Główna Rola w Serii o Miłości i Przygodach

Bogusiu, dość już tego bezczynności! wściekle popychała mnie Jadwiga w bok, wciąż jeszcze w półśnie. To już nie do wytrzymania!

Co? mruknąłem, nie do końca wybudzony.

Szumy z mieszkania nad nami nie przerywały nam snu, a ja nie mogłem już dłużej czekać, aż moja żona się uspokoi:

Grażyna znowu krzyczy! Czy ty nie słyszysz?

Nie odpowiedziałem, znowu pogrążony w drzemce

No i śpij dalej! wpadła w furorę Jadwiga. Idę sama, bo w całym klatce nie ma nikogo, kto ten potwór opanować potrafi!

Zrzułam szlafrok i z determinacją wystrzeliłaś drzwi, głośno je trzaskając.

Z trudem wstałem, przeklinając wszystko i wszystkich, i ruszyłem za nią.

***

Jadwiga stanęła już przy drzwiach zakłócających spokój i waliła w nie całym sercem.

W samą porę przybiegłem: Paweł rozwinął drzwi.

Z głębi mieszkania dochodziły płaczące łzy sześciolatka Dawida i jęki Grażyny.

Co chcesz? warknął właściciel, ledwo stojąc na nogach po kilku kieliszkach.

Sprawdź zegar! wykrzyknęła Jadwiga. Noc za oknem!

I co? Paweł wkroczył w stronę, pięść zaciśnięta.

Nic! ryknął Bogdan i jednym ciosem zrzucił sąsiada z nóg.

Mężczyzna runął prosto na progu i zamilkł.

Po chwili z pokoju wyłoniła się przerażona Grażyna z charakterystycznymi siniakami na twarzy. Patrzyła na męża z przerażeniem, nie śmiałabym podejść bliżej.

Zadzwoń po policję powiedziałem, patrząc ze współczuciem na nieszczęśliwą kobietę. Ona się uspokoi i znowu zacznie.

Nie zacznie szlochała cicho Grażyna. Teraz będzie spała.

Jesteś pewna? spytała Jadwiga.

Grażyna wzruszyła ramionami:

Mam nadzieję

Nie ma mowy odcięła Jadwiga tonem nie do podważenia. Nie wytrzymam dalszego tego baletu marlezona: rano muszę iść do pracy. Więc weź syna, nocujecie u nas. A z tym odwróciła się z pogardą w stronę sąsiada jutro się tym zajmiesz.

***

Nocne kłótnie w tej rodzinie stały się już rutyną dla wszystkich mieszkańców klatki. Zazwyczaj nikt się nie wtrącał.

Tylko ja, spełniając żądania żony, ciężko westchnąłem, ubrałem się i poszedłem na górę.

Jadwiga w końcu się znudziła. Zauważyła, że im dalej, tym chętniej mój mąż ratuje sąsiadkę.

Znowu? Dobrotliwy! syknęła za mną.

Ale mnie już nie słyszała. Widziałem tylko przerażone oczy Dawida, który właśnie przytulił się do maminy kolan, i blady, wykrzywiony od strachu wyraz twarzy Grażyny.

Po rozwiązaniu sprawy z Pawłem, tradycyjnie przyprowadziłem kobietę z dzieckiem do siebie, z dala od grzechu. Jadwiga rozłożyła im materac w salonie.

Następnego dnia, pod wieczór, Grażyna dziękowała nam przynosząc bułeczki i domowe ciasto.

Tak się zaprzyjaźniliśmy.

W końcu Grażyna i Dawid stali się stałymi gośćmi w domu Jadwigi i mnie.

Grażyna nieustannie pomagała mi w domu, a Dawid

On szczerze przyciągał się do mnie. Do silnego, spokojnego, pachnącego tytoniem i pewnością. Patrzył na mnie jak na superbohatera.

Czułem się rozgrzany tym spojrzeniem. Zacząłem kupować chłopcu zabawki, naprawiać jego samochodziki, przynosić mu metalowy zestaw konstrukcyjny, a potem piłkę nożną.

***

Nie mieliśmy z Jadwigą dzieci. Najpierw chcieliśmy po prostu żyć we dwoje. Potem po prostu nie wychodziło.

Ta cicha tęsknota była trzecim lokatorem w naszym mieszkaniu

A nagle ten chłopiec Jego rozłożone oczy

***

Ja, Jadwiga, kiedyś powściągliwie trzymałam język z tyłu, nie wyrażając niezadowolenia. W pracy pozwalałam sobie na wybuchy emocji. Spotkania przy papierosie stały się dla mnie oddechem.

Wyobraźcie sobie, dziś w nocy sąsiadka znów przybiegła cała w łzach! opowiadałam z zapałem koleżankom. Jej mąż znów się wyważył! Nie rozumiem tych kobiet! To nie ma sensu nie szanują się! Ja bym nie grała według ich zasad! Nie wytrzymałabym ani jednego dnia!

Musi go kochać ostrożnie podała najstarsza w dziale, pani Valentina. Mówiłaś, że kiedy jest trzeźwy, to prawdziwy skarb.

Skarb? parsknęła Jadwiga. Ani rybą, ani mięsem. Głupi byk! Inna w moim miejscu dawno by zerwała z tym pijakiem!

Może nie ma gdzie pójść wtrąciła młodsza Irena. Z jednym dzieckiem ciężko. Dlatego znosi.

To nieprawda! wściekła się Jadwiga, wydychając smużę dymu. Oni z Pawłem nawet nie są małżeństwem! Mieszkają w jej mieszkaniu! Już od dawna trzeba go wywalić miotłą, a ona znosi! Nie ma w niej dumy! Ani kropli! Krótko mówiąc jest cierpliwa!

