Gościnność po polsku: Kuzyn męża przyjechał na pogrzeb, został na noc – ja ugościłam, a oni przyjechali z pustymi rękami, nawet dla teściowej nie przynieśli drobiazgu

Przyjechał kuzyn mojego męża.

Może uznacie mnie za staroświecką, może dzisiaj ludzie myślą inaczej, ale nie wierzę, że to się zmieniło.

Moja mama nigdy nie powtarzała mi kiedy idziesz z wizytą do rodziny, nie zapomnij o drobnym upominku. Nie uczyła mnie tego wprost. A jednak od małego jest to dla mnie czymś całkowicie naturalnym nie wiem, czy to kwestia książek, telewizji czy wychowania, ale tak właśnie mam.

W minioną sobotę odwiedził nas kuzyn mojego męża, Kazimierz. Przyjechał z okazji pogrzebu wujka, choć nie z naszej strony rodzinnej.

Zanim przyjechali, zapytali, czy mogą się u nas przespać. Oczywiście zgodziliśmy się, żeby się nie martwili o nocleg.

Wieczorem zjawili się we troje: Kazimierz z synem Przemkiem i synową Martą. Przygotowałam domowy obiad, do tego upiekłam całą blachę schabu, zrobiłam surówki, ziemniaki, coś na ciepło i zimno. Usiadaliśmy razem, wznieśliśmy toast polskim białym winem za spotkanie po dłuższym czasie. Następnie przygotowałam wszystkim pościel i łóżka, a rano zrobiłam typowe polskie śniadanie kanapki, herbata, kawa.

Pojechali na pogrzeb, a gdy wrócili, posiedzieli jeszcze chwilę, porozmawiali i ruszyli do siebie.

Wszystko odbyło się bez problemów. Ale przyjechali do nas z pustymi rękoma, nawet nie przynieśli zwyczajowej butelki wódki czy choćby bombonierki.

Ojciec mojego męża, świętej pamięci Jan, był ojcem chrzestnym Kazimierza. Jego żona, czyli nasza teściowa, mieszka teraz z nami i Kazimierz dobrze o tym wiedział. Myślę sobie Boże, nie chodzi o pieniądze, nie jesteśmy biedni, ale dla starszej pani mógłby przywieźć choć pudełko ptasiego mleczka. Ona wyglądała przez okno całą sobotę, czekała na nich z niecierpliwością. Nawet łza jej się zakręciła w oku z emocji.

Gdybym to ja była na ich miejscu, postarałabym się.

Przede wszystkim wzięłabym alkohol nie jedną butelkę, lecz żeby wszystkich ugościć godnie. Dzieci i starszym kupiłabym różne łakocie, pomyślałabym co komu sprawiłoby radość i przywiozłabym jakiś drobny upominek. No i obowiązkowo pościel na noc, żeby nie sprawiać nikomu kłopotu.

To nie są ludzie biedni, żebym się litowała. Kazimierz rzadko do nas trafia, ale za każdym razem pojawia się bez niczego. Pamiętam inną sytuację, gdy przyjechał tu służbowo, został na jedną noc, a potem zaraz wrócił. Też nie miał nawet najskromniejszego prezentu.

Ciężko mi było słuchać jego opowieści, jak to łowią okonie, szczupaki, raki i jakie to łupy przywozi znad jeziora. Pomyślałam wtedy przecież mógł mi chociaż jedną świeżą rybę przywieźć.

Jedzenia mi nie żal, kiedy przyjmuję gości, cieszę się, że mogę podjąć bliskich. Ale zwyczajnie robi mi się przykro. Czuję się wykorzystywana.

Niestety, od lat dzieje się tak za każdym razem i przychodzi mi jedna myśl do głowy: nieważne, co wydaje się oczywiste, dobrych obyczajów trzeba czasem uczyć się przez całe życie, ale przede wszystkim nie zapominajmy o wdzięczności i szacunku wobec ludzi, którzy nas przyjmują. To mała rzecz, a potrafi zapisać się na długo w ludzkiej pamięci.