Idealny mąż. Tylko nie dla mnie

Dzisiaj znowu ta Bronisława ze swoimi komentarzami. Stałyśmy przy kuchennym oknie, a ona szeptem: „Wiesiu, popatrz tylko na niego!” Skinęła głową w stronę działki naprzeciwko. „Oto prawdziwy mąż! Co tydzień kwiaty dla żony, samochód umyty przed świtem, by Kazię do pracy zawieźć. A gdzie twój?”

Mieszałam bezmyślnie pomidorową, nie odrywając wzroku od garnka. Za oknem istotnie widać było Wincentego z siódmego domu, który delikatnie sadził rozsadę pomidorów, a na ławce obok leżał bukit czerwonych róż.

„Broniu, daj spokój” – westchnęłam zmęczuchna. „Każdy ma swoje życie.”

„Jakie życie?” – oburzyła się sąsiadka, przysiadając przy kuchennym stole. „Przecież popatrz na niego! Działka jak z pocztówki, żonę ubóstwia, wnuki co weekend wozi na rowerach. A Kazia taka szczęśliwa chodzi! Wczoraj spotkałam ją pod sklepem, pół godziny opowiadała, jak Wicek wieczorami robi jej masaż stóp.”

Skrzywiłam się. Wincenty Nowak naprawdę był wzorowym mężem. Mówiły o tym wszystkie sąsiadki, wiedziała o tym cała ulica. Pierwszy odśnieżał nie tylko swój kawałek, ale i chodniki emerytom. Pomagał naprawiać płoty, pożyczał narzędzia, nigdy nie podniósł głosu na żonę.

„A co mi z tego?” – zgasiłam palnik i odwróciłam się do niej. „Mój Wiesiek też dobry człowiek.”

Bronisława prychnęła.

„Dobry! Wczoraj o jedenastej wieczorem muzykę włączył na cały regulator, wnuczka się obudziła i płakała do rana. A przedwczoraj jego samochód całą drogę zastawił, pan Stanisław ledwo się przecisnął.”

„Akurat humor mu popsuło” – broniłam go, choć sama wiedziałam, że brzmi to nędznie.

Wiesiek naprawdę nie był idealny. Mógł zapomnieć o urodzinach, zostawić brudne naczynia w zlewie na tydzień, wydać połowę pensji na wędkarski sprzęt. Ale kochałam go takim, jaki był. Te jego niezdarne próby zrobienia śniadania, gdy byłam chora. To chrapanie przez sen. Nawet nawyk rozrzucania skarpet po całej sypialni.

Po wyjściu sąsiadki poszłam podlewać ogórki. Przez płot dobiegał cichy dialog Wincentego z żoną.

„Kaziu, może ci krzesło wyniosę? Nie klęcz, plecy nadwyrężysz.”

„Nie trzeba, Wicek, tylko sprawdzę poziomki.”

„To ja tymczasem herbatę nastawię. Z cytryną czy z konfiturą?”

„Z konfiturą, kochanie.”

Niezauważalnie porównałam to z poranną wymianą zdań z własnym mężem.

„Wiesiek, śniadanie gotowe!”

„Już!” – wrzasnął z łazienki, po czym dodał: „A kawa jest?”

„Rozpuszczalna w szafce, sam znajdziesz.”

„Gdzie tam do licha…”

W efekcie Wiesiek wyszedł do pracy, wypiwszy tylko herbatę, bo szkoda mu było szukać kawy, a ja cały dzień miałam żal do siebie, że nie postawiłam mu filiżanki na stole zawczasu.

Wieczorem, układając do snu wnuczkę Olę, która była na wakacjach, usłyszałam westchnięcie dziewczynki.

„Co się stało, słoneczko?”

„Babciu, a dlaczego pan Wicek z siódmego domu codziennie cioci Kazi kwiaty przynosi? A mój dziadek Wiesiek tobie nigdy.”

Przysiadłam na brzegu łóżka, poprawiłam Oli kołdrę.

„A chciałabyś, żeby dziadek mi kwiaty dawał?”

„Chcę! Ty przecież taka dobra jesteś, bajki czytasz i pierogi lepisz. Czemu on tobie nic nie daje?”

Z dziecięcych ust prawda brzmiała szczególnie boleśnie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć wnuczce, więc tylko pocałowałam ją w czoło i szepnęłam: „Śpij, złotko”.

Następnego dnia, spotkawszy w sklepie Kazimierę Nowakową, przyglądałam się jej mimowolnie. Wyglądała istotnie na kobietę szczęśliwą. Zadbaną, w pięknej letniej sukience, z elegancką fryzurą.

„Wiesława, cześć! Jak leci?” – uśmiechnęła się, wybierając pomidory.

„Po staremu, a u ciebie?”

„Cudownie! Wicek dziś postanowił ugotować pomidorową, mówi: daj, mówi, żonko, odpocząć. Wyobrażasz sobie?” – Kazimiera zaśmiała się. „Tyle że i tak będę koło niego stała, bo jeszcze sól z cukrem pomylą.”

„Szczęściara z takim mężem” – powiedziałam, a w głosie zadrgała mi nuta zazdrości.

„Szęściara” – przytaknęła, lecz jej twarz stała się nagle zamyślona. „A twój Wiesław? Słyszałam, że nową wędkę kupił?”

„Kupił. Teraz co weekend nad Wisłę jeździ.”

Rozeszłyśmy się, a ja w drodze do domu rozmyślałam, jak cudnie byłoby, gdyby Wiesiek choć raz zaproponował mi odpoczynek czy ugotował obiad
I w tej zwykłej, ciepłej bliskości, podczas gdy ramię Wiesława mimowolnie otulało jej ramiona, a detektyw na ekranie rozwiązywał zagadkę, Marzena poczuła głęboki spokój – on może nie był spektakularnym bohaterem niczyich opowieści, ale był jej prawdziwym mężczyzną i to właśnie w tym prostym współistnieniu odnajdywali swój własny rodzaj idealnego szczęścia.