— Idź do domu! Tam z tobą porozmawiam! — niezadowolony rzucił Maksym. — Jeszcze mi tylko brakuje widowiska na oczach sąsiadów! — Ależ proszę bardzo! — prychnęła Waria. — Też mi coś! — Waria, nie prowokuj, bo źle się to skończy! — pogroził Maksym. — W domu pogadamy! — Ojej, jaki straszny! — rzuciła, zarzucając warkocz na plecy i ruszyła w stronę domu. Maksym poczekał, aż Waria odejdzie dalej, po czym wyjął telefon i powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła już do domu! Przygotujcie się, wiecie o co chodzi! A potem do piwnicy ją, żeby jej się nabrało pokory! Zaraz będę! Maksym schował telefon do kieszeni i już miał wchodzić do sklepu, żeby uczcić „wychowanie żony”, gdy ktoś nieznajomy złapał go za rękę. — Przepraszam, że tak z zaskoczenia! — uśmiechnął się nieśmiało mężczyzna. — Była tu pani z panem… — Moja żona, a co? — zmarszczył brwi Maksym. — Nic takiego! — uśmiech zsunął się na fałszywie przepraszający. — Czy pana żona to przypadkiem nie Barbara Milewska? – Barbara, – przytaknął Maksym. – Przed ślubem była Milewska. A o co chodzi? – A po ojcu jej imię to Sergiuszówna? – Tak! – odpowiedział rozdrażniony Maksym. – Skąd pan zna moją żonę? – Przepraszam, czy ona się urodziła w dziewięćdziesiątym trzecim? Maksym policzył w myślach i przytaknął: — Tak. Skąd te wszystkie pytania i skąd pan zna Warię? — napiął się Maksym. Waria przyjechała do ich miasteczka trzy lata temu. Do tego czasu nikt o niej nie słyszał. Sama mówiła, że uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż na siłę. Dlatego obcy facet w niezbyt dużym miasteczku, nagle wyjeżdża z takimi szczegółami… — Proszę się nie martwić, ja jej osobiście nie znam! — zarumienił się mężczyzna. — Jestem, można powiedzieć, fanem! — Słuchaj, „fanie”, za chwilę połamię ci żebra a na dokładkę jeszcze ze dwa wyjmę, żeby sylwetkę poprawić! — zagroził Maksym z powagą. — O jakiego fana chodzi? Chcesz mi żonę odbić? – O nie! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! – zaczął machać rękami mężczyzna. – Nie o taki „fanklub” chodzi! Jestem fanem jej talentu! – U Warii chyba nie ma szczególnych talentów, – zgubił się nieco Maksym. – O, wie pan, dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai w wieku osiemnastu lat za nadmierną brutalność – to też trzeba mieć talent! – wykrzyknął mężczyzna. – Szkoda, że po kilku wygranych turniejach przestała walczyć! Oglądać ją na ringu to była przyjemność! Drżącymi rękami Maksym próbował wyciągnąć telefon z kieszeni. Wypadł mu na chodnik i się rozleciał. Gdy Maksym w pośpiechu go zebrał, nie chciał się już włączyć. Maksym pobiegł do domu i szeptał pod nosem: — Boże, żebym tylko zdążył! *** Gdy w miasteczku pojawiła się nowa mieszkanka, Maksym od razu zwrócił na nią uwagę. A kto by nie zwrócił? Młoda, wysportowana, ciekawa, pogodna. I jeszcze dostała pracę nauczycielki WF-u w podstawówce. Wszyscy sądzili, że to jakaś studentka przysłana z przydziału, która zaraz odpracuje i pojedzie dalej. Okazało się jednak, że dziewczyna ma 25 lat i przyjechała na stałe. Potem czekano, aż sprowadzi rodzinę, ale mieszkała sama. — Coś tu śmierdzi!— plotkowały baby. — Młoda, atrakcyjna, a sama do naszego miasteczka? Przysięgam, że skrywa jakąś straszną tajemnicę! — Jakie tajemnice w dzisiejszych czasach? Pewnie po prostu miała pechowego narzeczonego i przyjechała leczyć złamane serce! — machała ręką inna. *** Maksym miał na oku Warię, ale nie śpieszył się z oświadczynami. – Kto wie, co jej w duszy siedzi? Później będzie jasne, to się zobaczy. Praca w szkole to nie tylko ciężka harówka, ale i plotki w pokoju nauczycielskim. W ciągu pół roku z Warii wydobyto całą jej historię. — Moi rodzice mieli własną firmę, – opowiadała Waria. – Ale firma zbankrutowała. Ojciec stwierdził, że muszę wyjść za mąż „z rozsądku”, żeby rozwiązać problemy firmy. A ja wybrałam ucieczkę, zamiast sprzedawać siebie za pieniądze! — I jesteś tu całkiem sama? — dziwiła się starsza koleżanka. — Sama sobie w życiu poradzę – mówiła Waria. – Wolę sama się z tym zmierzyć, niż wyjść za kogoś bez miłości! — Spokojnie, jeszcze znajdziesz tu swoje szczęście! Gdy przez miasteczko rozniosła się historia Warii, Maksym podjął decyzję. — Wezmę