Idziemy razem

**Dziennik mężczyzny – Wspólna droga**

Zawsze uważałem, że Jagoda była niezwykle samodzielnym dzieckiem. Rodzice pracowali od rana do wieczora, a ona wracała ze szkoły, odgrzewała zupę, odrabiała lekcje, a czasem sama gotowała makaron. Tak było od pierwszej klasy.

Gdy była w ostatniej klasie liceum, do szkoły przyszli studenci na praktyki. Historii uczył wysoki, poważny Łukasz Nowak, w okularach i szarym garniturze. Chłopaki przezywali go „kujonem”, próbowali przeszkadzać na lekcjach, ale pod koniec słuchali go z otwartymi ustami. Opowiadał historię jak nikt inny – zadawał pytania, zmuszał do myślenia, pozwalał dyskutować.

Jagoda patrzyła na niego z uwielbieniem. Zaczytywała się w książkach historycznych, by móc zabrać głos. Pewnego dnia odważyła się przedstawić swój pomysł. Łukasz pochwalił ją, mówiąc, że gdyby reformy potoczyły się jej śladem, świat wyglądałby inaczej. – Niestety, historii nie da się przepisać. Można tylko zmienić podręczniki – dodał znacząco.

Praktyki się skończyły, a Jagoda straciła zainteresowanie historią. Pewnego dnia, wracając ze szkoły, zobaczyła Łukasza idącego w jej stronę. – Cześć, Jagoda! – zawołał.

Pamiętał jej imię! Serce podskoczyło jej z radości. – Idzie pan do szkoły? Lekcje już się skończyły – wydukała zmieszana. – Nie, chciałem się z tobą zobaczyć.

Jagoda zaczerwieniła się jeszcze bardziej. – Wracasz do domu? Odprowadzę cię. Szli razem, a on pytał o szkołę, przyjaciół, plany na studia. – Nie wybierasz się na historię? Myślałem, że cię to wciągnęło. Mam kilka ciekawych książek, mogę ci pożyczyć.

Czy zapraszał ją do siebie? Nie Ewę, najładniejszą dziewczynę w klasie, tylko ją, Jagodę. – Dziękuję, ale wybieram ekonomię… – odparła cicho. – Książki chętnie bym przeczytała.

– Dobrze. Następnym razem przyniosę ci kilka. Jeśli nie masz nic przeciwko, wybiorę je sam.

*Następnym razem?* Serce waliło jej jak szalone. – A będzie ten następny raz? – spytała i natychmiast pożałowała tych słów.

– Oczywiście, jeśli chcesz – uśmiechnął się Łukasz. Jego twarz nagle wydała się młodsza, niemal chłopięca.

– I mów mi po imieniu. Nie jesteśmy w szkole, już nie jestem twoim nauczycielem. To twój dom?

Skinęła głową, niezdolna do mówienia. Pożegnał się i odszedł. – Łukasz, kiedy znów przyjdziesz? – krzyknęła za nim.

Wyjął telefon. – Podaj mi numer, zadzwonię do ciebie.

Nie zadzwonił, ale wysłał SMS po kilku dniach. Spotkali się jeszcze parę razy, potem mieli egzaminy – ona maturę, on sesję. Zobaczyli się dopiero po jej studniówce. Cały czas ukrywała przed wszystkimi te spotkania. W końcu wyznała to koleżankom, które zazdrościły jej dorosłego chłopaka.

Jagoda zaczęła studia i wciąż widywała się z Łukaszem. Gdy mama się o tym dowiedziała, zażądała, by poznała go z ojcem. Spodobał im się – poważny, stateczny, bez nałogów, a do tego nauczyciel. Matka się uspokoiła, a Jagoda fruwała z miłości.

Na trzecim roku wzięli ślub. Z dziećmi postanowili poczekać do końca jej studiów. Łukasz kochał porządek – równo ustawiał słoiki, książki, ręczniki. Delikatnie prosił, by Jagoda nie rozrzucała swoich rzeczy. Na początku traktowała to jak zabawę, ale z czasem zaczęła robić to samo, by mu dogodzić.

Pewnego dnia wszedł do łazienki po niej i nagle usłyszała jego ostry głos. – Jagoda, prosiłem, żebyś wycierała wodę po prysznicu! – powiedział, powstrzymując irytację.

Zauważyła kilka kropel na podłodze. – Dobrze, następnym razem wytrę. Przecież i tak zaraz będziesz się mył.

– Nie następnym razem, tylko teraz. Gdzie jest szmata?

Patrzył na nią zimno. Jego szare oczy były ostre jak lód. Jagoda poczuła, że chce się skurczyć, zniknąć. Wzięła ścierkę i przetarła podłogę.

– I powieś ręcznik. – Wskazał na mokry ręcznik zwisający z wanny.

– Już miałam, ale mnie rozproszyłeś… – próbowała się tłumaczyć.

Pod jego wzrokiem powiesiła ręcznik, dokładnie go prostując. Wyszła z łazienki, płonąc ze wstydu. Mąż traktował ją jak dziecko, jak niesfornego kota.

Łukasz wymagał, by talerze stały równo, bielizna była ułożona w szufladach starannie… Za każdym razem, wychodząc z kuchni, Jagoda sprawdzała, czy wszystko jest na miejscu. Jeśli zapomniała, on natychmiast kazał jej poprawić. Zabraniał pieszczot w ciągu dnia, odpychał ją elegancką dłonią.

Jagoda zrozumiała nagle, że go nie zna. A co ważniejsze – nie kocha. Podobało jej się, że nauczyciel, dorosły mężczyzna, nią się interesował. Lubiła, że koleżanki jej zazdrościły. To wzięła za miłość. Była w szoku, gdy odkryła, że Łukasz chodzi na manicure, poleruje paznokcie. Wydawało jej się, że mężczyzna nie powinien tak dbać o siebie.

Zmęczyło ją życie w ciągłym napięciu. Coraz częściej myślała, że jeśli zostanie z Łukaszem, zwariuje. Gdy zbierała się, by z nim porozmawiać, dowiedziała się, że jest w ciąży. Ucieszyła się tak bardzo, że wszystko inne przestało się liczyć. Mieli już prawie trzydzieści lat, a wciąż nie mieli dzieci.

Miała nadzieję, że teraz on się zmieni. Ale było jeszcze gorzej. Łukasz obsesyjnie pilnował jej diety, sprawdzał, co je. Pewnego dnia znalazł w koszu pudełko po pizzy i oskarżył ją, że chce otruć ich dziecko. Od tej pory, gdy chciała zjeść coś „zakazanego”, robiła to w kawiarni lub na ulicy.

Z niemowlęciem trudno było utrzymać porządek. Łukasz nie krzyczał – spokojnie wskazywał na pozostawione śpioszki, bałagan na stole, naczynia w zlewie. Nawet gdy go nie było, Jagoda nie mogła odpocząć. Gdy tylko Tymek zasnął, rzucała się sprzątać, w strachu przed jego powrotem.

Mama ją chwaliła. – Nigdy nie sądziłam, że moja córka będzie taka pedantyczna! – Tym bardziej kochała zięcia. Gdy Tymek zaczął chodzić, Jagoda tylko biegała za nim i sprzątała zabawki. OstatW końcu pewnego dnia, gdy Tymek bawił się z Antonem – młodym mechanikiem, który naprawił jej przebitą oponę i okazał więcej ciepła niż Łukasz przez wszystkie lata – Jagoda zrozumiała, że szczęście nie polega na idealnym porządku, ale na swobodzie bycia sobą.