Gdybyśmy spotkali się wcześniej…

**Gdybyśmy się wcześniej spotkali…**

**Dziennik osobisty**

Weronika przyszła do przychodni o wyznaczonej godzinie. W rejestracji odebrała kartę pacjenta i weszła na pierwsze piętrze. Przed gabinetem numer dwanaście wszystkie krzesła zajmowali starsi ludzie. Przy oknie, oparty plecami o parapet, stał mężczyzna.

— Wszyscy państwo do dwunastki? — zapytała nieśmiało Weronika.

— Tak, a pani będzie za tym panem przy oknie — odpowiedziała jedna z kobiet.

— Ale ja mam numerek — powiedziała Weronika, sięgając do kieszeni.

— Tu wszyscy mają numerki — zachrypiał siwy, drobny staruszek.

Weronika złapała ciekawskie spojrzenie mężczyzny przy oknie i podeszła do niego.

— Pan też ma numerek? Na którą godzinę? — zwróciła się do niego.

Wyglądał młodziej niż reszta i sprawiał wrażenie spokojnego.

— Na dziesiątą trzydzieści — chętnie odpowiedział.

Weronika zmieszała się i wpatrzyła w niego.

— To dlaczego pan stoi w kolejce? Pana pora minęła. Spóźnił się pan?

— My się nie spóźniliśmy, przyszliśmy wcześniej, ale lekarz się spóźnia — wtrącił się siwy staruszek, a reszta czekających zaczęła szemrać, narzekając na niesprawiedliwość.

— Jak to? Po co te numery, skoro i tak przyjmują po kolejce żywej? — zapytała Weronika, zwracając się do gadatliwego staruszka.

— Chce pani składać skargę? Bez sensu. Najpierw przeszedł weteran wojenny, choć kłamał, ma może siedemdziesiąt lat, jak ja. Potem ordynator przyprowadził swoją znajomą, siedzieli w gabinecie ze czterdzieści minut. No i czekamy. Darmowa służba zdrowia — burknął staruszek.

— W tym tempie nie zdążymy przed wieczorem. I co, znowu brać numerek? — oburzyła się Weronika, szukając wsparcia u mężczyzny przy oknie.

— Niech się pani nie denerwuje. Wszystkich przyjmie, choć byle jak. Lekarz też człowiek. Rozumie, ale system — mężczyzna wzniósł do góry palec wskazujący. — Jeśli się nie podoba, to do prywatnej przychodni.

— Ale to przecież nie tak… — Weronika czuła, jak złość narasta w niej jak para w gotującym się czajniku.

— Radzę pani: nie stresować się. Nic się nie zmieni, a zdrowie straci — powiedział filozoficznie mężczyzna.

Weronika stanęła obok niego, wahając się, czy czekać dwie godziny, czy wyjść.

— Z ortopedą zawsze problem. Jeden, a nas wielu. Wyśle na prześwietlenie, tam też kolejka, potem z powrotem… — staruszek machnął ręką w geście rezygnacji.

Kolejka znów się ożywiła, szemrząc niezadowolona.

*„Może jednak wyjść?”* — pomyślała Weronika, ale nie ruszała się z miejsca, licząc na cud.

— Nie może się pani zdecydować? — zapytał mężczyzna.

Weronika spojrzała na niego, ale nie odpowiedziała.

— Coś poważnego? — spytał ponownie.

— Tu chyba wszyscy mają coś poważnego. — Weronika odsunęła się od parapetu, jeszcze raz rzuciła wzrokiem na gabinet nr 12 i skierowała się w stronę schodów.

Usłyszała za sobą nierówny chód. Obejrzała się. Mężczyzna, utykając, doganiał ją.

— Też pan rezygnuje? — zapytała Weronika.

Zrobiło jej się lżej, że nie idzie sama.

— W prywatnej nie była pani? — dopytywała.

— Tam ci sami lekarze, tylko płatne — odparł.

Wyszli razem z przychodni.

— Na autobus? — zapytał.

— Nie, przejdę się, ochłonę. — Weronika minęła przystanek.

— Zaczeka pani, pójdę z panią — zawołał.

— Pewnie ciężko panu iść? Lepiej by pan poczekał na autobus — powiedziała, mimowolnie zwalniając kroku.

„I tak nie odczepi się. Już się przyczepił.”

— Poznałem panią. W poniedziałek razem braliśmy numery, potem jechaliśmy tym samym autobusem. Mieszkamy gdzieś blisko — wysiedliśmy na tej samej przystanku.

— Śledził mnie pan? — Weronika poczerwieniała.

„Wariat.”

— Nie, tak wyszło.

Szli chwilę w milczeniu. Weronika starała się dostosować tempo, by ułatwić mu marsz. Po dwóch przystankach jednak wsiedli do autobusu, później wysiedli razem.

— To mój blok — powiedział, wskazując na dziewięciopiętrowiec naprzeciw przystanku. — Odprowadzić panią?

— A noga? Nie boli? — spytała zamiast odpowiedzi.

— Przywykłem. A wie pani co? Niech pani jutro przyjdzie do Domu Kultury. Mamy tam takie spotkania kółka artystycznego. Nie pożałuje pani.

— Nie lubię takich rzeczy. Poza tym to pańscy znajomi, nie moi — Weronika nie wiedziała, jak się wymigać.

— Szkoda. Byłem artystą. A właściwie — nim nie zostałem. Mówili, że miałem talent. Niech się pani nie dziwi.

— I co przeszkodziło? — spytała sceptycznie, nie wierząc natrętnemu towarzyszowi.

„Już wiem, podrywa.”

— Miłość. Zakochałem się w najpiękniejszej dziewczynie na roku. Gotów byłem dla niej skoczyć w ogień. Pewnego wieczora szliśmy mostem. Światła miasta odbijały się w czarnej wodzie… Romantycznie. Tam jej się oświadczyłem.

— I co? — zainteresowała się Weronika.

Dotarli przed jej blok, ale nie spieszyła się do domu, chciała usłyszeć resztę.

— Spytała, co jestem gotów dla niej zrobić. Potrzebowała dowodu. Nie wiem, jak nazywają te elementy mostu… W każdym razie są tam belki połączone stalowymi linami, wysokie na siedem metrów.

*„Wejdziesz na samą górę?”* — spytała. Byłem młody i głupi. Wbiegłem po linie na szczyt, balansując rękami. A potem… nie wiedziałem, jak zejść. Strach było patrzeć w dół. W końcu ruszyłem w dół, potknąłem się i spadłem. Połamałem się. Od tamtej pory utykam.

— A dziewczyna?

— Przyszła do szpitala, przeprosiła. Potem wyszła za kolegę z roku. Sama zagrała w jakimś serialu. A ja założyłem to kółko dla takich nieudaczników jak ja. Spotykamy się, śpiewamy, rozmawiamy. Jest fajnie. Więc przyjdzie pani? — spojrzał z nadzieją.

— Jutro? O której?

— O osiemnastej, w Domu Kultury. Wszyscy mnie znają. Wiesław Nowak do usług. — Skłonił lekko głWeronika podeszła do okna, otworzyła je szeroko i wpatrywała się w gwiazdy, wiedząc, że gdzieś tam Wiesław na nią patrzy, i że ich historia, choć tak krótka, pozostanie z nią na zawsze.