Igorze, bagażnik! Otworzył się bagażnik, zatrzymaj samochód! – krzyczała Marzena, ale już wiedziała,…

Grzegorzu, bagażnik! Otworzył się bagażnik, zatrzymaj samochód! wykrzyknęła z rozpaczą Weronika, ale już wtedy czuła, że nic nie da się zrobić. W trakcie jazdy rzeczy z bagażnika posypały się na krajową drogę, a samochody sunące za nimi na pewno ich nie zauważyły.

I prezentów, i smakołyków, na które odkładali z Grzegorzem przez ostatnie dwa miesiące. I słoik czerwonego kawioru z promocji w delikatesach, i wędzonego łososia, i drogą wykwintną szynkę, i mnóstwo innych rarytasów, na które pozwalali sobie tylko na Boże Narodzenie czy Wielkanoc. Eleganckie torby z prezentami i produktami były położone na wierzchu w bagażniku, żeby się nic nie zgnietło. Pakunków było mnóstwo, jechali do babci Grzegorza na święta do podlubelskiej wsi.

Na trasie korek jak zawsze przed świętami, mnóstwo ludzi uciekało z miasta. Samochody jechały jeden za drugim, powoli, z trudem można się było zatrzymać bezpiecznie. Wszystko, co wypadło przepadło…

Dzieci na tylnym siedzeniu już się rozkleiły, widząc łzy mamy. Weronika je pocieszała, Grzegorz wcisnął hamulec, zjechał na pobocze, w końcu się zatrzymali. Jeszcze tliła się nadzieja, że może rzeczy utknęły gdzieś na poboczu. Przeszli kilka metrów poboczem, ale to nic nie dało. Szukać nie było sensu tylko czas tracili.

Weronika, odpuść powiedział miękko Grzegorz, widząc jak jej twarz pobladła ze smutku. To tylko rzeczy, damy radę inaczej. Może coś dokupimy po drodze, a może i bez tego będzie pięknie. Chodź, bo śnieżyca się rozpędza i robi się ciemno. Ciężka ta droga, wracajmy do auta.

Jednak całą drogę Weronika milczała. Czy miała wyrzucać Grzegorzowi, że źle domknął bagażnik? Przecież ich samochód był już stary, zamek ledwo się trzymał. Próbowała o tym nie myśleć, ale łzy same napływały do oczu. Przecież ona tak długo odkładała, by kupić to wszystko, oszczędzając na wszystkim przez ostatni czas jak mogło ją to tak spotkać? Wiadomo, bywa gorzej, ale czy to nie boli? Przypomniała sobie, że najpiękniejszy prezent dla babci Grzegorza ciepły, puszysty koc z miękkim włosiem też był w bagażniku. Poczuła jeszcze większy żal.

Na podwórko u babci dotarli już głęboko po północy. Myśleli, że babcia Maria już dawno śpi. Ale przed domem paliła się jasna lampa, a z chaty wybiegła babcia oraz jej sąsiadka Zofia.

Są, są! Dzięki Ci, Panie Boże! zawołała babcia, rzucając się wszystkim na szyję po kolei. Weroniczko, Grzesiu, no chwała Bogu! A gdzież to jest Michałek z Paulinką? A, już widzę, moje kochane! No, teraz już wszystko dobrze.

Babciu, wszystko w porządku, czemu Ty taka roztrzęsiona? Chodźmy do domu, bo śnieg zacina i masz tylko cienki płaszcz, zmarzniesz! Grzegorz mocno ją objął. Co się tak martwiłaś?

Babcia machnęła ręką. Zofię cały wieczór prosiłam, żeby przy niej posiedzieć zaczęła drżącym głosem. Nie śmiej się tylko, Grzegorzu! Dziwne rzeczy się dzieją. Drzemnęło mi się po południu i nagle widzę we śnie jak wasz samochód wpada w poślizg i znika gdzieś z drogi. Serce podeszło mi do gardła! Obudziłam się zlana potem, tak bardzo czułam, że coś się wydarzy. Dzień cały złe przeczucia mi towarzyszyły… A tu Zofia przyszła i pyta, czemu was nie ma jej syn już przyjechał.

Zosia zaraz mówi: Oj Maria, nie podoba mi się to. Trzeba modlitwą ich okryć, może jeszcze zdążymy. I tak cały wieczór prosiłyśmy Boga i świętego Mikołaja, byście szczęśliwie dojechali. Nawet nie wiem, czym was odkupiliśmy, może tylko dobrą modlitwą, ale widzę wszyscy cali, razem!

Masz rację, babciu powiedzieli niemal równocześnie Weronika i Grzegorz. A te podarki… jeśli trafiły do kogoś, niech będą komu innemu na radość. Może bardzo tego potrzebował.

Nowy Rok świętowali wesoło, wielką rodziną przy suto zastawionym stole. Domowe, pachnące ziemniaki, ogórki kiszone i pomidory z piwnicy. Śledź pod pierzynką z buraków, pieczona gęś palce lizać! No i słynne babcine pierogi. Michałek i Paulinka przez cały wieczór podkradali świeże pierożki z wielkiego garnka stojącego przy piecu. Więcej im do szczęścia nie było trzeba! W dzień jeździli z miejscowymi dzieciakami na sankach i śmiali się do rozpuku. Marzyli tylko, by do północy dotrwać i zobaczyć, jak Mikołaj położy prezenty pod pachnącą sosną.

Babcia Maria śmiała się, tuliła prawnuki swoje i Zofii. Szczęście wszyscy razem! Czy jest coś ważniejszego?

Tymczasem gdzieś na końcu świata, w zapomnianej przez Boga wiosce z trzema chatami, przy skromnym stole siedziały dwie siostry, Jadwiga i Wiesia, oraz ich sąsiad, dziadek Jan. Ich życie było ciężkie. Rodziny żadnej, latem jeszcze coś posiały na grządkach, ale zimą głód, zimno, ciężko starym ludziom.

Ale trzymali się razem, bo razem było zawsze raźniej. Dziadek Jan przyniósł niewielką choinkę, na stole coś do zjedzenia prosto, biednie, ale było. Przed obiadem dziadek wyszedł do lasu po chrust na rozpałkę. Związał gałęzie, położył na saneczki i naraz zauważył torbę wystającą spod zaspy przy szosie.

Podszedł bliżej. Wyjął torba pełna rozmaitości: czerwona ikra, ryba wędzona, wykwintna szynka. Na spodzie biały, miękki, ciepły koc. Rozejrzał się nikogo nie było widać. Zaniósł znalezisko na saneczkach do celu. Rozłożył koc przed Jadwigą i Wiesią, rozpalił piec, panie postawiły jedzenie na stół.

Życia bym nie dała, że jeszcze kiedyś takiego przysmaku spróbuję westchnęła Wiesia z niedowierzaniem.

Ja również nie śmiałam marzyć o takim cudzie zgodziła się Jadwiga.

Widać, Pan Bóg nam przysłał tę torbę w nagrodę za całe trudne życie. Może dożyjemy jeszcze pięknych dni, a tymczasem radujmy się podsumował dziadek Jan.

Nie warto płakać za zagubionymi rzeczami. Może to sam Bóg pozwolił zostawić w zamian za ocalenie od większego nieszczęścia. Lepiej cieszyć się tym, co naprawdę zostaje z nami najważniejsze.