Gotowy na przebaczenie i przyjęcie z powrotem – nie doczeka się

Myślisz, że będę za Tobą biegać? Mam Cię w garści na pięć złotych.
No to kup sobie swoją garść i zostaw mnie w spokoju.
Komu wcale nie jestem potrzebna?

Mówi się: Co ma trzeźwy w głowie, to ma i pijak. Ale Grażyna, wychowana w najbiedniejszej dzielnicy warszawskich blokowisk, przetłumaczyłaby to przysłowie na zupełnie inny sposób: Co ma trzeźwy w głowie, to ma pijany w praktyce. Po kilku kieliszkach nie tylko mówi, co myśli, ale zachowuje się zupełnie inaczej. Alkohol rozluźnia wewnętrzne ramy, więc po kilku drinkach człowiek nie gubi się, a wręcz bardziej się odnajduje.

Weźmy ojca Grażyny Stanisława. Nigdy nie ukrywał rodzinie żadnych spraw, nie krzyczał, nie obrażał. Pił spokojnie, cicho, a nawet w stanie upojenia potrafił utrzymać porządek. Gdy znów wpadł w nałóg, Grażyna i matka, Maria, rozpoznały to po tym, że ojciec wyjeżdżał na weekend do domu nad jeziorem w Mazurach z butelką w ręku, a tam trwał cykl: obudził się wypił zasnął przez cały tydzień. Po powrocie zachowywał się jakby nic się nie stało, a dom znów wracał do swojego spokojnego rytmu.

Sąsiadka, pani Hanka, miała męża, Wojciecha, który krążył po całym kamienicy niczym burza. Często przychodził do Grażyny z dwójką dzieci, narzekając, jak to u niej mąż jest cichy i spokojny. Grażyna wiedziała, że przed ojcem była inna kochanka, którą matka odrzuciła z powodu zachowań na procent. Dzięki temu Grażyna od małego słyszała: jeśli facet wpadnie w nałóg, to nie jest na dobre, a albo pije, albo gra, albo ma inną obsesję. W dzisiejszych czasach ludzie tak rozładowują stres. Ale gdy pod wpływem zaczyna robić coś nieodpowiedniego, trzeba go od razu wyrzucić, bez drugiej szansy i obietnic, że nie powtórzy się to nigdy. Grażyna nie dała takiej szansy, więc wokół niej wyrosło wrażenie kobiety, której alkohol nie znosi. Fakt, że sama raz na dwa miesiące potrafi wypić kieliszek winogronowego w dobrym towarzystwie, był pomijany przez plotkarzy i nie podlegał dyskusji nie pij w jej pobliżu i to wszystko. Dlatego trzeci chłopak Grażyny, Marek, przyznał, że wcale nie pije.

Z jednej strony to było cudownie Grażyna, znająca od dziecka różne stopnie pijaństwa, widziała przed sobą niekończące się lata obserwacji. Z drugiej, co z innymi pokusami? Ktoś mógłby się o tym przekonać, mieszkając razem, a gdyby coś nie pasowało, można odjechać, bo nikt nie zmusza do natychmiastowego małżeństwa. Można przyjrzeć się sobie nawzajem w naturalnym środowisku.

Grażyna oceniła i doszła do wniosku, że Marek lepiej by go nie pił. Wszystko zaczęło się od imprezy po udanej sesji egzaminacyjnej. Grażyna kończyła ostatni rok studiów, a Kamil, rok przed nią, miał mnóstwo znajomych wśród jej kolegów, więc wpadł do towarzystwa. Gdzie studenci, tam picie, mało przekąsek, a szybka fala alkoholu wprowadza w głowę szalone pomysły, np. zagrajmy w prawdę i wyzwania.

Ktoś z grupy zmusił Grażynę do śpiewania, argumentując, że zawsze odmawiała karaoke, a nawet gdy udało się ją wciągnąć do knajpy, nie brała mikrofonu. Kochani, dbałam o was, martwiłam się, krwi w uszach nie było, chyba tylko na Halloween, myślała w duchu. Mimo to musiała wziąć mikrofon i prześpiewać jeden wers, zanim prowadzący zabrał mu ją z rąk. Co się stało, panowie? sami się prosiliście, więc jedzcie.