Mówiłam głośno, z wyzwaniem, jakby próbowała przekonać samą siebie. Przekonać, że jest mądra, silna, niezależna i setki razy lepsza od Grażyny!

Jednak wracając do domu, prawie codziennie widziałam tę samą scenę: mnie i Dawida przy tym samym zestawie konstrukcyjnym. I słyszałam rzadki, pożądany dla mnie dźwięk szczęśliwy śmiech mojego męża.

Pewnej soboty wróciłam z zakupami, ciężkie torby w rękach. Drzwi do mieszkania Grażyny były uchylone. Wpadłam automatycznie do środka i stanęłam w progu.

Nic nie było między nimi nie całowali się, nie przytulali, nie robili niczego złego.

Po prostu byli

Ja siedziałem na stołku, trzymając młotek, a Dawid stał obok, z powagą podając mi gwoździe. Grażyna, opierając się o framugę, patrzyła na nich z takim spokojnym, głębokim szczęściem, że w moim żyłach zamarzło: tworzyli jedność. To obraz idealnej rodziny, której nie udało mi się stworzyć.

Co za potworna myśl odrzuciłam i poszłam dalej. Bzdura! Ja nie mogę. On nie jest taki. Ja jestem dla niego wszystkim! A ta Grażyna Głupia kura!.

***

Następnym razem, kiedy Grażyna przyszła po pomoc, zatrzymałam ją w progu i powiedziałam prosto w oczy, aby usłyszał to i Bogdan:

Ile to jeszcze, Grażyno?! Kiedy w końcu się ogarniesz?! On nie jest ci nawet mężem! Po co znosisz to pijane potwory?! W swoim mieszkaniu?! Wypędź go i koniec! Czy może lubisz się udawać ofiarą? Wstydź się! Twój syn na ciebie patrzy!

Moje słowa, jak trujący nasiono, wpadły w przygotowaną ziemię.

Po tygodniu Paweł, skulony i żałosny, z walizką w ręku, opuścił klatkę.

Jadwiga triumfowała! W końcu!

Teraz Grażyna i jej syn znikną z naszego życia na zawsze. Ochrona nie będzie już potrzebna.

***

Rzeczywiście. Nadeszła cisza. W soboty nikt już nie przynosił bułeczek, a korytarz nie wypełniał się dziecinnym śmiechem.

Jadwiga najpierw cieszyła się ciszą, czystością i porządkiem. Ale wkrótce cisza w naszym mieszkaniu stała się inna gęsta, przytłaczająca.

Ja wracałem z pracy, milcząco jedząc kolację i zasiadając w salonie, rozmawiając z telewizorem. Stawałem się coraz ciemniejszy i milszy.

Po prostu się męczę przekonywałam samą siebie Jadwiga, dlatego nie patrzy na mnie przy stole, nie śmieje się z moich żartów. Dlatego śpi, odwracając się plecami, jakby mnie po prostu nie było.

A potem stało się coś, co wywróciło wszystko do góry nogami.

Pewnego dnia wróciłam z pracy znacznie wcześniej: nagle zaczęło mnie boleć głowa.

Wsiadłam do windy i w zamieszaniu nacisnęłam niewłaściwy przycisk. Wysiadłam na niższym piętrze. Drzwi do mieszkania Grażyny były lekko uchylone

Deja vu

I weszłam

Wielokrotnie zadawałam sobie pytanie: po co? Po co tam poszłam?

Widząc mnie, Bogdana i Grażynę, zajętych sobą, nie zwracających uwagi na otoczenie, tak się pogubiłam, że nie wypowiedziałam ani słowa, nie zdradziłam swej obecności. Cicho wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi

Bogdan pojawił się po godzinie, jakby nic się nie stało. Milcząco zjadł kolację, wpatrując się w telewizor

I Jadwiga milczała.

Nie powiedziała nic mężowi. Nie potrafiła. Postanowiła, że wystarczy, że wie o jego sekretach, by spróbować wszystko naprawić.

Jak bardzo nienawidziła wtedy Grażynę! I siebie! Za to, że sama namówiła ją wywiózku Paweła. Zwolniła miejsce, tak powiedzmy, dla własnego męża. Męża? Bo Bogdan nie jest moim mężem. Wielokrotnie wzywał mnie do kościoła, a ja zawsze odmawiałam, mówiąc, że pieczęć to nie najważniejsze A teraz On może po prostu odejść Z tej

Nie, nie powiem Bogdanowi, że wiem o jego zdradzie!

Co jeśli z tą kurą nic nie wyjdzie? A ja, Jadwiga, poczekam.

Cierpliwie

***

I czekam.

I cierpliwie.

Bogdan i Grażyna potajemnie kręcą romans.

Jadwiga wie o tym, ale udaje, że nic nie widzi, nie rozumie.

Czasem Grażyna przychodzi w wizytę, tak jak kiedyś, z synem i ciastami

Jadwiga uśmiecha się, przytłoczona podarunkami i milczy.

Cierpi

Już nie pierwszy rok.

***

Tak to bywa. Pewnego dnia, obrażając sąsiadkę, nazywając ją cierpliwą, Jadwiga nie wiedziała, że właśnie programuje własną przyszłość.

Teraz sama jest w beznadziejnej sytuacji. A jej milczenie to najgłośniejsze wyznanie własnej porażki.

Jadwiga boi się wypowiadać zbyt wiele, by nie zburzyć swoją szczęśliwą rodzinę, w której odgrywa główną rolę.

Rola cierpliwej.