Gładkie słowa, twarde prawdy

— Tym razem chyba nie na trzy dni? Zostaniecie dłużej? Ewuniu! Czemu milczysz?
— Pani Zofio, jeszcze raz wszystkiego najlepszego! Niech się Pani trzyma zdrowo! Jak tylko z Wojtkiem wszystko ustalimy, od razu zadzwonimy.
Ewa szybko odłożyła słuchawkę.
„Brr, no niemożliwe — pomyślała — rozmowa była miła, teściowa serdeczna jak nigdy, powód radosny — jej osiemdziesiąte urodziny, a od pierwszej sekundy chciałam to skończyć.”
Nie chciała spędzać wymarzonego urlopu u teściowej. Wierzyła, że na świecie jest milion lepszych miejsc niż dom letniskowy Zofii Mackiewicz. Sugerowała mężowi, żeby w tym roku wybrali coś innego, ale Wojciech był nieugięty. Tak go wychowano: starszych kochać i szanować. Niedobrze nie ucieszyć rodziców przyjazdem. Nie wypada.

* * *
— Ewuś, rodziców widzę raz do roku. Chcesz, żebyśmy w urlopie też przestali przyjeżdżać? Dzieci zapomną, że mają drugich dziadków w Poznaniu.
— Kochanie… A nie przyszło ci do głowy, że te wizyty są głównie dla ciebie?
— O co ci chodzi? — Wojciech zmarszczył brwi.
— O to, że rodzice przyzwyczaili się żyć bez was. Nie tęsknią za wnukami. Mają się świetnie.
— Co ty mówisz? Skąd takie myśli?
— Twoja mama w wiadomościach prosi tylko o zdjęcia dzieci dla znajomych. Nie pyta, jak się uczą, czy zdrowe. Interesuje ją obrazek do pochwalenia. Co za tym stoi — już nie.
— Nie masz racji. Mieszkamy daleko. Gdyby bliżej, inaczej by było.
— Wojtku… Moja mama też jest daleko, a przyjeżdża na każde skinienie. Jak Reksio i Burek — zawsze gotowa pomóc. Pamiętasz, ile razy brała urlop, kupowała bilet na pociąg? U twoich rodziców nie widzę takiego pośpiechu.
— Teściowa jest złota. Zawsze podkreślam, jak jej wdzięczny jestem. Nasza wybawicielka.
— Tak. U niej dzieci chodzą na spacery, kąpią się w jeziorze, grają w piłkę. Dziadek zabiera na grzyby. Jest ciepło, czule. Tak powinno być.
— Ale co chcesz? Twoja mama to wulkan energii. Moi rodzice są starsi, inaczej ułożeni. Mamy nie odwiedzać?
Ewa zacisnęła usta, powstrzymując słowa, lecz zdecydowała się:
— Jest nam tam źle. Dzieciom też. Niewygodnie, duszno.
— Jak to? Dom ma dach nad głową, osobne pokoje, czysto. Czego czekać więcej?
— Jest takie przysłowie: „Międli słomkę, a ciągnie drewienko”. Ono opisuje to, co czuję u twojej mamy.
— Nie spodziewałem się. Czemuś milczała? Myślałem, że wam dobrze. Odwiedzamy dziadków, wy odpoczywacie. Co jest nie tak?
— Wszystko. Gdy wpadamy z gromadką, niszczymy ich uporządkowany świat.
— Wymyślasz. Zrobiłaś się przewrażliwiona.
— Wojtku, tam ty zajmujesz się gospodarstwem. Rzadko jesteś z nami. A ja słyszę jej zaczepki, widzę dziadka spojrzenie. Myślisz, że miło? Jesteśmy razem od dziesięciu lat, a mam wrażenie, że pani Zofia nie może się pogodzić, że to ja zostałam twoją żoną. Może nie cieszy się, że masz nas w ogóle.
— Ewa! — Wojciech nerwowo chciał przerwać.
— Jedźmy. Ale bądź uważny na to, co dzieje się w ich domu. Wtedy zrozumiesz. I nie pomyślisz, że się czepiam.
Uzgodnili.

* * *
Ewa pakowała walizki, Wojciech chodził jak chmura gradowa. Słowa żony utkwiły w nim.
Droga do rodziców zajęła pięć godzin. Ewa starała się tworzyć radosny nastrój — śpiewała z synami z tyłu. Wiedziała, że mąż uraził się jej szczerością, ale nie mogła już milczeć. Zbyt długo była grzeczna: uśmiechnięta dla teściów, znosząca ich docinki. Nie chciała kłótni, lecz to nie pomagało. Teściowa, czując władzę, nie przepuściła okazji, by dokuczyć synowej.
Dzieci hałasują — źle wychowane. Wojtek chudy — Ewa nie dba. Spódnica za krótka. Pani Zofia potrafiła znaleźć wady nawet w pustym talerzu. Ewa miała dość.
— Witajcie kochani! — teściowa w progu promieniała. — Wchodźcie, nie mogliśmy się doczekać!
Wojciech skarcił żonę spojrzeniem: patrz, jak się cieszą.
— Synku, zaraz znosz walizy na górę. Nie bałaganić.
Wojciech ruszył z ciężkimi torbami.
— Po co tyle? — syknęła Zofia do Ewy. — Nie umiesz spakować? Mąż to dźwiga. Szkoda go. Pracuje bez wytchnienia, by was utrzymać, a jepewnie niedojada. Schudł.
— P
Władysław prowadził rodzinę w stronę gór, Halina tuląc chłopców uśmiechała się lekko, gdy w tyle rozbrzmiewał dźwięk telefonu — teściowa próbowała zadzwonić, lecz tym razem nikt nie odebrał.