu. Wróciła z jagodami nie wiadomo skąd. Rano temperatura spadła, Julia zasnęła, a mama poszła do pracy. Zawsze pracowała na dwa-trzy etaty, żeby Julia miała wszystko, co najlepsze.
Kiedyś, w grudniu, stały przed sklepem. Wystawie wisiała sukienka srebrna, połyskująca. Mama patrzyła na nią z zachwytem, westchnęła tylko, pogłaskała Julię po policzku i poszły dalej po płaszczyk i buciki dla niej. Sobie nic nie kupiła. I był jeszcze tort taki, biało-różowy, maleńki, w czasach niedoboru to cud. Julia sama prawie wszystko zjadła, mamie kawałeczek kremu się ostał. Spojrzała wtedy Julia na mamę z wyrzutami, a ta ją przytuliła i powiedziała: Nic się nie martw, córeczko, jeszcze ci kiedyś kupię taki tort.
Dzieci dorastają i zapominają, ile rodzice dali im zdrowia i sił. Ty byłaś małą, bezbronną dziewczynką, a teraz twoja mama jest bezradna. I co, pozbędziesz się jej? Rozumiem zmęczenie, ale zastanów się na chwilę. Jeśli nagle by jej zabrakło będziesz szczęśliwa? Będziesz miała więcej czasu, nie będziesz już się budzić w nocy, opiekować. Naprawdę wtedy będziesz zadowolona? głos lekarza brzmiał ostro, prawie zimno.
Nie… ja po prostu… co pan doradzi, tak zrobię. Przepraszam, że tak… przyjdę jeszcze wybełkotała Julia i wybiegła z gabinetu.
Policzki jej płonęły. Co ona wyprawia? Jak to mogłoby mamy zabraknąć? Przecież ona… nie wyobraża sobie życia bez niej. Sama jest już dorosła, ma córkę, a jednak tylko mama to wszystko! Ile razy Julia płakała w mamine kolana, a jak tylko coś się waliło, zaciskała zęby, myśląc: Już niedługo, zaraz pójdę do domu, do mamy. Ona przytuli, pocieszy, powie co robić najlepiej.
Zadzwonił telefon. Marek, brat.
Czego chcesz? Tośka już była. Chcecie mieszkanie? Bierzcie wszystko, rany. Mamie tak bardzo na tobie zależy! Ciągle się martwi, pyta o Makusia. A ty co? Pamiętasz, kto cię trzy miesiące kurował? Kto? Mama nas sama ciągnęła! rzuciła sercem Julia i odłożyła słuchawkę.
Wyszła na ulice, nawet nie zauważała kałuż, ścierała łzy z policzków. Wstąpiła do sklepu i tam na wystawie sukienka, podobna do tej z dzieciństwa. Julia pobiegła do manekina.
Została tylko ten rozmiar, będzie za mała pani, szepnęła ekspedientka.
Wiem, wiem, pakuj ją. Nie dla mnie. Dla mamy. Ona szczupła ja już widzę, że nie wejdę, Julia starła nos chustką.
Dziewczyna tylko mrugała. Sukienka… taka śliczna. No i co z tego? Julia wróci do domu, ubierze mamę. Kupiła jeszcze tort, taki sam jak kiedyś biało-różowy. Mama nawet go nie zobaczy. I niech. Opowie, jaka jest piękna.
Po schodach biegła po trzy na raz. Otworzyła drzwi. W domu córka śpiewała. Wchodzi do pokoju, a Tamarka siedzi przy babci, głaszcze ją po głowie i śpiewa. Babcia się uśmiecha.
Julciu, przyszłaś. Odpocznij, córeczko. Tyle się zmęczyłaś przeze mnie, złota jesteś mama wyciągnęła rękę, ruszyła głową, próbowała ją zobaczyć.
Julia miała kluchę w gardle, oddychać się nie dało. Każdy ma jakieś swoje zadania, nie każdy je przechodzi dobrze. Julia prawie się poddała.
Mamusiu! rzuciła się i wtuliła w jej ręce.
Tak to jest… Póki rodzice żyją, jesteśmy dziećmi. Zabraknie jesteśmy sierotami. Nieważne czy masz 10, 20 czy 60 lat. Każdemu potrzeba matki.
