Idealny mąż. Tylko nie dla mnie

— Małgosiu, popatrz tylko na niego! — szeptała sąsiadka Bronisława, wskazując głową na działkę naprzeciwko. — Oto dopiero mąż! Co tydzień żonie kwiaty kupuje, samochód umył skoro świt, żeby Halinkę do pracy zawieźć. A gdzie twój?

Małgorzata mechanicznie mieszała rosół, nie odrywając się od kuchenki. Za oknem rzeczywiście widać było Tadeusza Nowaka z dziesiątego bloku, który delikatnie sadził rozsadę pomidorów, a na pobliskiej ławce leżał buket czerwonych róż.

— Broniu, daj spokój — westchnęła Małgosia. — Każdy ma swoje życie.

— Jakie swoje? — oburzyła się sąsiadka, siadając przy stole. — Popatrz uważnie! Działka jak z pocztówki, żonę ubóstwia, wnuczki co weekend wozi na rowerze. A Halinka jaka szczęśliwa chodzi! Wczoraj spotkałam ją przy sklepie, pół godziny opowiadała, jak Tadzio wieczorami robi jej masaż stóp.

Małgorzata skrzywiła się. Tadeusz Nowak rzeczywiście był wzorowym mężem. Gadali o tym wszystkie sąsiadki, wiedziała cała ulica. Pierwszy odśnieżał nie tylko swój kawałek chodnika, ale i przed domem emerytów. Pomagał naprawiać płoty, pożyczał narzędzia, nigdy nie podniósł głosu na żonę.

— A co ja z tego mam? — Małgosia wyłączyła palnik i odwróciła się do Bronisławy. — Mój Wiesiek też dobry człowiek.

Bronisława prychnęła.
— Dobry! Wczoraj o jedenastej wieczorem włączył muzykę na cały regulator, moja wnuczka obudziła się i płakała do rana. A przedwczoraj samochód mu całą drogę zastawił, Stasiuk ledwo przecisnął się.

— Po prostu miał gorszy nastrój — broniła się Małgorzata, choć sama wiedziała, że tłumaczenie brzmi słabo.

Wiesiek naprawdę nie był ideałem. Mógł zapomnieć o urodzinach, zostawić brudne naczynia w zlewie na tydzień, wydać połowę pensji na wędkarski sprzęt. Ale Małgosia kochała go takim, jaki był. Jego niezdarne próby ugotowania śniadania, gdy chorowała. Jego chrapanie przez sen. Nawet jego nawyk rzucania skarpet po całej sypialni.

Po wyjściu sąsiadki Małgosia wyszła do ogródka podlewać pomidory. Przez płot dochodziła cicha rozmowa Tadeusza z żoną.

— Halinko, może ci krzesełko wyniosę? Nie klęcz tak, krzyż nadwyrężysz.

— Nie trzeba, Tadziu, tylko jagody sprawdzę.

— To ja tymczasem herbatę zrobię. Z cytryną czy z konfiturami?

— Z konfiturami, kochanie.

Małgorzata mimowolnie porównała tę rozmowę z poranną pogawędką z własnym mężem.

— Wiesiek, śniadanie gotowe!

— Zaraz! — krzyknął z łazienki, po czym dodał: — A kawa jest?

— Rozpuszczalna w puszce, znajdziesz sobie.

— No gdzie ona…

W efekcie Wiesiek poszedł do pracy, wypiwszy tylko herbatę, bo kawy szkoda było szukać. Małgosia cały dzień miała sobie za złe, że nie postawiła mu kubka na stole zawczasu.

Wieczorem, układając do snu wnuczkę Zosię, która była na wakacjach, Małgosia usłyszała westchnięcie dziewczynki.

— Co się stało, słoneczko?

— Babciu, dlaczego dziadziuś Tadeusz z dziesiątki codziennie cioci Halinie kwiaty daje? A mój dziadziuś Wiesiek tobie nigdy nie daje.

Małgosia przysiadła na brzegu łóżka, poprawiając Zosi kołdrę.

— A chciałabyś, żeby dziadziuś mi dawał kwiatki?

— Tak! Przecież jesteś dobra, czytasz mi bajki i pieczesz pierożki. Dlaczego on tobie nic nie daje?

Z dziecięcych ust prawda brzmiała wyjątkowo boleśnie. Małgosia nie wiedziała, co odpowiedzieć, więc pocałowała wnuczkę w czoło i szepnęła: „Śpij już, skarbie”.

Następnego dnia, spotkawszy Halinę Nowakową w sklepie u Ireny, Małgosia przyglądała się jej mimowolnie. Halina wyglądała naprawdę na zadowoloną kobietę. Zadbaną, w ładnej letniej sukience, z równą fryzurą.

— Małgosiu, cześć! Jak leci? — uśmiechnęła się Halina, wybierając ogórki.

— Jakoś, a ty?

— Świetnie! Tadzio dziś postanowił bigos ugotować, mówi: „daj, żono, odpocznij”. Wyobrażasz? — Halina zaśmiała się. — Choć i tak będę stać obok, bo sól z cukrem pomiesza.

— Masz szczęście z mężem — powiedziała Małgosia, a w głosie zadrżała nuta zazdrości.

— Mam — zgodziła się Halina, lecz jej twarz niespodziewanie spoważniała. — A twój Wiesiek? Słyszałam, nową wędkę kupił?

— Kupił. Teraz co weekend nad Wisłę rusza.

Rozeszły się. Małgosia przez całą drogę do domu myślała, jak byłoby pięknie, gdy
Małgorzata podała mu talerz, a gdy Wiesiek z nieskrywaną radością zaczął opowiadać o złowionym węgorzu, którego wędkowana wspólnie historia stała się dla nich ważniejsza niż najpiękniejs
Małgorzata przytuliła się do ramienia Władysława, patrząc jak niezdarnie sięga po ciastko, zostawiając okruszki na sofie, i w tej prostej, niedoskonałanej chwili zrozumiała, że prawdziwe szczęście tkwi w akceptacji czyjejś autentyczności, a nie w oczekiwaniu na wyreżyserowany ideał.