Goście odeszli, ale uraza została

Goście odeszli, a uraza została

— Mamo, co ty wygadujesz?! — Bronisława rzuciła brudny talerz do zlewu tak, że zadźwięczał o krawędź. — Jaka ja niewdzięczna? Za co mam ci dziękować, chciałabym wiedzieć?

— Za to, że całe życie na ciebie kładłam! Za to, że twojego ojca znosiłam dla dzieci! Za to, że sobie we wszystkim odmawiałam, tylko żebyście się uczyli i ubierali porządnie! — Katarzyna stała na środku kuchni, czerwona ze złości, mocno ściskając w ręce kuchenną ścierkę.

— Mamo, przestań! Goście dopiero co wyszli, a ty już się na mnie rzucasz! Co ja takiego zrobiłam? Źle przyjęłam twoje koleżanki? Stołu nie nakryłam? Tortu nie upiekłam?

— Nie zrobiłaś! Właśnie że nie zrobiłaś! — Katarzyna odwróciła się i zaczęła zawzięcie szorować filiżanki. — Siedziałaś jak obca, jak Weronika opowiadała o wnukach. Milczałaś, gdy Danuta pytała, jak u Tadzia. Nawet „dziękuję” nie powiedziałaś, gdy cię chwaliły!

Bronisława potarła skronie. Głowa pękała po trzech godzinach siedzenia przy stole w towarzystwie maminsycznych przyjaciółek. Te wieczne pytania, porównania, rady, jak żyć właściwie. Wieczne niezadowolenie ze wszystkiego i wszystkich.

— Mamo, mam trzydzieści pięć lat. Jestem dorosłą kobietą. I nie muszę się uśmiechać i kiwać co minutę.

— Dorosła! — prychnęła matka. — Dorosła kobieta żyje osobno od matki, między innymi. A nie siedzi na karku w czterdziestce.

— Mam trzydzieści pięć, nie czterdzieści! I nie siedzę na karku! Płacę za czynsz, kupuję jedzenie, sprzątam, gotuję!

— Gotujesz! — Katarzyna odwróciła się, a w jej oczach buzowała złość. — Co ty gotujesz? Makaron z parówkami? A kto dziś barszcz ugotował? Kto kotlety zrobił? Kto sprzątał cały dzień przed przyjściem gości?

Bronisława opadła na krzesło. Siły ją opuściły. Te niekończące się pretensje, wyrzuty, próby udowodnienia swojej racji wyczerpywały bardziej niż jakakolwiek praca.

— Dobrze, mamo. Jestem złą córką. Co jeszcze chciałaś usłyszeć?

— Chciałam usłyszeć „dziękuję”! — Katarzyna uderzyła dłonią w stół. — Po prostu „dziękuję, mamo, że przyjmujesz mnie w swoim domu, że nie wyrzuciłaś, gdy mąż odszedł”. „Dziękuję, że pomagasz z Tadziem, wożisz do lekarza, odbierasz ze szkoły”. Ale nie! Ty uważasz, że mi się to należy!

Bronisława poczuła, jak do gardła podchodzi jej gulka. Tak, mama pomaga z synem. Tak, mieszka w jej mieszkaniu już trzeci rok, od rozwodu. Ale czy ona nie stara się odwdzięczyć? Czy nie pracuje na dwóch etatach, żeby choć trochę się dokładać?

— Mamo, codziennie ci dziękuję. Może nie słowami, ale czynami. Nie proszę cię o pieniądze, sama zarabiam. Pomagam w domu.

— Pomagasz! — matka usiadła naprzeciw córki, wciąż ściskając ścierkę. — A wiesz, co dziś Weronika powiedziała? Że jej Ewka ma nowego męża. Dobry człowiek, zabezpieczony. I od razu zaproponował, żeby się do niego wprowadziła z dziećmi. A co u ciebie? Trzeci rok sama siedzisz, praca-dom, jak wahadło. I życia osobistego zero.

— A co to ma do rzeczy? — zerwała się Bronisława. — Nie mogę zamówić sobie faceta w sklepie! Spotkam dobrego człowieka — wyjdę za mąż. Nie spotkam — będę sama.

— Sama! — Katarzyna wstała i zaczęła chodzić po kuchni. — A ja co, nieśmiertelna jestem? Mam już siedemdziesiąt dwa lata. Ile jeszcze pociągnę? A ty zostaniesz zupełnie sama, z dzieckiem na rękach.

— Tadeusz nie malutki, ma już trzynaście lat.

— Trzynaście! W najtrudniejszym wieku! Potrzebuje ojca, męskiej ręki. A co widzi? Matkę, która od rana do wieczora pracuje, i babcię, która go wychowuje.

Bronisława wstała od stołu. Rozmowa przybierała znany obrót. Teraz mama zacznie wyliczać wszystkie jej błędy, porażki, potknięcia. Opowie, jak trzeba było postąpić, z kim nie warto było się wiązać, jaką pracę znaleźć.

— Mamo, idę do siebie. Jutro wcześnie wstawać.

— Oczywiście, idź! — krzyknęła za nią Katarzyna. — Jak zwykle, gdy rozmowa staje się poważna! Uciekasz i chowasz się!

Bronisława zatrzymała się w drzwiach. Coś w słowach matki zabolBronisława odwróciła się, spojrzała na matkę łagodniej niż zwykle i powiedziała cicho: „Dobrze, mamo, porozmawiamy jutro, ale teraz potrzebuję odpocząć”.