Igorze, bagażnik! Otworzył się bagażnik, zatrzymaj auto! – krzyczała Marzena, ale już wiedziała, że wszystko przepadło! Rzeczy, na które oszczędzali przez dwa miesiące – prezenty i smakołyki: czerwona ikra, łosoś, droga pieczeń, to wszystko wyleciało na trasę w drodze do babci Igora na święta. Dzieci płaczą, korki na trasie, auta jadą gęsto – szukają po poboczu, ale wszystko zniknęło bez śladu. Mimo to rodzina dociera nocą na wieś, gdzie babcia Maria z sąsiadką modlą się cały wieczór za ich bezpieczny powrót. Na stole swojskie ziemniaki, kiszone ogórki i słynne babcine pierogi – święta razem, przy miłości i radości. Tymczasem w zapomnianej przez wszystkich wsi znalezione przez dziadka Wacława torby z utraconymi przysmakami stają się prawdziwym świątecznym cudem dla dwóch starszych sióstr. Nie ma co żałować zgubionych rzeczy – może to sam Bóg uchronił ich od większego nieszczęścia i sprawił, że dla kogoś te prezenty stały się wybawieniem.

Piotrze, bagażnik! Otworzył się bagażnik, zatrzymaj auto! krzyczała Ewelina, choć już wiedziała, że wszystko przepadło. Przez otwarty bagażnik, jadąc, rozsypywały się na trasę rzeczy, które zebrali z myślą o świętach pewnie samochody jadące za nimi nawet niczego nie zauważyły.

I prezenty, i gościniec, na który odkładali ostatnie dwa miesiące! I puszki z kawiorem, i wędzony łosoś, i droga szynka, i cała masa smakołyków, które kupowali tylko z okazji większych uroczystości. Torby z ekskluzywnymi produktami i prezentami ułożyli na górze, by się przypadkiem nie pogniotły. Jechali z Warszawy do wsi pod Lublinem na święta do babci Piotra, więc rzeczy zabrali sporo.

Na trasie korki, pół Polski wyjechało za miasto. Samochody sunęły gęsiego, powoli, jedna za drugą. Ale zatrzymać się od razu niemożliwe. Więc wszystko, co wypadło, przepadło na amen!

Dzieci, które siedziały z tyłu, przestraszone patrzyły na zapłakaną mamę i same zaczęły łkać. Ewelina próbowała je uspokoić, a Piotr, zjeżdżając jak tylko mógł, wreszcie zatrzymał auto przy poboczu. Jeszcze była cień nadziei, może coś poleciało w zaspę i nie zostało rozjechane? Cofnęli się poboczem, rozglądając się, ale bez skutku wszystko rozjechane, przepadło.

Daj spokój, kochanie Piotr objął Ewelinę Nie ma, to nie ma, kupimy coś innego. Albo i obyło się bez, bo przecież najważniejsze, że jesteśmy razem. Masz, trzeba wracać do auta, bo śnieg pada, ciemno się robi, a droga trudna.

Resztę podróży Ewelina milczała. No bo co tu mówić wygarnąć Piotrowi, że bagażnik zamknął byle jak? Stare auto, zamek się psuje, i tak dobrze, że jeszcze jeździ. Raz próbowała nie myśleć o straconych prezentach i smakołykach, raz łzy nie dały się powstrzymać. Przecież tyle czasu wszystko oszczędzała i planowała. Czemu jej się zawsze tak pechowo wszystko układa! I jeszcze przypomniała sobie, że prezent dla babci Piotra mięciutki, puszysty koc, taki śliczny i cieplutki też był w tej torbie, co wypadła…

Do wsi dojechali dopiero po północy. Myśleli, że babcia Marianna poszła już spać, nie doczekawszy się ich. Ale nad progiem jasno paliła się lampa, a z chałupy wybiegła babcia razem z sąsiadką Zofią.

Nareszcie jesteście, chwała Bogu! zawołała babcia Marianna, całując każdego po kolei. Ewelinko, Piotrusiu! A gdzież Adaś i Krysia? O, kochani moi! Serca prawie już nie miałam ze zmartwienia!