ją na żonę! Tutejsze dziewczyny są zbyt wygórowane, a ta – choć obca – jest miła i rodziny nie musi tu ciągać! Tak tłumaczył swojej rodzinie: matce, ojcu i starszemu bratu. — Jest młoda, zdrowa, sportowa! Nie bez powodu uczy WF-u! I dzieci nam ładne urodzi, i w domu poradzi! — stwierdziła rodzina. — A jak się zbiesi, nauczymy po naszemu! Ustalili, że ślub będzie i basta, bo Maksym był niezły przystojniak, a dodatkowo zastępca kierownika hurtowni warzyw. Gdy przyjeżdżała kontrola, Maksym był zwykłym magazynierem, ale potem – dzięki inicjatywie – został zastępcą szefa. Cała baza funkcjonowała dzięki niemu. Choć pracownicy plotkowali, że Maksym to twardziel, a brat Mikołaj jako szef ochrony – prawdziwy brutal! Ale – nawet na to oko przymykali, bo kradzieże się skończyły. Jak Waria mogła odmówić takiemu porządnemu człowiekowi? Najpierw zgodziła się pospacerować, potem przyjmowała adoracje, w końcu została żoną Maksyma. Maksym zabrał ją z akademika do rodzinnego domu. — Synowa, musisz się nauczyć, że tu żyjemy wszyscy razem – ględziła teściowa. — Ja uciekłam od takich porządków, wiecie przecież! Ale teraz, jako żona Maksyma, będę się uczyć nowych zasad! — odpowiedziała Waria. — Tylko wybaczcie, ale ja niewiele umiem w kuchni czy domu — przyznała szczerze. — U nas w domu wszystko robiła obsługa. — To się nauczysz! — pocieszył teść. Ale już po miesiącu zminimalizowano jej wolność do wyjść do pracy i sklepu. Na wszelkie inne pomysły — „Gdzie idziesz? W domu jest co robić! A ogród, kury, kaczki!” Maksym z bratem niemal zawsze byli zajęci bazą warzywną, a teść dawał porady — cała reszta spoczywała na teściowej i Warii. A teściowa już nie młoda, zdrowie siadało, bolączek nie brakowało — a robota, wiadomo, nie poczeka. — A prywatne życie? — pytała Waria. — Chciałabym czasem do kina, do kawiarni, mieć koleżankę… — W małżeństwie przyjaciółki niepotrzebne! Zresztą, w miasteczku wszystko widać, zaraz etykietę przypną! Ale Waria nie miała zamiaru oddać całego siebie gospodarstwu. Robiła swoje, ale szanowała siebie i wymagała szacunku. Kiedy była nierówno traktowana – protestowała. Dwa i pół roku po ślubie, Waria dalej walczyła o sprawiedliwość w domu. — Ale charakter! — wzdychała teściowa. — Słowo jej powiesz, pięć usłyszysz w odpowiedzi! — Mnie nie szanuje! — narzekał teść. — Maksymie, to nieporządek — mówił brat Mikołaj. — Ona rodziców obraża! Trzeba ją okiełznać! Uzgodnili, że kiedy Waria wyjdzie na spacer, bracia powiadomią rodzinę – w domu ją „przygotują”, a jak nie zrozumie słów – siłą ją „uspokoją”. Jeśli się zbuntuje – zamkną w piwnicy i wytłumaczą wszystkim, że wyjechała na urlop! Tak zrobili. Familia czekała już na sygnał Maksyma… Maksym nie zdążył. Płot był na miejscu, ale drzwi do domu jakby nigdy nie było. W sieni, na podłodze siedział Mikołaj, wyjąc z bólu i trzymając złamaną rękę. Maksym zabrał mu telefon i zadzwonił po pogotowie, podając adres. W przedpokoju wśród szczątków mebli leżał ojciec, nieprzytomny, ale żywy. To już coś… A w kuchni, przy samych drzwiach, siedziała mama z pięknym sińcem i trzymała w rękach złamaną na pół wielką wałek do ciasta. Przy stole zaś siedziała Waria i spokojnie piła herbatę. — Kochany? — podniosła wzrok. — Przyszedłeś po swoją porcję? — N-nie, — wyjąkał Maksym. — No to nie wiem, co ci zaproponować — zamyśliła się. — Może odrobinę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach? — Mogłaś o tym uprzedzić! — wykrzyknął. — Prawie ich… — Znam miarę! Każdy dostał to, z czym przyszedł! A wałek złamałam o kolano! Twojej mamie nic nie zrobiłam, sama poleciała, uciekając! — Jak my będziemy żyć po tym wszystkim? — spytał Maksym. — Myślę, że zgodnie! — uśmiechnęła się Waria. — A przede wszystkim — sprawiedliwie! I nawet nie myśl o rozwodzie, jestem w ciąży! Moje dziecko zasługuje na ojca! Maksym przełknął ślinę: — Dobrze, kochanie… Kiedy wszyscy się podleczyli, rodzinne zasady nieco zrewidowano. Od tej pory w rodzinie panował spokój i nikt już nikogo nie próbował krzywdzić! Kiedy żona „z innego świata” zamieszkała z polską rodziną w małym miasteczku — i rodzinną przemocą zakończyła domowy domostroj. Jak Barbara „Muay Thai” Milewska ustanowiła zupełnie nowe zasady!

