Impreza pełna energii

W domu unosił się niepokojący duch nadchodzącego chaosu. Wanda wyczuła to, zanim jeszcze przekroczyła próg mieszkania. Po klatce schodowej rozchodził się gryzący zapach spalenizny, a schody były zalane mydlinami, jakby po potopie. Otworzywszy drzwi, Wanda rzuciła na półkę naręcze kwiatów przyniesionych z pracy, zrzuciła zmęczające przez cały dzień buty i włożyła stare kapcie domowe. Choć gumowe kalosze byłyby bardziej na miejscu – wody w przedpokoju było jeszcze więcej niż na schodach. Z głębi mieszkania dobiegał stłumiony wrzask kota, a gdzieś w czeluściach domu coś syczało, huczało i podejrzanie trzeszczało.

— Leszku, co za diabelstwo?! — krzyknęła Wanda, czując, jak w środku kipi niepokój.

Po chwili w drzwiach stanął mąż. W samych kalesonach, bosy, z twarzą umazaną sadzą, głębokimi zadrapaniami i potężnym siniakiem pod okiem. Na głowie dumnie spoczywał ręcznik zawiązany niczym turban, jakby właśnie uciekł z tureckiego bazaru.

— Wandziu, już w domu? — wybełkotał Leszek, nerwowo szarpiąc róg ręcznika. — Myślałem, że masz firmowe spotkanie, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy toastować…

Wanda ciężko westchnęła, opadła na starą pufę przy wejściu i, powstrzymując irytację, oznajmiła:

— Mów, Leszku. Co znowu nabroiłeś?

— No, Wandziu, moja radości — zaczął, jąkając się — tylko się nie gniewaj, proszę!

— Gniewałam się, gdy w latach dziewięćdziesiątych do naszej firmy nachodzili bandyci — odcięła Wanda. — Przeżywałam, gdy pieniądze na kontach spłonęły podczas kryzysu. Wariowałam, gdy recesja niemal nas dobijała. Po tym wszystkim już nic mnie nie rusza, nawet potop. Więc gadaj, jaki cyrk tu urządziłeś?

— W skrócie… — Leszek zająknął się, pocierając siniaka. — Chciałem zrobić ci święto. Niespodziankę, rozumiesz? Postanowiłem posprzątać, uprać, obiad przygotować. Wziąłem wolne, załadowałem pralkę, poszedłem na targ… Najpierw na targ, kupiłem mięso, ale zaczęło cieknąć.

— Mięso? — uściśliła Wanda, mrużąc oczy.

— Nie, pralka! — wybuchnął Leszek. — Ale nie od razu. Włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać, i wtedy kot…

— Żyje? — Wanda uniosła brew.

— Żyje, oczywiście! — burknął urażony Leszek. — Tylko trochę mokry. Rozumiesz, gdy włączałem pralkę, kota tam nie było, przysięgam! A potem jakoś… się w niej znalazł.

— Jak?! — Wanda pochyliła się do przodu. — Jak kot miałby wleźć do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — Leszek rozłożył ręce. — Chyba się teleportował. One są sprytne, te koty.

Wanda zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i lodowatym tonem oznajmiła:

— Kontynuuj, Leszku. To staje się coraz ciekawsze. Ale najpierw pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że wszystko z nim w porządku.

— Eee, słoneczko — zawahał się Leszek — trzeba do niego pójść. On… tam…

— Mam nadzieję, że ma całe łapy? — Wanda spojrzała na podrapaną twarz męża.

— O, i to jak! — ponuro potwierdził Leszek, pocierając policzek. — Tylko chwilowo… unieruchomiony. Dla jego własnego bezpieczeństwa.

— Dobra, później się tym zajmiemy — machnęła ręką Wanda. — I co dalej?

— No więc, podczas gdy kot… eee, się prał, poczułem swąd. Wpadłem do kuchni, otworzyłem piekarnik – a tam mięso płonie! Oparzyłem palce, chlusnąłem olejem, a ten buchnął ogniem! Włosy mi się tliły, dym się walił, ja gaszę, a tu kot zaczyna wyć. Pędzę do pralki, patrzę – jego oczy przez okienko, patrzy jak więzień. Wyłączyłem pralkę, chciałem otworzyć, ale się zablokowała. Kot wrzeszczy, kuchenka płonie, twarz boli, włosy dymią… Chwyciłem łom, no i pralka od razu zaczęła przeciekać. Kot wyrwał się, latał po mieszkaniu, darł się w niebogłosy, potłukł trzy wazony, podrapał tapetę, zerwał firanki, wylał szampana, który dla ciebie przygotowałem. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, krzyczeli, że nas wykastrują. Nie wiem, kota czy mnie. Ale generalnie wszystko pod kontrolą, Wandziu, nie martw się!

Wanda otarła łzy – nie wiadomo, czy ze śmiechu, czy z przerażenia – i, odepchnąwszy męża, wkroczyła do mieszkania. Pogrom był epicki. Podłoga zalana wodą, w kuchni dymiła się spalona patelnia, tapeta zwisała strzępami, a w powietrzu unosił się zapach spalonego mięsa i kociej zemsty. Kot, rozpięty na kaloryferze, miał związane wszystkie cztery łapy, a pysk owinięty starym szalikiem. Ale żywy, co i tak było cudem.

— Wandziu, on nie chciał siedzieć na kaloryferze — pospieszył z wyjaśnieniami Leszek. — Bałem się, że nie wyschnie, zanim wrócisz. Nie udało się go odwirować, wyrywał się. Musiałem go przywiązać, a pysk zawinąć, żeby nie wrzeszczał. Sąsiedzi już grozili policją, strażą pożarną i jakąś babą-jędzą, żeby nas przeklęła.

Wanda, nie mówiąc ani słowa, odwiązała kota, otarła go ręcznikiem zdjętym z głowy Leszka i uwolniła biedakowi pysk. Kot, uwolniony, z wściekłością prychnął i schował się pod kanapę.

— Ty, Leszku, to dopiero bohater — powiedziała zmęczona Wanda. — Kot prawie się udusił. Chociaż po pralce chyba już niczego się nie boi. Tak jak ja.

Opadła na kanapę, tuląc kota, i spojrzała na męża.

— No i?

— Co „no i”? — Leszek zmieszał się. — Mam od razu wieszać się na sznurze, czy jeszcze chcesz się pomęczyć?

— Gratulacje, gapo — westchnęła Wanda. — Dzisiaj przecież Dzień Kobiet.

Leszek rozpromienił się, pobiegł do drugiego pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Uklęknął przed Wandą, błyszcząc mimo siniaka i sadzy na twarzy.

— Wandziu, moje słoneczko —— Wandziu, moje słoneczko — zaczął uroczyście — życzę ci, żebyś zawsze była taka cudowna, nawet gdy ja znów coś spsuję, i żebyśmy jeszcze przez następne trzydzieści lat mieli takie przygody.