Gorzki posmak rozstania – Wszystko skończone, żadnego ślubu nie będzie! – wykrzyknęła Maria. – Poc…

Nieprzyjemny posmak

Wszystko skończone, ślubu nie będzie! zawołała Mariola.

Poczekaj, co się właściwie stało? zmieszał się Ignacy przecież wszystko było w porządku!

W porządku? prychnęła Mariola. No cóż, niby w porządku. Ale… na chwilę zamilkła, gorączkowo próbując znaleźć słowa. W końcu powiedziała całą prawdę: Twoje skarpety śmierdzą! Nie wyobrażam sobie, żeby całe życie je wąchać!

Serio tak mu powiedziałaś? zaniemówiła matka Marioli, kiedy córka przyszła powiedzieć, że wycofuje wniosek do urzędu stanu cywilnego. Nie do wiary!

Dlaczego? wzruszyła ramionami niedoszła panna młoda. Przecież to prawda. Nie mów mi, że sama tego nie zauważyłaś.

Zauważyłam, oczywiście… speszyła się mama. Ale to przecież upokarzające tak komuś powiedzieć. Myślałam, że go kochasz. Chłopak przecież porządny. A skarpety to rzecz do zmiany.

Jak niby? Nauczyć go myć nogi? Przebierać skarpety? Używać odświeżacza? Mamo! Słyszysz, co mówisz? Ja się miałam za mężczyznę wydać, a nie adoptować kolejnego dorosłego chłopca!

To po co tak daleko z nim zaszłaś? Po co do urzędu wniosek dawałaś?

Wszystko przez ciebie, mamusiu! Ignaś to dobry, spokojny facet. Lubię go. Twoje słowa? Albo to: Masz już dwadzieścia siedem lat, czas na ślub i wnuka mi daj. No? Pamiętasz?

Ale, Mariolko, myślałam, że jesteś pewna swojego wyboru. Wyglądało na to, że to poważne… I wiesz, cieszę się, że dobrze się nad tym zastanowiłaś i podjęłaś decyzję. Tylko, córeczko, z tymi skarpetami to chyba za ostro. Kompletnie niepodobne do ciebie.

Tak chciałam, mamo. Dobitnie. Żeby nie było powrotu…

***

Na początku Ignacy wydawał się Marioli zabawny, trochę nieporadny. Ciągle w tych samych dżinsach i wysłużonej koszulce. Nie filozofował o Malczewskim, ale godzinami opowiadał o starych polskich filmach. W takich chwilach oczy mu się śmiały.

Było przy nim łatwo i bezpiecznie.

To właśnie ta prostota i spokój urzekły Mariolę, zmęczoną burzliwymi związkami i poszukiwaniem ideału.

Po dwóch miesiącach wspólnych wyjść do kina i kawiarni Ignacy, nieco zawstydzony, zaproponował:

Może przyjdziesz do mnie? Zrobię pierogi, sam lepiłem!

Zaproszenie zabrzmiało tak domowo, że serce Marioli mocniej zabiło. To Sam lepiłem podziałało jak zaklęcie.

Zgodziła się…

***

Mieszkanie Ignacego Marioli się nie spodobało.

Nie było tam brudu, ale panował chaos, bezład, taka swoista prowizorka. Szare, obdrapane ściany, stary, zmechacony tapczan z jednym wałkiem zamiast poduszki. Na podłodze stosy: kartony, książki, leciwe czasopisma. W samym środku para sportowych butów. Do tego duszne powietrze z zapachem kurzu i wilgoci.

Pokój bardziej przypominał przystanek niż dom jakby zaraz mieli się wyprowadzić, ale jakoś nie wychodzą.

No, i jak moja twierdza? rozłożył ręce Ignacy. Uśmiechał się bez żadnego zażenowania był z siebie dumny i szczerze nie widział nic dziwnego wokół.

Mariola zmusiła się do uśmiechu. Chłopak jej przecież się podobał, nie chciała się z nim kłócić.

Weszli do kuchni. Nie było lepiej: stół przykryty warstwą kurzu, zlewozmywak pełen brudnych talerzy, kubki pozieleniałe w środku. Na kuchence zużyty garnek. Mariola dostrzegła czajnik.

Ciekawe, jaki on kiedyś miał kolor? pomyślała zrezygnowana.

Humor jej się popsuł.

Ignacy usiłował ją rozśmieszyć, opowiadał z pasją różne historie. Ale gdy podał jej pierogi, Mariola odmówiła, mówiąc, że jest na diecie…

O jedzeniu czegoś przygotowanego w tej kuchni nie było mowy.

W domu Mariola rozmyślała nad odwiedzinami.

Z jednej strony wszystko, co zobaczyła u Ignacego, wydawało się drobiazgami. No mieszka facet sam, nie ogarnia, i co?

Ale w tej codziennej nieporządności Mariola dostrzegła coś większego, zagadkowego: jak można tak żyć? I nie chodziło o lenistwo. Chodziło o to, że… dla niego to normalne!

Pozostał nieprzyjemny posmak…

***

Potem Ignacy odwiedził Mariolę w jej domu. Oświadczył się oficjalnie, wręczył obrączkę. Złożyli wniosek w urzędzie. Rodzice zaczęli szykować wesele.

