Gdybyśmy spotkali się wcześniej…

Gdybyśmy się spotkali wcześniej…

Weronika przyszła do przychodni o wyznaczonej godzinie, odebrała kartę w rejestracji i weszła na drugie piętro. Przed gabinetem numer dwanaście wszystkie krzesła były zajęte przez starszych pacjentów. Pod oknem, opierając się plecami o parapet, stał mężczyzna.

— Wszyscy państwo do dwunastego? — zapytała nieśmiało Weronika.

— Tak, do dwunastego. A pani będzie za tamtym panem przy oknie — odpowiedziała jedna z kobiet.

— Ale ja mam numer — powiedziała Weronika i sięgnęła po niego do kieszeni.

— Tu wszyscy mają numery — zachrypiał siwowłosy, szczupły staruszek.

Weronika złapała ciekawskie spojrzenie mężczyzny przy oknie i podeszła do niego.

— Też pan ma numer? Na którą godzinę? — zwróciła się do niego.

Wyglądał młodziej od reszty i wydawał się spokojny.

— Na dziewiątą trzydzieści — odpowiedział chętnie.

Weronika spojrzała na niego zdezorientowana.

— To po co pan zajął miejsce w kolejce? Pana czas dawno minął. Spóźnił się pan? — zapytała.

— My nie spóźniliśmy się, przyszliśmy nawet wcześniej, ale lekarz się spóźnia — wtrącił się siwy staruszek, a wszyscy przed gabinetem zaczęli szemrać, narzekając na niesprawiedliwość.

— Jak to? Po co te numery, skoro i tak przyjmują po żywej kolejce? — zapytała Weronika, zwracając się do gadatliwego staruszka.

— Chce pani złożyć skargę? Na próżno. Najpierw przeszedł kombatant. Kłamał, oczywiście, ma z siedemdziesiąt lat, tak jak ja. Potem ordynator przyprowadziła znajomą. Naradzali się w gabinecie z czterdzieści minut. I tak tu siedzimy. Co pani chce? Darmowa służba zdrowia — wyjaśnił z goryczą.

— W takim tempie nie doczekamy się do wieczora. I co, znowu brać numer? — oburzyła się Weronika, szukając wsparcia u mężczyzny przy oknie.

— Niech się pani nie martwi, wszystkich przyjmie, choć byle jak. Lekarz też człowiek. Rozumie, ale nic nie może zrobić. System — powiedział znacząco siwy staruszek i uniósł palec. — Mają krótkie słowo: nie podoba się, idź do prywatnej przychodni.

— Ale to przecież nie w porządku… — Oburzenie narastało w Weronice jak para w gotującym się czajniku.

— Moja rada: niech się pani nie denerwuje. Nic pani nie zmieni, a tylko sobie zaszkodzi — powiedział filozoficznie mężczyzna przy oknie.

Weronika stanęła obok niego, zastanawiając się, czy czekać dwie godziny, czy odejść.

— Do ortopedy zawsze trudno się dostać. Jest jeden, a nas wielu. Wyśle na prześwietlenie, a tam też kolejka. Potem ze zdjęciem znowu tu trzeba… — staruszek machnął ręką w rozpaczy.

Kolejka przyznała mu rację, znów zawrzała.

„Może jednak odejść?” — pomyślała Weronika, ale nie ruszała się z miejsca, licząc na cud.

— Nie może się pani zdecydować? — zapytał mężczyzna.

Weronika spojrzała na niego, ale nie odpowiedziała.

— Coś poważnego? — znów zapytał.

— Tu chyba wszyscy mają coś poważnego. — Weronika oderwała się od parapetu, jeszcze raz spojrzała na dwunasty gabinet i ruszyła korytarzem w stronę schodów.

Usłyszała za sobą nierówny krok i obejrzała się. Mężczyzna, utykając, doganiał ją.

— Też pan postanowił odejść? — zapytała Weronika.

Zrobiło jej się lżej, bo odeszli razem.

— A do prywatnej nie próbował pan iść? — znów zapytała.

— Tam pracują ci sami lekarze, tylko biorą pieniądze za wizytę — odpowiedział.

Wyszli razem z przychodni.

— Na autobus? — zapytał.

— Nie. Przejdę się, uspokoję. — Weronika minęła przystanek.

— Zaczekaj, pójdę z panią — zawołał za nią.

— Pewnie trudno panu iść? Lepiej by pan poczekał na autobus — powiedziała i niechcący zwolniła krok.

„I tak nie odpuści. Nawiązał kontakt” — pomyślała.

— Poznałem panią. W poniedziałek razem braliśmy numery, potem jechaliśmy tym samym autobusem. Mieszkają pani gdzieś niedaleko — wysiedli na tej samej stacji.

— Śledził mnie pan? — Weronika zarumieniła się. „Na pewno wariat”.

— Nie. Tak wyszło.

Szli chwilę w milczeniu. Weronika starała się dostosować krok, by ułatwić mu marsz. Po dwóch przystankach wsiedli jednak do autobusu, potem wysiedli razem.

— To mój dom — powiedział, wskazując dziewięciopiętrowy blok naprzeciw przystanku. — Pozwoli pani, że ją odprowadzę?

— A noga? Nie boli? — zapytała Weronika, zamiast odpowiedzieć.

— Przywykłem. A wie pani co? Niech pani przyjdzie jutro do Domu Kultury. Mamy tam coś w rodzaju klubu. Nie pożałuje pani.

— Nie lubię takich spotkań. Poza tym to pańscy znajomi, nie moi — Weronika nie wiedziała, jak się wymigać.

— Szkoda. Byłem artystą. A właściwie nim nie zostałem. Mówili, że dużo obiecywałem. Tak, tak, niech się pani nie dziwi.

— I co przeszkodziło? — zapytała sceptycznie, nie wierząc natarczywemu towarzyszowi.

— Miłość. Zakochałem się po uszy w najpiękniejszej dziewczynie na roku. Gotów byłem dla niej umrzeć. Pewnego wieczoru szliśmy mostem. Światła odbijały się w czarnej wodzie… Romantyka. Tam, na moście, wyznałem jej miłość.

— I co? — zaciekawiła się Weronika.

Doszli do jej domu, ale nie spieszyła się wejść, chciała dokończyć historię.

— Zapytała, na co się zdobędę dla miłości, i zażądała dowodu. Nie wiem, jak nazywają się elementy mostu… W każdym razie przęsła łączą belki z metalowymi linami. A te belki mają z siedem metrów wysokości.

„Wejdziesz na samą górę?” — spytała. Byłem młody i głupi. Rozpędziłem się, wskoczyłem na linę i pobiegłem na szczyt, balansując rękami. Dotarłem, złapałem się metalowego pręta, ale nie wiedziałem, jak zejść. W dół patrzeć strasznie. I skakać do wody też, i biec po linie w dół.

W końcu pobiegłem po linie w dół i potknąłem się. Połamałem wszystko. Od tego czasu kuleję.

— A dziewczyna? — zapytała Weronika.

— Przyszła do szpital— Przeprosiła, ale potem wyszła za mąż za kolegę z roku, a ja zorganizowałem ten klub dla takich jak ja nieudaczników — dokończył z uśmiechem, patrząc na Weronikę, która nagle zrozumiała, że życie dało im drugą szansę, tylko trochę za późno.