Idź do domu! Tam sobie pogadamy! rzucił ze złością Maksymilian. Jeszcze tylko tego brakuje, żeby przechodniów zabawiać awanturą!

No to proszę bardzo! prychnęła Waleria. Wielka mi rzecz!

Walerio, nie grzesz! pogroził jej Maksymilian. Pogadamy w domu! Ojej, jaki groźny! odrzuciła warkocz do tyłu i ruszyła w kierunku domu.

Maksymilian poczekał, aż Waleria odejdzie na tyle daleko, a następnie wyjął telefon i powiedział do mikrofonu:

Tak, poszła już do domu. Przywitajcie ją tam porządnie! Sami wiecie, jak ustalaliśmy! Do piwnicy z nią, żeby trochę spokorniała! Zaraz będę!

Schował telefon do kieszeni i miał już wejść do sklepu, by uczcić swoje wychowanie żony, gdy nagle nieznajomy mężczyzna zatrzymał go za rękę.

Przepraszam, że tak bezceremonialnie uśmiechnął się nieśmiało nieznajomy. Przed chwilą była tu z panem pewna młoda dama

Moja żona, a co? zmarszczył brwi Maksymilian.

Nie, nic takiego! uśmiech stał się służalczo-przepraszający. Przepraszam, czy pańska żona nazywa się przypadkiem Waleria Malinowska?

Waleria, tak potwierdził Maksymilian. Przed ślubem była Malinowska. Skąd pan ją zna?

A z domu jest Sergiejewna?

Tak! odpowiedział rozdrażniony Maksymilian. Skąd pan zna moją żonę?

Przepraszam najmocniej, ale ona się chyba urodziła w dziewięćdziesiątym trzecim roku?

Maksymilian zamyślił się przez chwilę i przytaknął:

Tak. Ale dlaczego tyle pytań i skąd pan ją zna? pytanie zabrzmiało podejrzliwie.

