„Gorzej być nie mogło! Wróciłam z noworodkiem do domu pełnego bałaganu i braku ubranek – mąż nie dotrzymał obietnic, rodzina nie pomogła, a ja byłam bezradna. Czy naprawdę tylko kobieta powinna przygotować wszystko na przyjście dziecka?”

Powinienem był pomyśleć o tym wcześniej, żeby wszystko przygotować na przyjście naszego dziecka!

Opuszczałem szpital przepełniony radością, ale mój powrót do domu nie wyglądał tak, jak sobie to wyobrażałem. Moja żona pracowała wtedy do późna w jednej z warszawskich firm, a po mnie odebrała mnie prosto spod siedziby korporacji przy alei Jerozolimskich. Prosiłem ją, by spróbowała wziąć kilka dni urlopu, ale jej przełożony stanowczo jej odmówił. Tyle razy obiecywałem, że dopilnuję przygotowań na narodziny naszego synka! Mogliśmy wcześniej ogarnąć pranie, zrobić zakupy i porządek w domu. Niestety wyszło inaczej. Tak właśnie zacząłem swój wpis w dzienniku. Mam trzydzieści lat i chyba nadal wszystkiego się uczę.

Nie dotrzymałem słowa.

Do szpitala żona pojechała, nie mając gotowych rzeczy dla dziecka. Kiedy wróciliśmy oboje do domu, zastała totalny chaos i kurz na każdym meblu aż wstyd przed teściową i rodziną, która od razu się zjawiła. Nigdzie nie było wózka, komody, nawet śpioszków nie kupiłem! Dobrze, że jej przyjaciółki podarowały nam pieluchy i kilka otulaczy. Wyobraźcie sobie tę sytuację!

Z Anią pobraliśmy się sześć lat temu. Odłożyliśmy decyzję o dziecku, żeby poprawić kondycję finansową. Kiedy wyglądało na to, że wszystko mamy pod kontrolą, stwierdziliśmy: teraz! Gdy Ania zaszła w ciążę, uczciwie powiedziała o tym szefowej, a ta niestety od razu wręczyła jej wypowiedzenie. W sumie Ania przyjęła to ze spokojem mówiła, że to znak, by cieszyć się oczekiwaniem na dziecko. Spędzała czas na ręcznych robótkach, czytaniu, długich spacerach po Łazienkach i sporadycznych kawach na Starym Mieście. Finansowo było dobrze, bo ja właśnie dostałem podwyżkę te kilka tysięcy złotych więcej do budżetu naprawdę robiło różnicę.

Przez całą ciążę Ania wertowała poradniki, wybierała kocyki, śledziła oferty z Allegro, ale powtarzałem, żeby z zakupami się wstrzymać. Po porodzie wszystko kupimy, twierdziłem uparcie. Moja siostra obiecała łóżeczko i komodę po swoim dziecku, miała też dla nas sporo ubranek. Prosiła tylko, żebym pozabierał wszystko wcześniej, wyczyścił i przygotował ale jak zwykle, przełożyłem to na później. Spakowaliśmy tylko torbę do szpitala, bo na więcej nie pozwoliłem Annie.

Sytuacja zmieniła się, kiedy zaczęły się skurcze. Wtedy, stojąc w kuchni i usiłując znaleźć dokumenty do szpitala, ogarnął mnie popłoch, ile rzeczy jeszcze trzeba kupić i zrobić. Gdy Ania rodziła, ja biegałem po sklepach na Targówku, szukając śpioszków, becików, ale wszystko, co udało mi się zdobyć, było nieświeże lub poplamione. Koledzy z pracy zebrali się i dali nam karton pampersów, ale i tak musiałem wszystko wyprać i wysuszyć, zanim mogliśmy użyć. W tamtych chwilach miałem ochotę rzucić wszystkim i wyjechać do lasu, a Ania miała ochotę mnie zamordować wiem to nawet bez słów.

Przez następne dni sprzątałem mieszkanie, siedziałem po nocach z proszkiem do prania. Minęły już dwa miesiące od narodzin małego Tomka, a my nadal nie zapraszaliśmy nikogo poza najbliższymi. Rodzina zaczęła przebąkiwać, że pora na uroczysty obiad, chrzciny, a ja mam wrażenie, że ten dom ciągle nie jest do końca gotowy ani na święta, ani na gości.

Moja mama z kolei powtarza: Adam, dziewięć miesięcy siedzieliście w domu, trzeba było wszystko przygotować. Jak się na facetów liczy, to tak potem bywa. Mówi, że Ania powinna była sama się za to zabrać, że nie da się wszystkiego zostawić na ostatnią chwilę. I może rzeczywiście ja także mogłem bardziej się postarać.

Co z tego wszystkiego wynika? Przede wszystkim: nie wolno odkładać najważniejszych rzeczy na później i liczyć, że samo się zrobi. Trzeba nauczyć się współpracować i rozmawiać, bo takie niedopatrzenia rzutują potem na relacje z bliskimi. Dziś już wiem, że nie chodzi tylko o wózek czy pieluchy chodzi o nasze wspólne bezpieczeństwo i spokój, o wsparcie dla kobiety, która właśnie została mamą. To jest lekcja, którą zapamiętam na długo.