Miło być narzeczoną. Ale gdy Mariola zostawała sama i rozmyślała o Ignacym, który nieustannie chciał jej dogodzić, lepił te swoje pierogi i sypał dowcipami, miała przed oczami… czajnik w nieznanym kolorze!

Rozumiała, że to nie tylko czajnik. To dowód! Opowiada o stosunku Ignacego do życia, domu, do siebie. Zapewne do niej też.

Pewnego dnia dziewczyna wyobraziła sobie wspólne poranki i ogarnął ją lęk.

Obudzi się, wejdzie do kuchni i znajdzie niedopitą herbatę i okruszki na stole. Gdy powie: Kochanie, posprzątaj to, proszę, Ignacy spojrzy zdziwiony jak wtedy na swoje mieszkanie i nie pojmie, o co jej chodzi. Nie będzie dyskutował, nie będzie krzyczał. Po prostu… nie zrozumie. I Mariola codziennie będzie musiała tłumaczyć, przypominać, sprzątać. A jej miłość będzie powoli umierać od tysięcy drobnych, dla Ignacego niewidzialnych ran.

Mama za to była przeszczęśliwa, że córka wychodzi za mąż.

***

Małżeństwo…

Wszystka lekkość i ciepło, które Mariola czuła przy Ignacym, zaczęły się rozwiewać, a zaczęła narastać lepka niepewność i trwoga.

Mariolka pytał Ignacy prawie codziennie, z troską patrząc jej w oczy Wszystko u nas dobrze? Kochamy się?

Oczywiście, odpowiadała, ale w środku coś jej pękało.

W końcu nie wytrzymała i zdecydowała się wyżalić przyjaciółce, opowiedziała wszystko.

No i co w tym dziwnego? nie rozumiała Kasia i mocno się dziwiła. Kurz, czajnik… Mój Wiesiek to mógłby zostawić czołg na środku kuchni i nie zauważy. Faceci nie widzą drobiazgów!

Właśnie! Nie widzą wyszeptała Mariola. On nigdy nie zobaczy. Ale ja będę widziała przez całe życie! I przez to umrę powoli i pewnie.

***

Nie obwiniała Ignacego. Nie oszukiwał jej, był szczery. Po prostu żył w innym świecie. W świecie, gdzie brudny talerz w zlewie jest czymś zwyczajnym. Dla niej to sygnał, że komuś nie zależy, nie rozumie.

Zrozumiała, że nie chodzi nawet o porządek. Chodzi o to, że zupełnie inaczej patrzą na świat. A rysa, która pojawiła się w jej sercu, z czasem zamieni się w ogromną przepaść między nimi.

Lepiej zakończyć wszystko teraz, niż za parę lat budzić się na dnie tej przepaści, gdy będzie już za późno.

Czekała na odpowiedni moment…

***

Zaproszono Ignacego i Mariolę na przyjęcie.

Przyszli, w przedpokoju zdjęli płaszcze, buty…

Weszli do pokoju…

Obrzydliwy odór podążał za nimi krok w krok.

Mariola przez chwilę nie mogła zrozumieć, skąd ten zapach.

A gdy w końcu pojęła i zobaczyła, że nie tylko ona to dostrzegła, ale wszyscy zrobiło jej się tak wstyd, że chciała się zapaść pod ziemię. Bez słowa wybiegła do przedpokoju, szybko ubrała kurtkę i wyszła.

Ignacy pobiegł za nią. Dogonił, chwycił za rękę. Odwróciła się i niemal z nienawiścią rzuciła mu w twarz:

Koniec! Ślubu nie będzie!

***

I ślubu faktycznie nie było.

Mariola uważa, że postąpiła słusznie i wcale nie żałuje.

A Ignacy…

Do dziś nie rozumie, w czym był problem. No po prostu skarpety mu śmierdziały! Mógł je chociażby zdjąćPo kilku tygodniach świat wrócił do swojego rytmu. Mariola zaczęła nowe życie: zapisała się na kurs hiszpańskiego, kupiła sobie porządny ekspres do kawy, codziennie układała rano świeże kwiaty w wazonie. Miała znowu więcej miejsca w głowie i sercu, a w jej mieszkaniu panował ulubiony porządek każdy talerz był tam, gdzie trzeba, a skarpetki pachniały lawendą z szafy.

Czasami wracała myślami do Ignacego. Ktoś powiedział jej, że zamieszkał z kolegą, a ponoć w ich mieszkaniu pojawiła się nawet nowa szafka na buty.

Kiedyś, podczas wieczornego spaceru, na przystanku zauważyła Ignacego. Stali chwilę w milczeniu, spojrzeli sobie w oczy. Mariola lekko się uśmiechnęła a Ignacy odruchowo poprawił skarpetki, wreszcie zauważając, że jedna jest czarna, druga granatowa. Oboje parsknęli śmiechem.

Mam nową pralkę, w końcu się nauczyłem rzucił z lekkim zawstydzeniem.

Mariola pokiwała głową. Zrozumiała, że niektóre lekcje zostają z człowiekiem na lata, nawet jeśli w nich nie chodzi o skarpety.

Wsiadła do autobusu i odjechała. W kieszeni miała drobniaki na kawę, na uszach ulubione słuchawki, w głowie spokój. Wszystko skończone, ale wszystko zaczyna się od nowa tylko bez nieprzyjemnego posmaku.