Intruzi w moim domu

No i w tę sobotę Kasia postanowiła pojechać do rodzinnego domu. Minęły dopiero trzy miesiące, odkąd odeszła jej mama, a ona cały ten czas nie mogła się zmusić, żeby zabrać się za rzeczy po niej. Dom stał pusty, bez opieki. Sąsiedzi – sami starzy ludzie, jedni wyjechali do dzieci, inni wynajęli mieszkania lokatorom. Obok kiedyś mieszkali Nowakowie, z których dziećmi Kasia bawiła się w dzieciństwie, ale teraz i ten dom zajmowali jacyś dziwni typy – nie było nawet kogo poprosić, żeby zajrzał.

Mąż wyjechał na ryby o świcie, nastoletnia córka w słuchawkach machnęła ręką, kiedy Kasia zaproponowała wspólne spędzenie dnia. Więc pomyślała: dość odkładania. Pojadę, rozejrzę się, może zacznę sprzątać, a potem wpadnę do Ani – koleżanka od dawna zaprasza na herbatę. Zamówiła taksówkę, stała przed klatką i wspominała ulicę swojego dzieciństwa – przytulną, cichą, z własnym zapachem i światłem. Z każdą minutą, gdy taksówka zbliżała się do domu, niepokój ściskał ją w piersi – tęskniła za rodzicami aż do bólu.

Kilka przecznic przed domem wysiadła, postanowiła przejść się pieszo. Im bliżej była, tym dziwniejszy niepokój ją ogarniał. Przy furtce stanęła jak wryta.

— Co jest… — szepnęła.

Okno w domu było otwarte, firanki rozsunięte, choć pamiętała, że wszystko zamknęła na głucho. Zamek – wyważony. W środku wyraźnie ktoś był. Albo, co gorsza, nadal tam był.

Zadzwoniła do męża – nieosiągalny. Rozejrzała się – na ulicy ani żywej duszy. Piękny jesienny weekend, wszyscy powyjeżdżani. Kasia zastanawiała się, czy nie wezwać dzielnicowego, ale wtedy ogarnęło ją przerażające przeczucie.

— A jeśli… to Wojtek?

Ostatnio zachowywał się dziwnie. Raz był wycofany, a potem nagle wesoły, jak na huśtawce. Może ta „rybka” to tylko przykrywka, a on tu jest z kochanką? Ta myśl sparzyła ją jak ogień. Nie wierzyła, nie potrafiła go sobie w tej roli wyobrazić. Ale nie mogła też odsunąć tej myśli.

Stała tak z dziesięć minut, wpatrując się w okna. Nagle – kobiecy śmiech. Dźwięczny, radosny, jakby ktoś właśnie napawał się życiem… w jej rodzinnym domu! Wszystko w niej się ścięło.

I nagle – trzaśnięcie drzwi. Z domu wyszła szczupła kobieta w krótkim szlafroku, z ręcznikiem w ręce. Kierowała się w stronę przybudówki z sauną.

— Kochanie, no chodź ze mną! Samotnie mi nudno! — zawołała do środka.

Kasi zrobiło się zimno. Młoda, ładna… Oczywiście, zamienił ją na taką! Teraz wszystko stało się jasne.

Zaciśnięta zębami, zdecydowanie podeszła do furtki. Sprytnie rozejrzała się po podwórku, znalazła kij i podparła nim drzwi sauny, żeby ta „gościa” nie przeszkadzała. Potem na ganku zauważyła stary pas ojca – ciężki, z masywną sprzączką. „Idealny” – pomyślała.

Wpadając do domu, zobaczyła nakryty stół, butelkę wina i włączony telewizor. A na kanapie w salonie – spał mężczyzna.

— A ty draniu! Masz już dorosłą córkę, a ty! — krzyknęła i zamachnęła się pasem.

— Aaa! Co ty robisz?! Kas… przecież to ja, Krzysiek!

Kasia zatrzymała się. To nie był Wojtek. To był Krzysiek – bratanek męża.

— Co ty tu robisz? Jak się tu dostałeś?

— Ależ, Kasia! Drzwi były jak z tektury! Nie mam gdzie mieszkać! Pomyślałem, że dom i tak stoi pusty, więc… postanowiłem się z dziewczyną przemeldować.

— Z dziewczyną?! — Kasia zbladła. — I uważasz to za normalne? To nie hotel!

— No co ty, Kasia, posiedź sobie, herbatę pij, a my tu trochę pomieszkamy.

— Nie! Natychmiast się pakujcie! I nowy zamek zamontujesz. Sam! — wściekła się Kasia.

— Ola… — jęknął Krzysiek. — Gdzie ona jest?

— W saunie. Zamknięta. Żeby nie przeszkadzała. Następnym razem będzie wiedziała, gdzie się włóczyć!

Ola w końcu się wydostała i wpadła do domu, czerwona ze złości.

— To mój dom, Krzysiek, powiedz jej! Już ci przelewałam pieniądze na meble!

— Twój? — zaśmiała się Kasia. — Dom jest własnością mojej matki, a ty, kochanie, po prostu wpadłaś w sidła sprytnego bratanka.

Ola wpadła w szał:

— Oddawaj hajs, oszuście! Złożę na ciebie skargę!

— I ty też… — mruknął Krzysiek.

Kiedy się uspokoiło, Kasia pojechała do Ani i opowiedziała jej wszystko – od strachu przez saunę po pas. Ania śmiała się do łez.

— Kasia, jesteś bohaterką! Ja bym od razu wezwała policję. A ty – sama wszystko załatwiłaś.

— Najważniejsze, że to nie był Wojtek — odetchnęła z ulgą Kasia. — Ale zamek wymienię. I drzwi. Metalowe!

— Za odważne kobiety! — wzniósłszy kieliszek, powiedziała Ania.

— Za nas! — odpowiedziała Kasia, uśmiechając się.