Waleria przyjechała do naszej wsi trzy lata przed tym zdarzeniem. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Sama powtarzała, że uciekła od rodziców, którzy próbowali wydać ją za mąż wbrew jej woli.

Tymczasem jakiś nieznajomy, w naszej niedużej wiosce, recytował jej życiorys.

Och, przepraszam, nie znam jej osobiście! zaczerwienił się mężczyzna. Jestem jej, w pewnym sensie, fanem!

Posłuchaj, fanie, zaraz ci te żebra policzę, a jak nie wystarczy, to i parę powybijam, żebyś miał sylwetkę! Maksymilian zagroził całkiem poważnie. Co to za gadka o byciu fanem? Podejść chcesz moją żonę?

Ależ skąd! Mnie pan zupełnie źle zrozumiał! zaczął się tłumaczyć nieznajomy. Jestem fanem jej talentu!

Waleria talentu? Maksymilian się zdziwił.

Proszę pana, dostać dożywotnią dyskwalifikację w wieku osiemnastu lat w muay thai za nadmierną brutalność to wielki talent! mężczyzna rozłożył ręce. Szkoda tylko, że po kilku wygranych turniejach prywatnych przestała walczyć. Oglądać ją na ringu to była czysta przyjemność!

Maksymilian ze zdenerwowania nie mógł wyjąć telefonu z kieszeni. Aparat wypadł mu na asfalt i rozpadł się. Gdy go pospiesznie pozbierał, urządzenie już nie chciało się włączyć.

Biegł do domu, szeptając pod nosem:

Boże, żebym tylko zdążył!

Waleria pojawiła się w naszej miejscowości niczym anioł z nieba. Każdy od razu ją zauważył młoda, wysportowana, pełna życia i uśmiechu. Zatrudniła się jako nauczycielka wf-u w podstawówce.

Ludzie myśleli, że to jakaś studentka na stażu, że przyjedzie, odpracuje i wyjedzie w świat. A tu się okazało dziewczyna ma dwadzieścia pięć lat i zamierza zostać na stałe.

Wszyscy potem czekali, aż sprowadzi rodzinę, lecz Waleria mieszkała sama.

Coś tu śmierdzi! plotkowały kobiety. Młoda, atrakcyjna, a przyjechała do takiej biednej wsi! Coś musi być na rzeczy!

Jakie tajemnice w tych czasach? machała ręką druga. Pewnie serce złamane przez mężczyznę i teraz leczy rany!

Albo z rodzicami się pokłóciła, uciekła! W telewizji już takie rzeczy pokazywali!

Maksymilian przyglądał się jej z daleka, ostrożnie.

Kto ją tam wie, co w sercu nosi? Jak się okaże, o co chodzi, wtedy zobaczymy.

Praca w szkole to nie tylko ciężka harówka, ale też godziny spędzone w pokoju nauczycielskim, gdzie wszyscy przelewają sobie do filiżanek nie tylko kawę, lecz też własne żale.

Po pół roku przyjaciółki wyciągnęły z Walerii jej smutną historię.

Moi rodzice mieli firmę, wszystko szło dobrze do czasu. Przyszły trudności, biznes się posypał, ojciec znalazł chętnego pana na stanowisku” do mojej ręki, by ratować interesy.

Ale ten książę był jak zły sen. Wybrałam wolność i ucieczkę!

I zostałaś zupełnie sama? kiwała głową doświadczona koleżanka.

Ludzie są wszędzie wzruszyła ramionami Waleria. Lepiej być samodzielną niż sprzedaną jak przedmiot!

To nie byłby ślub, lecz targ. Przedmiotem byłam być nie zamierzam!

Znajdziesz tu szczęście! zapewniały ją koleżanki. Może nasza wieś niewielka, ale porządnych ludzi tu nie brakuje!

Kiedy plotki się rozniosły, Maksymilian podjął decyzję.

Wezmę ją za żonę! Nasze dziewczyny pyskują i wszystko chcą, ta jest z zewnątrz, rodziny nikt nam nie narzuci!

Tak mówił do siebie oraz do matki, ojca i starszego brata.

