Inny Iwan…

Inny Kowalski…

Marek poczuł, jak Elżbieta dotknęła jego dłoni.
— Co? — Otworzył oczy. — Już zaczyna się?

Uśmiechnęła się zagadkowo, patrząc na łóżko obok niego. Marek odwrócił głowę i zobaczył zawiniątko. Dotknął je, ale kocyk uginał się pod jego palcami. Było puste…
— Marek! — z daleka dobiegł zaniepokojony głos Elżbiety.

Otworzył oczy i zobaczył jej napiętą twarz, jakby nasłuchiwała czegoś. Potrząsnął głową, próbując otrząsnąć resztki snu.

— Co? Już czas? Przecież zostały jeszcze dwa tygodnie…

— Nie wiem, ale boli mnie brzuch — odparła Elżbieta.

— Dobrze. — Marek podparł się na łokciach. — Trzeba wezwać karetkę. — Spojrzał na sąsiednie łóżko. Żadnego zawiniątka. Odetchnął z ulgą, odpędzając senne widziadło.

— Poczekajmy. Nie jestem pewna, czy to skurcze. Po prostu coś mnie chwyta w brzuchu. Mówili, żeby dzwonić po pomoc, gdy przerwy między skurczami skrócą się do dziesięciu minut. — Elżbieta spojrzała na męża z nadzieją.

— Zanim przyjedzie karetka, już urodzisz. Gdzie mój telefon? — Marek sięgnął po dżinsy zwisające z oparcia krzesła. Telefon wypadł z kieszeni, tłumiony przez mięciutki dywan.

Marek ocknął się całkowicie, wstał, podniósł telefon i wciągnął spodnie. Za plecami Elżbieta jęknęła, chwytając się za brzuch.

— Co? Skurcz? — Przesunął się na drugą stronę łóżka, usiadł przy niej i zaczął masować jej plecy pięściami, tak jak uczyli w szkole rodzenia.

— Oddychaj głęboko — powiedział, sam głośno wciągając powietrze nosem i wydychając ustami.

Elżbieta powtórzyła.

— Już przeszło — wyszeptała, próbując się uśmiechnąć.

— Dzwonię po karetkę. — Marek zerwał się z łóżka. — Nie. Ubieraj się, sam cię zawiozę do szpitala. Będzie szybciej.

Torba z rzeczami stała od dawna spakowana w kącie sypialni.

— Dokumenty są w szufladzie nocnej — powiedziała Elżbieta, nakładając przez głowę obszerne sukienkowe ubranie.

Marek wyjął papiery, dostrzegł ładowarkę na dnie szuflady i wrzucił ją do torby wraz z dokumentami.

— A paszport?

— W szafie — odpowiedziała spod materiału Elżbieta.

Marek pobiegł do drugiego pokoju, szukając paszportu, złoszcząc się, że nie zebrała wszystkiego w jednym miejscu.
— Dobra, jej telefon… — Gdzie twój telefon? — krzyknął.

— Tutaj, na nocce — odparła spokojnie.

— Elżbieto, ile razy ci mówiłem, trzymaj wszystko pod ręką, żeby się szybciej spakować. Jak dziecko — burknął, wchodząc do sypialni. — A grzebień, szczoteczka…

Elżbieta uśmiechnęła się przepraszająco, ale grymas bólu wykrzywił jej usta.

— Zaraz. — Rzucił torbę na podłogę i znów masował jej plecy. Wściekłość narastała w nim powoli. Spojrzał na zegarek — wpół do szóstej rano.

Elżbieta rozluźniła się, ból ustąpił, by wrócić po chwili.

Marek naciągnął bluzę, podniósł torbę.

— Chodź, może zdążymy zejść na dół przed następnym skurczem.

Elżbieta powłóczyła się do przedpokoju, podtrzymując wielki brzuch. Marek pomógł jej włożyć szerokie, krótkie buty. Ich zwykłe, modne obuwie stało bokiem — spuchnięte stopy nie mieściły się w nich. Nałożył na nią płaszcz, naciągnął kaptur, sam zaczął się butić. Skarpetki… Zapomniał ich założyć, nie było czasu szukać. Wsadził bose stopy w adidasy…

— Idziemy? — Pomógł Elżbiecie podnieść się z niskiego taboretu i wyszli za drzwi.

W drodze do windy Elżbieta zatrzymała się, jęknęła, opierając się o ścianę. Marek współczuł jej, rozumiał, ale irytował się jej powolnością. W tym tempie nie dotrą do szpitala w godzinę. Przynajmniej do samochodu.

— Powoli, w aucie będzie ci łatwiej — powiedział, ciągnąc ją w stronę windy. — Już niedaleko — mruczał.

Miasto dopiero się budziło. Tu i ówdzie w oknach zapalały się światła. W nocy spadło mnóstwo śniegu, co utrudniało wyjazd z podwórka.

*Dlaczego, gdy ludzie planują dziecko, nie myślą o porze roku? Latem byłoby prościej. Wcześnie świta, brak śniegu i lodu — raj. Następnym razem trzeba to wziąć pod uwagę…* Myśli Marka przerwał jęk Elżbiety.

Na drogach było pusto, Marek wcisnął gaz…

— Elu, wytrzymaj. Jeszcze chwila. Oddychaj…

Marek czuł, że za każdym razem, gdy Elżbieta jęczy i kurczy się z bólu, jego mięśnie brzucha też mimowolnie napinają się. Ale to nie to samo, co czuje ona. Nie mógł podzielić z nią tego bólu, by było jej lżej.

Wreszcie szpital. Marek pomógł żonie wysiąść z auta, ciągnął ją po pochylni pod drzwi z neonem „Izba Przyjęć”, otworzył przed nią i wszedł za nią. Pusto.

— Halo, jest kto? Żona rodzi! — krzyknął w pustkę. Głos odbił się echem.

Znikąd pojawiła się kobieta w białym kitlu i czeplu.

— Spokojnie, tatusiu. Co ile skurcze? — spytała położna żonę.

— Częstsze, już w drodze — odpowiedział za nią Marek.

— Kapcie macie? Pomóż żonie się przebrać. Buty i płaszcz zabierzcie. Dokumenty proszę. — Kobieta wydawała jasne polecenia.

Marek wypełniał je posłusznie. Wydawało mu się, że działa szybko, ale widział siebie jak w zwolnionym tempie. Elżbieta ciężko oddychała, przygryzając wargę.

— Idźcie do domu. Zapiszcie numer telefonu, gdzie dzwonić. — Położna wskazała na ścianę, gdzie przyczepiona była kartka z numerem.

Marek oderwał wzrok i zobaczył Elżbietę już przy przeciwległych drzwiach. Patrzyła na niego zagubiona, w oczach falował strach. Serce ścisnęło mu się z niepokoju. Na myśl, że może jej już nie zobaczyć, zrobiło mu się niedobrze. Rzucił się w jej stronę, ale wyciągMarek odwrócił się i zobaczył, jak Elżbieta uśmiecha się do niego przez łzy, trzymając w ramionach ich nowonarodzonego syna, a wtedy zrozumiał, że najważniejsza walka już się skończyła.