Babciu, wszystko gra, nie przejmuj się tak! Piotr otulił babcię ramieniem Chodź do domu, bo śnieg sypie, a widzę, ty tylko płaszcz zarzuciłaś. Zmarzniesz jeszcze!

Babcia machnęła ręką Cały wieczór z Zofią o was się modliłyśmy, nie śmiej się tylko! Miałam dziś widzenie, jakby na jawie śniło mi się, że wasze auto zbacza z drogi i dzieje się nieszczęście! Obudziłam się cała zimna, dzień cały chodziłam roztrzęsiona, jakby coś złego wisiało w powietrzu. Zofia przyszła, pyta: twoi nie przyjechali? A jej rodzina już na miejscu. Ja sama nie wiedziałam, co powiedzieć, tylko z trudem zrelacjonowałam, co mi się przyśniło.

Zofia od razu: To nie żarty, modlić się trzeba, żeby cali dojechali. Cały wieczór więc do Pana Boga i świętego Stanisława modliłyśmy się za waszą podróż. Niczego by nam nie było szkoda oddać, byle tylko cało przyjechaliście! No i jak widać, Bóg wysłuchał, wszyscy moi kochani cali i zdrowi!

Masz rację, babciu przyznała Ewelina, Piotr jej wtórował A jeśli nasze przysmaki trafiły do kogoś, komu bardziej się przydadzą, to niech będą na pociechę. Widocznie im były potrzebniejsze.

Nowy Rok spędzili wesołą gromadą przy bogato zastawionym stole ziemniaki z babcinego ogródka, ogórki i pomidory kiszone, śledzie w śmietanie, pieczona gęś, że palce lizać! No i rzecz jasna słynne pierogi babci Marianny. Adaś i Krysia całe wieczory podbierali z garnka gorące rogaliki, nic im więcej nie było potrzeba do szczęścia! W dzień zabawy na sankach z sąsiadami, wieczorem nie mogli zmrużyć oka, bo czekali, aż święty Mikołaj podrzuci prezenty pod choinkę.

Babcia Marianna śmiała się i tuliła wnuków, prawnuków i dzieci sąsiadki Zofii. Cóż za szczęście, że są wszyscy razem! To jest najważniejsze w życiu.

Tymczasem w zapomnianej przez wszystkich wiosce pod lasem, w starej chałupie przy prostym stole, siedziały dwie sędziwe siostry Irena i Bronisława oraz ich sąsiad, dziadek Władek. Jakoś sobie radzili. Rodziny żadnej, latem jeszcze warzywka na grządce posieją, zimą ciężko, zimno, same w domu…

Ale trzymali się razem to najważniejsze. Dziadek Władek choinkę do domu przyniósł, na stole stało skromne jedzenie proste, ale zawsze coś. W południe Władek ruszył do lasu po chrust na rozpalenie pieca. Związał suchych gałęzi naręcze, układa na sanki i patrzy coś wystaje spod śniegu przy drodze.

Podszedł, ciągnie za ucho torba. Zajrzał do środka, a tam cuda: czerwony kawior, ryba, mięso. Na samym dnie gruby, miękki, biały jak śnieg koc. Ogląda się, czy nikogo nie ma, ładuje torbę na sanki i wiezie do domu. Rozścielił koc Irenie i Bronisławie pod piecem, rozpalił ogień, a one w tym czasie stawiały dania na stół.

Myślałam, że już nigdy takiego smakołyku w życiu nie zjem dziwiła się Bronisława.

A ja, że jeszcze jakieś święto będziemy miały odpowiedziała Irena.

To chyba Pan Bóg nam przysłał nagrodę za trudy życia podsumował dziadek Władek Może jeszcze pożyjemy, zobaczymy, co los przyniesie!

Nie warto żałować rzeczy, które się zgubiło. Może to sam Pan Bóg zadziałał i uratował przed większym nieszczęściem? Lepiej cieszyć się tym, co naprawdę udało się ochronić.