Gdzie jest miłość?

Gdzie jest miłość?

Kasia była wesołą, żywiołową, urodziwą dziewczyną. Wokół niej zawsze kręciło się mnóstwo chłopaków. Nie śpieszyła się z wyborem, ale im starsza się stawała, tym wyższe stawiała wymagania.

Mama wychowywała ją sama. Kasia dobrze wiedziała, co to znaczy liczyć każdy grosz. Nie miała tego wszystkiego, co jej koleżanki czy znajomi ze szkoły. Postanowiła, że wyjdzie tylko za kogoś zamożnego.

I wtedy spotkała mężczyznę swoich marzeń: inteligentnego, przystojnego, wpływowego, z pieniędzmi, własnym mieszkaniem i drogim samochodem. Czego więcej można pragnąć? Książę, jednym słowem. Oczywiście, zakochała się. Kasia była ładna, ale poza sobą samą nie miała nic. Młodość i uroda też są towarem, tylko jeszcze tego nie rozumiała.

Zakochała się. A jak tu nie kochać, gdy ktoś obsypuje cię uwagą, spełnia każde życzenie, a wszyscy wokół patrzą z zawiścią?

Kasia zabrała swojego wybranka do domu, by poznał jej mamę. Była pewna, że musi mu się spodobać. Każda matka przecież chce dla córki jak najlepiej. A cóż może być lepszego? Będzie żyła jak pączek w maśle. O takim mężu można tylko marzyć. Ale gdy gość wyszedł, mama wyraziła zupełnie inną opinię.

— Tak, kandydat niezły. Tylko nie wiem, co on w tobie widzi. Jesteś młoda i ładna, ale takich jak ty jest pełno. Dlaczego akurat ciebie wybrał? Ojej, córeczko, lepiej byś znalazła kogoś prostszego. Jesteście z różnych światów. Do tego on dużo starszy. Na pewno był żonaty, pewnie ma dzieci. Nie przewracaj oczami. To tylko wydaje ci się, że to nie ma znaczenia. Zapamiętaj moje słowa – nie będziesz z nim szczęśliwa.

— Zobaczymy – odparła dumnie Kasia. — A rozwód z żoną miał dawno. Syn mieszka za granicą.

— Będziesz musiała skakać przez płotki, żeby sprostać jego oczekiwaniom. Pamiętasz bajkę o Kopciuszku? Książę zakochał się w niej na balu, gdy była wystrojona. Ale to tylko w bajce zrobił z niej księżniczkę, nie patrząc na jej przeszłość. A o czym wy będziecie rozmawiać? Ona o gotowaniu, a on o ważnych sprawach? Nie macie wspólnych tematów, zainteresowań, celów. A któregoś dnia i tak wróci do swoich. Nie on sam – społeczeństwo go do tego zmusi. Będą krytykować cię za plecami. Jesteście zbyt różni — westchnęła mama. — Pobawi się tobą i rzuci.

— Nie spodziewałam się tego po tobie, mamo. Myślałam, że będziesz szczęśliwa. A ty od zawsze tylko narzekasz. I co? Mam nie wychodzić za mąż, bo może mnie zostawić?

— Nie mówię, że jestem przeciw, tylko… — zaczęła mama, ale Kasia ją przerwała.

— Jeśli wyjdę za zwykłego chłopaka, takiego jak ja, to czy to gwarantuje, że się nie rozwiedziemy? Nie odradzaj mi tego, mamo. Postanowiłam. Będę szczęśliwa, dopóki będę. Chociaż raz w życiu nie będę myśleć o pieniądzach.

— Może masz rację — poddała się mama. — Oby tylko to szczęście trwało jak najdłużej — westchnęła.

Kasi pochlebiało, że kobiety spoglądają na Adama z zazdrością, rzucają jej kłujące spojrzenia. Przyjeżdżał po nią do pracy, a koleżanki wywracały głowy, patrząc za nimi. Ale wybrał ją, więc musi ją kochać. A miłość przecież przekreśla wszelkie różnice.

Adam zrobił Kasi piękne oświadczyny, podarował pierścionek z diamentem — nie malutkim, lecz imponującym, wartym fortunę. Kręciło jej się w głowie od miłości i szczęścia. Nie, u nich będzie inaczej, nie tak, jak bała się mama. Kasia była tego pewna.

Nadszedł czas wyboru sukni ślubnej. Kasia wyczekiwała tego momentu, przeglądała strony internetowe, przymierzała wzrokiem. Ale ceny przyprawiały ją o gęsią skórkę. Umówili się, że w weekend pójdą do salonu ślubnego. W ostatniej chwili Adam padł ofiarą ważnego spotkania. Dał Kasi kartę kredytową, by kupiła najpiękniejszą suknię i nie oszczędzała.

Mamy nie zabrała ze sobą. Przyzwyczajona do liczenia każdej złotówki, tylko by jęczała na widok cenowników. A bliskiej przyjaciółki, która pomogłaby jej wybrać, nie miała. Więc Kasia poszła sama.

Na widok rzędów olśniewających sukien zamarła na moment, jakby przeniosła się do baśni. Jej przyszłość też wydawała się bajką. Ale gdy spojrzała na cenę pierwszej z brzegu kreacji, zrobiło jej się słabo. Nie zarabiała tyle przez trzy miesiące. Poczula się jak oszustka, która nie ma prawa stać w tak ekskluzywnym salonie.

Drgnęła, gdy podeszła do niej sprzedawczyni, oferując pomoc. Patrzyła na nią z góry, z pobłażliwym uśmiechem. Kasi zrobiło się przykro, że ta kobieta od razu wszystko zrozumiała. Wzięła się w garść i zaczęła niewprawnie opisywać wymarzoną suknię. Jak każda dziewczynka, od dziecka wyobrażała sobie swój ślubny strój, nawet go rysowała.

Sprzedawczyni zaczęła pokazywać kreacje, od których Kasi odebrało mowę. Postanowiła nie patrzeć na metki. Adam kazał nie oszczędzać. Powinien być z niej dumny. Ale jak trudno było wybrać! Wszystkie były piękne, każda by jej pasowała. Przymierzała jedną po drugiej i powoli zapominała o całym świecie. A wtedy uśmiechy obsługi zmieniły się — już nie pobłażliwe, lecz pełne szacunku.

Jakie to było uczucie — nie myśleć o kosztach, brać to, co się podoba! Gdyby tylko Adam tu był. Siedziałby, popijając kawę, jak w amerykańskich filmach, a ona wychodziłaby do niego w kolejnych śnieżnobiałych arcydziełach. On by tylko delikatnie marszczył brwi, a sprzedawczynie rzucałyby się po coś jeszcze wspanialszego…

W końcu wybrała. Suknia leżała na niej idealnie. Żeby pan młody jej nie zobaczył, a mama nie zemdlała na widok ceny, Kasia zostawiła ją w salonie do dnia ślubu. Kreacja podkreślała jej naturalną urodę i smukłą sylwetkę.

Wesele odbyło się w modnej restauracji za miastem, z fajerwerkami i żywą orkiestrą pod księżycem.

— No, no, Kasia, ależ się urządziłaś — wzdychały z zazdrością koleżanki z pracy, które zaprosiła. — Takiego męża złapać…

— Jaki taki? Przystojny? Bogaty?W końcu zrozumiała, że prawdziwa miłość nie przychodzi z kartą kredytową i diamentami, ale z cierpliwością, zrozumieniem i wspólnym spojrzeniem w tę samą przyszłość.