Godzina w kolejce u ginekologa: młodzi przyszli rodzice po liceum testują cierpliwość wszystkich, wybierają imię dla syna i planują pierogi

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co ostatnio przeżyłam w przychodni, bo aż nie mogłam się nadziwić! Byłam u ginekologa, wiesz jak to bywa wielka kolejka, lekarz oczywiście miał poślizg. A za mną stała młodziutka dziewczyna w zaawansowanej ciąży, wyglądała na jakieś osiemnaście lat. Przyszła z chłopakiem, najwyraźniej przyszły tata też był w jej wieku oboje tacy jeszcze wczoraj licealiści.

I wiesz co? Kompletnie nie zwracali uwagi na to, że wszyscy stoją w kolejce i po ludzku chcieliby mieć święty spokój. Chłopak trajkotał na cały korytarz, śmiał się, bo dowiedzieli się, że będą mieli syna:
Ej, ale czad, będziemy mieć syna! Hahahaha, serio, syn!
Powtórzył to tyle razy, że znałam już tę radość na pamięć. Potem nagle się ocknął:
Ej, a jak go nazwiemy? Może damy mu imię jakiegoś lekarza z tej przychodni!

Chodził po korytarzu i czytał wszystkie nazwiska lekarzy z drzwi, komentował w głos, aż cały czas było go słychać. W końcu przysiadł się do tej swojej dziewczyny i zaczął się śmiać pod nosem. Przechodziła obok jakaś starsza pani, spojrzała na niego ostro i powiedziała:
Panie młody, trochę powagi!

A ten tylko odwrócił się zdziwiony, popatrzył na nią jakby zobaczył UFO i rzucił:
O, babcia też chyba w ciąży! Hahahahaha

Jego dziewczyna zachichotała, z takim samym rozmarzonym i bezmyślnym wyrazem twarzy jak on. Serio, musiałam się gryźć w język, żeby się nie wtrącić. Nie chciałam robić afery z ciężarną dziewczyną, ale ciśnienie mi rosło.

I nagle temat się zmienił. Teraz zaczęli narzekać, że są głodni.
Umieram, nic dziś nie jadłem! No ile można tu czekać
Jeszcze z pół godziny, zanim nas przyjmą
Chodźmy na pierogi do baru mlecznego, wrócimy za chwilę!
Nie chcę pierogów
Jesteś taka wybredna, od kiedy w ciąży jesteś, wszystko Ci nie pasuje! jeszcze się z tego brechtał.

Głowa mnie już bolała od tego ich gadania, więc jak usłyszałam, że w końcu się zmywają czy na pierogi, czy na knedle, wszystko jedno odetchnęłam z ulgą. Kluczowe, że wyszli.

Wiesz, co jest najgorsze? Aż mną zatrzęsło na myśl, jak oni wychowają to swoje dziecko. Jeśli oni sami są tacy lekkomyślni i nie potrafią się zachować, to trudno oczekiwać, żeby ich synek był inny Chyba że dziadkowie mocniej się zaangażują, ale skoro wychowali takich rodziców, to chyba wielkiego sukcesu nie będzie. Eh, życieAle chwilę później, gdy już zapadła cisza i nawet powietrze w poczekalni zrobiło się jakieś lżejsze, zobaczyłam przez szybę drzwi, jak ta dziewczyna zatrzymała się na korytarzu. Spojrzała na swojego chłopaka, odsunęła mu dłoń z ramienia i coś powiedziała bardzo cicho. Chłopak nagle zamilkł pierwszy raz od kiedy ich widziałam. Przez moment wyglądali na dzieci, które pogubiły się w zbyt dorosłym świecie.

Może to tylko chwila refleksji, a może pierwszy raz przeszło im przez myśl, że życie nie zawsze jest śmiechem na korytarzach i żartami z babć. Może pomyślałam wtedy kiedy w końcu przyjdzie na świat ten ich syn, będą mieli w sobie więcej czułości i powagi, niż wszyscy w tej kolejce razem wzięci.

Wtedy zadzwonił dzwonek, otworzyły się drzwi do gabinetu, a ja weszłam do środka z dziwnym uczuciem pod skórą. Niepokój mieszał się z nadzieją. Bo przecież nawet z największej lekkomyślności czasem rodzi się coś dobrego. Czasem właśnie wtedy jak dzieciak, który pierwszy raz milknie i zaczyna naprawdę słuchać świata.