Gosia była kochanką. Nie miała szczęścia w miłości. Przesiedziała w panieństwie do trzydziestki, aż …

29 kwietnia

Czasami los potrafi zadrwić z człowieka. Tak sobie myślę, że każdemu pisany jest inny scenariusz nie zawsze sprawiedliwy. Moja kuzynka, Grażyna, przez lata nie miała szczęścia w miłości. Przekroczyła już trzydziestkę, a wciąż była sama, choć nie brak jej było uroku. Może nie była pięknością z okładki, lecz coś w sobie miała pogodna twarz, lekko zaokrąglone kształty, co pewnie dodawało jej lat, ale nie odbierało ciepła.

Wszystko zmieniło się, gdy poznała Pawła. Początkowo była przekonana, że to początek nowego życia, jednak dość szybko wyszło na jaw, że Paweł ma już żonę i rodzinę. Przywiązała się do niego, zakochała się na zabój i nie potrafiła się uwolnić, choć nie raz karciła samą siebie za tę relację. Z Pawłem tkwiła w ślepym zaułku nie mogła z nim być na stałe, ale samotność przerażała ją jeszcze bardziej.

Któregoś dnia akurat wracałem z delegacji przez Kraków i postanowiłem wpaść do Grażyny nie widzieliśmy się dawno. Pogadaliśmy przy schabowych i herbacie jak za dzieciaka, wspominaliśmy stare czasy, mówiliśmy o życiu. W końcu Grażyna otwarcie opowiedziała mi o Pawle, nie kryjąc łez. Czułem jej ból, choć wszystko próbowała przełknąć w milczeniu.

W tym czasie przyszła sąsiadka Grażyny, zabierając ją na chwilę do siebie miała się pochwalić nowymi zakupami. Zostałem sam w kuchni. Raptem rozległ się dzwonek do drzwi. Otwarłem, myśląc, że wraca kuzynka, gdy tymczasem na progu stanął Paweł. Zmieszał się, widząc wysokiego faceta w dresie, wcinającego kanapkę z kiełbasą.

Grażyna jest w domu? zapytał niepewnie.

W łazience, zaraz będzie odpowiedziałem bez chwili wahania.

A pan to kto? speszył się jeszcze bardziej.

Jej partner. Może nie oficjalnie mąż, ale już niedługo. A pan czego tu szuka? Chyba nie tym panem żonatym jesteś, o którym mi Grażyna opowiadała? Zbliżyłem się do niego, łapiąc go za klapy kurtki. Słuchaj chłopie, jeśli jeszcze raz tu przyjdziesz, to z piętra cię spuszczę. Zrozumiano?

Paweł, przerażony, wykręcił się spod mojej ręki i wybiegł z klatki jakby go ktoś gonił.

Kiedy Grażyna wróciła, opowiedziałem jej o całym zajściu. Rozpłakała się.

Coś ty narobił, Szymek? Przecież więcej się nie pojawi. Teraz już koniec

Usiadła na kanapie, schowała twarz w dłoniach. Pogłaskałem ją po ramieniu.

I bardzo dobrze, Grażyno. Zostaw tę łzę. Mam dla ciebie kogoś, kto cię uszczęśliwi. Jest taki wdowiec u nas w miasteczku. Staszek, człowiek złoty. Kobiety o niego walczą od czasu, gdy żona mu zmarła, ale nikogo nie przyjął. Może czas spróbować wznowić życie? Pojedziesz ze mną po powrocie z delegacji, poznamy was. U nas w miasteczku nikt cię nie będzie oceniał.

Grażyna się skrzywiła, była zaskoczona i zawstydzona.

Ale Szymon, ja tak nie potrafię. Niezręcznie mi Przecież nic go nie znam. Głupia sytuacja.

Głupia to sypiać z cudzym facetem, nie spotkać się z uczciwym wdowcem. Nikt cię od razu do łóżka nie ciągnie A poza tym, moja żona Luba będzie miała urodziny, przy okazji poznasz wszystkich.

