Gotowy na przebaczenie i powrót – nie doczeka się

20 października 2025
Wpis w pamiętniku

Znowu myślę o tym, że nie będę się już wahać, żeby wrócić i wybaczyć nie przyjdzie mi na to czas.

Myślisz, że będę biegać za tobą? Mam ich na pęczki, po jednego na grosz.
To kup sobie swój bukiet za grosz i zostaw mnie w spokoju.
Kto cię w ogóle potrzebuje?

Mówią: co w trzeźwości w głowie, to w pijaństwie w czynach. Gdyby Jadwiga, dziewczyna, która całe życie spędziła w pijanym półświecie przy warszawskim osiedlu Praga, przemówiła tym przysłowiem, brzmiałoby to raczej: co pijany w głowie, to w działaniu. Po kilku kieliszkach wina nie traci się, a wręcz staje się sobą.

Mój ojciec, Piotr Nowak, nigdy nie ukrywał nic przed rodziną, nie krzyczał, nie groził. Pił tak dyskretnie, że nawet w stanie lekkiego upojenia potrafił zachować porządek. Gdy znów wybierał się na weekendowy wypad na Mazury z kuflem grzańca, przyjaciele rozumieli to jako wstań, napij się, zaśnij. Po tygodniu wracał do mieszkania w Warszawie, jakby nic się nie stało, a my prowadzili spokojne życie.

Sąsiadka z kamienicy przy ulicy Wolska miała męża, który zaledwie co rusz trącał się po mieszkaniu jak wściekły pies. Często przychodziła do mnie z dwójką dzieci, lamentując, jak to u niej mąż jest cichy i spokojny. Wiedziałam, że przed ojcem miał inny kochanek, którego mama zostawiła właśnie z powodu zachowań po kilku kieliszkach.

Mama ciągle powtarzała mi: kiedy facet się upija, to nie znaczy, że jest zły, po prostu jest w swoim świecie. W dzisiejszych czasach ludzie tak odciągają stres. Ale gdy pod wpływem alkoholu zaczyna robić rzeczy niewłaściwe, trzeba go odpuścić bez szansy na drugą próbę.

Ja nie dawałam szans. Z tego zaczęła się reputacja kobiety, która nie znosi pijawki w żadnym wydaniu. Co dwa miesiące od czasu do czasu wypiję po dwie szklanki wina przy rodzinnych spotkaniach, ale plotkarze tego nie słyszą, bo nie pij z nią. Dlatego mój trzeci chłopak, Mikołaj Zieliński, powiedział, że nie pije wcale.

Z jednej strony to było cudowne obserwowałam różne stopnie pijaństwa i mogłam wyciągać wnioski już w dzieciństwie. Z drugiej nie wiadomo, co może się zdarzyć, gdy znajomy ma inne nawyki. O tym przekonujemy się dopiero, mieszkając razem, i jeśli coś się nie podoba, można odejść. Nie ma przymusu od razu skakać pod ołtarz.

Mikołaj i ja ocenialiśmy się nawzajem. Po pewnym czasie stwierdziłam, że lepiej nie pić. Wszystko zaczęło się od spotkania po zdanej sesji. Kończyłam studia na Wydziale Filologii Polskiej, a Kamil Kowalski, który skończył rok wcześniej, miał mnóstwo znajomych wśród naszych kolegów. Gdzie studenci, tam wino, przekąski, szybka reakcja i pomysły typu zagrajmy w kalambury.

Jeden z kolegów zmusił mnie do zaśpiewania przy karaoke. Twierdził, że zawsze odmawiam, a kiedy udało się wyciągnąć mnie do knajpy, nigdy nie podniosłam mikrofonu. Kochani, dbałam o was, martwiłam się o was, a wy mi nic nie dajecie, myślałam w duchu. I tak wzięłam mikrofon, wyśpiewałam jedną zwrotkę, po czym przyjaciel odciął mi dostęp do sprzętu. Co się stało? To wy sami prosiliście, więc jedzcie, co macie.

W trakcie imprezy zaczęły się różne zabawy, a ja nie pamiętam, kiedy wszystko poszło nie tak. Ostatecznie przegranym został Kamil, który dotąd nie wypił kropli. Na rozkaz Marzeny, przyjaciółki zakochanej w Kamilu, miał pocałować Małgosię. Kamil, wciąż trzeźwy niczym szkło, podszedł do zarumienionej Małgosi i pocałował ją w usta i jeszcze długo.

Patrzyłam, jak cała sytuacja się rozkręca. Nagle z butelki słodkiej, już bez bąbelków, wylał się napój na pocałowującą się parę, a ja wykrzyknęłam przekleństwo i wyrzuciłam się z pokoju na korytarz. Złapałam zimny, gorzki oddech i poczułam, że zaraz płaczę jak dziecko.

Jadwiga! Poczekaj! krzyczał Kamil, gdy podjechało taksówka. Wskazałam adres rodziców, a w pośpiechu chwyciłam torbę z dokumentami i telefonem.

Mama, widząc mój wyraz twarzy, nie zadawała pytań, tylko nalała mi gorącej herbaty i usiadła przy mnie. Wszystko się ułoży, mówiła, mąka się przemieli, a chleb wyrośnie. Słyszałam to tyle razy, że mogłabym nią zrobić placek na całe życie.

Mamo, wracam do domu. Jutro odbiorę rzeczy z jego mieszkania i przeprowadzę się, czy mogę?

Po co pytasz o zgodę? To twój dom, nikt cię nie wypędził. Pokój jest wolny, meble leżą, a ja i tata nie będziemy ci przeszkadzać.

Gdyby mama wyrzuciła mnie na kopa z naporem, musiałabym wrócić do Mikołaja i próbować zapomnieć o wszystkim. Teraz, mając wsparcie rodziców, czuję się na koniu i nie zamierzam godzić się na takie zachowanie.

Gdzie było twoje błądzenie całą noc? zapytał Mikołaj, gdy otworzyłam drzwi kluczem.

To już nie twoja sprawa, odparłam.

Poszłam do sypialni i metodycznie spakowałam rzeczy do dużej, szachownicowej torby. Dwa duże worki wystarczą, potem wezwę taksówkę i zapomnę o tych związkach, jak o koszmarze.

Co, chcesz mnie zostawić? Nie mam już dla ciebie miejsca! krzyczał, a ja mu odpowiedziałam, że nie mam zamiaru rozmawiać.

Ty całkiem zmieniłeś się po tym pocałunku, a ja tylko spełniłem zadanie. Nie musisz tak reagować.

Niech rozpadnie się, co ma się rozpaść. Myślę tylko, że nie będę biegać za tobą. Mam ich jak grzybów po deszczu, po jednego na grosz.

Kup sobie swój bukiet za grosz i zostaw mnie w spokoju.

Kto cię potrzebuje?

Jak się okazało, potrzebuję. Po pół roku znalazłam nowego partnera Aleksandra Kowalskiego, człowieka rozsądnego, choć szczęście przytrafiło się dopiero po raz czwarty.

Kamil wciąż spotyka mnie na ulicy, próbuje przekonać, że wszystko było moją wymysłą i że cierpię przez to, ale zawsze jest gotów wybaczyć i przyjąć mnie z powrotem. Kto tak naprawdę cierpi? Czy to Kamil? Nie musiałem całować innych, a ja zrobiłam to, co trzeba odszedłam od tego, co mnie krzywdziło.

Koniec.