Idealna Rodzina

„Ojej, boję się” – Zosia zatrzymała się przed klatką schodową.

„Czego? Moich rodziców?” – zapytał Krzysiek i ujął dłoń dziewczyny.

„Że im się nie podobam” – wyznała Zosia, patrząc na niego z wyrzutem i niepewnością.

„Nie martw się. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Przecież cię kocham. To ja mam być twoim mężem, a nie oni. Chodź.” – Krzysiek pociągnął ją w stronę drzwi.

„Mamę nazywaj Krystyna Henrykowa. Zapamiętałaś?” – przypomniał.

Zosia powtórzyła wolno.

„Ze zdenerwowania na pewno zapomnę albo pomylę” – szczerze przyznała.

„A tata…”

„Jan Stefanowicz” – wyrzuciła z siebie Zosia. – „Dobrze, że twój tata ma zwykłe imię. Skąd twojej mamie takie dziwne drugie imię? Dziadek był Niemcem?”

„Z czego tak wnioskujesz?”

Weszli do klatki, a Krzysiek przywołał windę.

„Tak ją nazwał ojciec, mój dziadek, na cześć swojej żony. Mówił, że była niezwykłą osobą. Aktorką. Szkoda, że nie zdążyłem jej poznać, zmarła młodo. Miał korzenie angielskie.”

Winda zatrzymała się i otwarła drzwi. Młodzi weszli do środka.

„Nie denerwuj się. Jestem z tobą” – powiedział Krzysiek i przytulił ją lekko.

Drzwi otworzyła niska, szczupła kobieta z krótką fryzurą. Zosia była zaskoczona, jak młodo wyglądała jak na matkę Krzyśka. Uśmiechnęła się serdecznie i zaprosiła ich do środka.

Miała na sobie luźne, beżowe spodnie z jedwabiu i białą bluzkę. Przy jasnym świetle przedpokoju Zosia dostrzegła delikatne zmarszczki, które zdradzały jej wiek.

„Dzień dobry” – powiedziała Zosia i spojrzała na Krzyśka, szukając podpowiedzi. Ale on milczał. Bojąc się pomyłki, nie odważyła się wymówić imienia jego matki i spuściła wzrok.

„Proszę wejść, Zosieńko. Nie krępuj się. Każdy się gubi za pierwszym razem” – odparła ze zrozumieniem, a Zosia odwdzięczyła się uśmiechem.

„Butów nie trzeba zdejmować. Proszę dalej. Jasiu! Gdzie się podziałeś?” – zawołała Krystyna.

Wkrótce do pokoju wszedł przystojny, barczysty mężczyzna. Zosia skojarzyła go z jakimś amerykańskim aktorem, choć właściwie nie byli podobni. Przy nim Krystyna wyglądała na drobną nastolatkę. *”Jak on musiał wyglądać w młodości, skoro teraz jest tak przystojny?”* – pomyślała.

„Jan Stefanowicz” – przedstawił się i wyciągnął dłoń.

Zosia włożyła swoją w jego szeroką dłoń. Jego uścisk był krótki, ale ciepły.

„Siadajcie, bo jedzenie wystygnie” – zadecydowała Krystyna.

„Krzysiek, zaopiekuj się Zosią” – powiedział Jan, nalewając wino.

Krystyna wypytywała dziewczynę delikatnie, nie naciskając, a jednocześnie opowiadała o ich rodzinie. Od wina lub spokojnej atmosfery Zosia poczuła, jak z niej spada napięcie.

„Niech twoi rodzice się nie martwią. Ze ślubem damy sobie radę” – powiedziała na koniec Krystyna z życzliwym uśmiechem.

Rodzina Krzyśka wydawała się Zosi idealna. Jej własni rodzice byli zupełnie inni. Mama tylko karmiła wszystkich przy stole, a tata pił, dolewając sobie wina, nie czekając na innych. Po drinkach zaczynał prawić morały, nawet gdy nikt nie słuchał. Czasem odpisywał mamie ostro, upokarzając ją przy gościach.

Zosia zawsze wstydziła się za niego. Wolałaby nie zapraszać rodziców na ślub, ale byliby obrażeni. Gdyby tylko miała takich, jak Krzysiek… A właściwie dlaczego zgodziła się za niego wyjść? Byli z różnych światów… Zagubiła się w myślach i nie usłyszała, co mówił Krzysiek.

„Co powiedziałeś?” – spytała.

„Powiedziałem, że im się spodobałaś.”

„Masz wspaniałych rodziców. Chciałabym, żebyśmy byli tacy jak oni. Widać, że się kochają. A moi… Boję się, jak wypadną na ślubie.”

„Nie przejmuj się. Zobaczysz, nie zawiodą. U nas też się kłócą, może nie tak często i głośno. Swoją drogą, wybrałaś już suknię? Chcę, żebyś była najpiękniejszą panną młodą.” – Krzysiek pocałował ją.

Zosia nie chciała iść do salonu sama, a Krzysiek nie mógł zobaczyć sukni przed ślubem. Z mamą też nie chciała – była praktyczna, oszczędzała na wszystkim. Zostawała tylko przyjaciółka Kasia. Wróciwszy do domu, od razu do niej zadzwoniła.

Kasia zaczęła wrzeszczeć do telefonu, opowiadając o sobie, nie dając Zosi dojść do słowa. W końcu spytała:

„A czemu w ogóle dzwonisz?”

„Chciałam cię prosić, żebyś poszła ze mną wybrać suknię ślubną.”

„Idziesz do ślubu? Super! Gratulacje! Oczywiście…” – Kasia znów zaczęła opowiadać o czyimś weselu. Zosię to nie interesowało.

„Pomożesz?” – przerwała ostro.

„Pytasz. Jasne. Kiedy?”

Umówiły się na następny dzień w kawiarni koło salonu.

*”Ta Kasia to jednak wariatka”* – westchnęła Zosia po rozmowie. Ale nie miała kogoś innego poprosić.

W kawiarni Zosia przyszła wcześniej. Kelner od razu podszedł z menu.

„Przepraszam, może później? Czekam na koleżankę.”

Kelner skinął głową i zniknął. Kasia spóźniała się, jak zwykle. Zosia rozglądała się po lokalu, aż nagle zobaczyła… Jana Stefanowicza. Nie widział jej, bo wpatrywał się w młodą blondynkę naprzeciw. Dziewczyna uśmiechała się kokieteryjnie.

Zosia odwróciła wzrok. *”Gdzie ta Kasia? Zaczekam chwilę i pójdę.”*
Jej spojrzenie wciąż wracało do Jana. Trzymał dłonie blondynki, mówił coś czule. Tak nie patrzy się na zwykłą znajomą.

Potem stało się coś, czego się nie spodziewała – Jan pochylił się i pocałował dziewczynę. *”Randka? Kochanka? Czy Krzysiek wie? A Krystyna?”* Zosia pomyślała, że powinna wyjść, zanim zauważy.

Ale siedziała, sparaliżowana. *”Wspaniała rodzina…”*

„Zosia nigdy nie zdradziła przed Krzysiem tego, co widziała, ale od tamtego dnia patrzyła na jego rodziców zupełnie innymi oczami, rozumiejąc, że nawet najpiękniejsze pozory mogą kryć skomplikowaną prawdę.