Rozdano kartki z zadaniem przygotujcie notatki, a Grażyna, z trudem, wróciła do swojego pokoju po notatkach. Ktoś kwiczał, ktoś tańczył przy stole, a w pewnym momencie wszystko poszło nie tak Grażyna nie zdążyła już zapamiętać. Wtedy przegrany okazał się Kamil, który do tej pory nie wypił kropli, a jego przyjaciółka Marina, zakochana w Kamilu, kazała mu pocałować Małgorzatę. Kamil, wciąż trzeźwy niczym kryształ, podszedł do zarumienionej Małgosi, uśmiechnął się i przytulił ją tak, że pocałował ją w usta i nie przestawał aż ona mu odwdzięczyła się. Grażyna patrzyła, jak koledzy z klasy szaleją, a w jej wnętrzu jakby sprężyna pękała.

W jednej chwili butelka słodkiej, gazowanej napoju rozlała się na całe zakochane, a Grażyna, wypowiadając przekleństwo, wybiegła z pokoju tak szybko, że prawie wypadła na ulicę, łapiąc zimny, gorzki oddech. Czuła, że zaraz zapłacze jak małe dziecko, zdradzane przez los.

Grażyno! Grażyno, poczekaj! krzyknął Kamil, gdy taksówka zahamowała przy niej. Wpadła na tylną kanapę, podając adres rodziców i z ulgą zauważyła, że w pośpiechu chwyciła swoją torbę, telefon i kartę.

Matka od razu wyczuła, że coś jest nie tak. Nie zadawała pytań, tylko nalała gorącej herbaty i siedziała obok, dopóki Grażyna nie wypiła i nie otarła nosa. Wszystko się ułoży, zmieli się, będzie mąka. Powtarzała to w kółko. Gdyby mąki w jej życiu było już na tyle, że mogłaby wypiekać do końca życia, to wszystko by się rozkruszyło.

Mamo, wracam do domu. Jutro wezmę rzeczy z jego mieszkania i się przeprowadzę. Można?

Po co pytasz o pozwolenie? Twoje miejsce jest tutaj, nikt cię nie wyganiał, sam wyprowadzałaś się, pamiętasz? Zawsze możesz wrócić, pokój jest wolny, meble na miejscu, nie muszę niczego podnosić.

Może gdyby mama wyrzuciła ją z domu z hukiem idź na własną rękę, nie wracaj, wtedy Grażyna wróciłaby do Marka i spróbowała zapomnieć o tym, co się stało. Z tą pewnością rodziców w tle czuła się niepokonana i nie zamierzała godzić się na takie zachowanie.

Gdzie byłaś całą noc? pierwsze słowa Marka po tym, jak otworzyła drzwi kluczem.

To już nie twoja sprawa rzuciła z wyrzutem.

Poszła do sypialni, starannie pakując rzeczy do solidnej szarej torby. Dwa worki wystarczy, potem wezwę taksówkę i zapomnę o tych związkach, jak o koszmarze.

Co? Chcesz się tak od mnie odciąć? Nie gadaj w ostatniej chwili!

O czym rozmawiać? Ty całkiem otwarcie całowałeś moją koleżankę z grupy, i to w taki sposób. Dlaczego mam cię zdradzić?

Masz w głowie robaki. To nie zdrada, to tylko pocałunek, a zadanie dostałem od kogoś innego, więc nie ma winy.

A gdyby mi kazano usiąść na kolanach czy zatańczyć przy półnagiej? To by było okej?

Nie porównuj. Nie dawano ci takich zadań. To, co mi wpadło, wykonałem. Nie musisz tak dramatyzować. Wymyśl sobie bajki, a potem rozbijemy te relacje.

Rozbij! Myślisz, że będę za tobą biegać? Mam cię na pięć złotych, a już nie chcę cię widzieć.

Kup sobie swoją garść i odejdź.

Komu w ogóle się przyda?

Okazało się jednak, że tak. Grażyna po pół roku znalazła nowego partnera, tym razem naprawdę rozsądnego. Szczęście dopisało się dopiero przy czwartym związku

Kamil wciąż czasem spotykał Grażynę na ulicy, próbował przekonać ją, że wszystko to jej wymysły, że nie powinna się zamartwiać, że za to zapłaci. Lecz on, dobrą duszą, zawsze był gotów ją wybaczyć i przyjąć z powrotem.

Kto naprawdę cierpi? Kamil? Nie powinien był całować inne dziewczyny, a Grażyna zrobiła słusznie, odchodząc od tego wszystkiego.