Jest młoda, zdrowa, wysportowana! Dzieci zdrowe urodzi! W domu pomoże i do pracy iść też umie! Trochę godzin w szkole, a potem dom!

Wspaniała partia! przyznali wszyscy. Jak będzie pyszczyć nauczymy nasze porządki!

Oczywiście byli pewni, że ślub będzie, bo Maksymilian był przystojny, zaradny, do tego zastępcą szefa hurtowni warzyw. Przed inspekcją z centrali był tylko zwykłym magazynierem, ale tak się wykazał, że dostał awans.

Wszyscy żartowali: każda inicjatywa ma swoją nagrodę. A tak naprawdę to dzięki jego zacięciu hurtownia stanęła na nogi.

Owszem, ludzie narzekali, że surowy, a jego brat Nikodem, szef ochrony, to istny cerber!

Nawet zgniłej marchwi nie pozwolą wynieść! A jak trzeba, to i siły użyją, braciszkowie jeden drugiego kryją!

Jednak to przynoszące efekty, bo kradzieże się skończyły.

Jak Waleria miała odmówić takiemu porządnemu facetowi? Najpierw się zgodziła na randkę, potem zaakceptowała jego starania, a na koniec została żoną.

Maksymilian zabrał ją z pokoiku w internacie, gdzie mieszkała, i sprowadził do swojego domu.

Synowej trzeba zrozumieć, że tu żyjemy jak jedna wielka rodzina! rozgadywała się teściowa, Natalia.

Wspólnie wszystko robimy, razem pomagamy! U nas są zasady!

U mnie w domu nie było żadnych zasad Waleria powiedziała szczerze. Sama uciekłam od takich porządków! Ale skoro jestem żoną Maksymiliana, nauczę się waszych zwyczajów.

Te słowa przyjęli z entuzjazmem.

Tylko przyznam uczciwie, nic nie umiem Waleria się zarumieniła. Moi rodzice mieli służbę do wszystkiego.

Spokojnie, nauczymy cię serdecznie powiedział teść, Andrzej. Ty się szybko uczysz?

Ogólnie tak, ale nie znoszę niesprawiedliwości przyznała Waleria.

Kochana, znów wtrąciła się teściowa sprawiedliwość to pojęcie względne. Są zasady rodzinne, nie od dziś i nie od wczoraj!

Szanuj męża i jego rodzinę! Traktuj tak, jak sama byś chciała być traktowana! Kobietę zdobi uległość i łagodność, zaś mężczyźni dbają o rodzinę i sami załatwiają wielkie sprawy!

No skoro trzeba wzruszyła ramionami Waleria. Ale mam nadzieję, że nie będzie bicia i piwnicy jak w starych czasach?

Ani bata, ani stajni nie mamy! roześmiał się Andrzej.

A z tym domostwem” to Waleria miała rację. Niespełna miesiąc po ślubie poczuła, jak skracają jej wolność.

Tylko do pracy i sklepu! Na inne tematy zawsze:

A dokąd to się wybierasz? W domu roboty pełno! Jeszcze ogródek, kury, kaczki! Walerio! krzyczała Natalia. Przecież jesteśmy rodziną! Sama tego wszystkiego nie ogarnę!

Tylko tutaj teściowa nie przesadzała. Maksymilian z bratem przepadał w pracy od rana do późnej nocy. Czasem nocował w hurtowni towary szły cały czas.

Teść nie mógł, bo choroba dawała mu się we znaki, więc tylko doradzał. Cała reszta spadała na barki Natalii i Walerii.

Ale i Natalia nie była już młoda raz ciśnienie, raz reumatyzm, innym razem migrena. Dom nie czeka na zdrowie!

A co z życiem osobistym? pytała Waleria. Nie o męża chodzi, tylko o własne? Kino, kawa, spacer? Nawet przyjaciółek tu nie mam!

W małżeństwie przyjaciółki niepotrzebne! twierdziła teściowa. Z nimi tylko szkoda, nie pożytek!

A kawy i kina pogadaj z mężem! Sama kobieta w miejscach publicznych? U nas nie miasto, nikt nie daruje takiej rozrywki!