Parę dni później byliśmy już w miasteczku pod Nowym Sączem. Luba ugościła nas w altanie w ogrodzie, stół uginał się od jedzenia. Zjechali się sąsiedzi, przyjaciele i przyszedł sam Staszek. Grażyna była nową twarzą, choć połowę osób już znała. Jednak Staszek wydał jej się cichy, zamyślony, wciąż pogrążony w żałobie. Pomyślała: Biedny chłop Taki uczciwy i czuły, dziś trudno o takich.

Tydzień później, w niedzielę, ktoś zadzwonił do drzwi Grażyny w Krakowie. Spojrzała przez wizjer Staszek stał z reklamówką w rękach.

Dzień dobry, Grażyno. Byłem na ryneczku po warzywa, pomyślałem, że skoro już się znamy, wpadnę na chwilę. Wydukał to, co ćwiczył w myślach.

Grażyna zgodziła się na herbatę, chociaż wyczuwała, że ta wizyta nie jest przypadkowa. Usiadł przy stole, postawił przed nią bukiet tulipanów.

To dla pani powiedział, wręczając kwiaty.

Zrobiło się ciepło na sercu, a w oczach Grażyny rozbłysły iskierki. Przy herbacie rozmawiali o pogodzie i cenach na rynku. Kiedy skończyli pić, Staszek podziękował za gościnę, zaczął powoli się zbierać, zakładał płaszcz z wyraźnym wahaniem.

Już niemal wychodząc, odwrócił się na progu.

Muszę to powiedzieć, bo nie wybaczę sobie, jeśli nie Cały tydzień myślałem tylko o pani. Ledwo się doczekałem tej niedzieli. Musiałem przyjść. Adres dostałem od Szymka

Grażyna zarumieniła się, spuściła wzrok.

Dopiero co się poznaliśmy odparła cicho.

To nieważne Ale jeśli nie jestem ci wstrętny Czy mogę mówić ci po imieniu? Mam jeszcze jedną rzecz mam ośmioletnią córkę. Teraz jest u babci.

Drżały mu ręce, nie wiedział, co robić dalej.

Dziecko to szczęście powiedziała Grażyna sennym głosem. Od zawsze marzyłam o córce.

Staszek, ośmielony jej słowami, wziął ją za ręce. Przyciągnął do siebie i delikatnie pocałował. Po tym pocałunku spojrzał jej w oczy, a ona miała łzy wzruszenia na policzkach.

Chyba nie obrzydziłem ci się? zapytał nieśmiało.

Wręcz przeciwnie Nie spodziewałam się nawet, że tak można. Jest i słodko, i spokojnie. Teraz już nikomu nic nie zabieram

Od tej pory spotykali się co weekend. Po dwóch miesiącach Grażyna i Staszek pobrali się w urzędzie w Nowym Sączu. Grażyna znalazła pracę w przedszkolu. Po roku urodziła im się wspólna córeczka. Tak rosły w ich domu dwie dziewczynki obie kochane, obie własne. Nigdy nie brakowało im ani uwagi, ani serdeczności. Grażyna i Staszek promienieli szczęściem, jak młode małżeństwo. Z każdym rokiem ta rodzinna miłość dojrzewała, jak dobre stare wino.

Na spotkaniach rodzinnych Szymek często puszczał do mnie oko:

No i co, Grażka, jakiego ci chłopa wypatrzyłem, co? Z tygodnia na tydzień piękniejesz. Ja bym ci źle nie doradził zawsze słuchaj starszego kuzyna!

Dziś wiem, że nawet po najciemniejszej nocy może nadejść świt pełen nadziei. I nie warto bać się zacząć wszystkiego od nowa czasem wystarczy po prostu otworzyć drzwi, by szczęście zapukało niespodziewanie.