Mamo, kupiłam ci sukienkę. Jak ta, w witrynie kiedyś. Srebrzysta. I tort. Ubierzemy się, zaparzymy herbatę… I będziesz najładniejsza! Julia zaczęła rozplatać mamie włosy.
Mama głaskała materiał sukienki i nieśmiało się uśmiechała. Ubrały ją, Julia uczesała, Tamarka przyniosła perfumy, pomalowała babci usta, postawiła czajnik.
Pili herbatę, wspominali, śmiali się. Julia patrzyła na mamę jaka ona ładna! Spokojna, dobra twarz. Mało już dziś takich osób, z pokolenia, które odchodzi. Cierpiała cicho, bez słowa skargi. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Otworzyła. Brat, Marek, stoi z kwiatami i… ananasem.
Po co ci ten ananas? Marek! Julia aż się zaśmiała.
A bo kiedyś mama chciała spróbować, nie było wtedy kasy. Teraz mogę jej kupić codziennie. Przepraszam cię, Julia, i nie przejmuj się Tośką. Ona taka wredna… Zostaw mieszkanie, matka niech żyje jak najdłużej. Jak stanie na nogi, wróci do siebie. Będziemy wpadać na pierogi! Marek promieniał.
Poszedł do pokoju, chwalił sukienkę, a mama się śmiała, zakłopotana, jakby wcale nie była chora.
Zaczęły dla Julii płynąć inne dni. Do głowy przychodziła jej tylko jedna myśl gdyby nie było mamy. Ale właśnie dlatego walczyła o każdy dzień jej życia, za dwoje, za troje.
Bałam się wracać, że już jej nie będzie. A teraz, jak dziecko kąpałam ją, czesałam, szeptałam: Po prostu żyj! Nieważne jak. Byle tylko byś była blisko! opowiadała wszystkim, kto słuchać chciał.
Skończyło się w domu uczucie beznadziei i rozpaczy. Julia starała się częściej żartować, opowiadać mamie zabawne historie, mówiła, że wkrótce stanie na nogi. Każdy dzień zamieniały w małe święto raz baloniki zawieszą, raz śpiewają karaoke, bo mama uwielbia piosenki! I ma piękny, mocny głos! Zaczęła nawet podśpiewywać.
Julia, masz coś żółtego na sobie? spytała kiedyś mama.
Julia aż upuściła ścierkę. Miała żółtą sukienkę w kwiatuszki.
Widzieć zaczynasz? Jezu, jakie szczęście! Mamusiu! przypadła jej do szyi.
Po trochę, przy ścianie, mama zaczęła chodzić. Julia była przeszczęśliwa. Oczywiście nie pozwoliła już jej wrócić do tamtego mieszkania niech zostaną razem. Blisko. Na wszelki wypadek.
Będziemy żyć we trzy: ja, ty i Tamarka. Ile rzeczy przed nami! Chciałaś mnie nauczyć piec, a te foremki do chleba tak leżą już od dawna. A mnie zawsze ciasta przypalają. Gotuję świetnie, a wypieki to nie mój żywioł. Marek obiecał, że wpadnie, całowała mamę.
Brat przyszedł. Wielki chłop, prawie dwa metry. Mama śmiała się, że to miś. Wziął mamę na ręce, wyniósł do ogródka, posadził na ławce i sam się przysiadł obok. Julia patrzyła na mamę w nowym płaszczyku, czapeczce, taka zadbana, jak laleczka.
I wtedy pierwszy raz poczuła spokój. Jeden krok, potem drugi. W życiu wszystko można naprawić i osiągnąć. Tylko żyj, mamusiu, tylko bądź, tylko mów do mnie codziennie, bo w tobie cała siła. Bez matki człowiek jak kwiatek bez słońca i wody więdnie. W matkach jest i woda, i światło, i miłość.
Czego tu życzyć? Żeby serca matek zawsze biły, żeby od dzieci dostawały więcej troski, kwiaty w pochmurny dzień, sukienkę nawet jak nie ma już okazji, flakonik perfum. I żeby słyszały najważniejsze słowa póki żyją:
Kocham cię, mamusiu. Tylko bądź zawsze, mamusiu! Jesteś najcenniejsza w moim życiu.