Naprawdę? dziwiła się Waleria.

No przecież, dziewczyno, duże miasto, to i obyczaje inne. U nas każdy wszystko widzi! Jedno potknięcie i już łatka! Jesteś nauczycielką mogą cię zwolnić z hańbą!

Logika żelazna, ale Waleria nie chciała się pogodzić z zamknięciem w domowych pieleszach.

Pracowała, wykonywała polecenia, ale domagała się szacunku. Czasem stanęła okoniem, podniosła głos, innym razem powiedziała prosto z mostu, co myśli.

Jeśli praca, to na równi! mówiła. Jak ktoś leży, a ktoś robi ja tak nie chcę!

Minęły dwa i pół roku od ślubu, a Waleria wciąż nie mogła się pogodzić z podwójnymi standardami. Domagała się, żeby każdy uczciwie przykładał się do pracy. Inaczej nie miała zamiaru się starać.

Ach, co za charakter ma ta nasza Walerka! krzyczała Natalia, gdy wysyłała ją do sklepu. Gorzej niż ostra rzodkiewka! Jej powiesz jedno, ona pięć wróci!

Ani mnie nie szanuje! narzekał Andrzej. Poproszę o poduszkę czy wodę, a ona, że zajęta!

Maksymilianie, trzeba temu zaradzić odezwał się Nikodem, brat. Rodziców obraża! Tak nie może być!

Sam widzę, robi co chce! Mi się sprzeciwia, a przecież ja jestem mężem! Trzeba ją ujarzmić jak dzikie zwierzę! A jeszcze dzieci nie mamy. Jak się pojawią, całkiem na nas usiądzie!

Przygotujmy się powiedział Nikodem. Wyprowadź ją na spacer po rynku, potem puść samą do domu! My ją tu przywitamy.

Zrozumie po dobroci dobrze, jak nie użyjemy siły! A jak zacznie brykać, zamkniemy ją w piwnicy w szkole powiemy, że wyjechała! Miesiąc posiedzi zmądrzeje!

Ułożyli więc misterny plan. Gdy Maksymilian wyciągnął Waleriię na spacer, rodzina przygotowała dom, napompowała w sobie święty gniew i czekała na telefon, kiedy wróci.

Ale Maksymilian nie zdążył.

Brama została, lecz drzwi w domu jakby nigdy nie było. W progu, na podłodze, siedział Nikodem, wyjąc z bólu, trzymając złamaną rękę. Maksymilian wyciągnął z jego kieszeni telefon, zadzwonił po karetkę, wcisnął mu słuchawkę:

Podaj adres! krzyknął. Od razu niech dwie karetki wysyłają!

Nikodem kiwnął głową, ledwo powstrzymując łzy.

W holu, pośród resztek mebli, nieprzytomny leżał ojciec. Na szczęście żył. A w kuchni przy drzwiach siedziała matka, na twarzy piękny siniak, w rękach złamana na pół ogromna wałek do ciasta, a za stołem Waleria spokojnie piła herbatę.

Kochany? Waleria podniosła wzrok. Przyszedłeś po swoją porcję?

N-nie wyjąkał Maksymilian.

To nie wiem, co ci zaproponować zamyśliła się Waleria. Może trochę sprawiedliwości w rodzinie?

Trzeba było uprzedzić! zawołał. Przecież mogliście

Ja znam miarę! Każdy dostał za swoje! Kto czym poszedł na mnie, ten tym oberwał!

A wałek złamałam o kolano! Twojej matki nawet nie dotknęłam, sama z drzwiami się zderzyła!

Jak my teraz będziemy żyć? spytał drżącym głosem Maksymilian.

Myślę, że w zgodzie! uśmiechnęła się Waleria. I przede wszystkim sprawiedliwie! A o rozwodzie nawet nie myśl bo spodziewam się dziecka! Nasze maleństwo będzie miało ojca!

Maksymilian przełknął ślinę:

Dobrze, kochana.

Gdy wszyscy się podleczyli i ochłonęli, rodzinne zasady nieco się zmieniły.

Ale spokój i zgoda zagościły w domu. I już nikt nikogo nigdy nie skrzywdził.