Gdybym tylko wiedział, co przyniesie los…

Autobus podskakiwał na wybojach. Kierowca przeklinał, omijając kałuże, czasem nawet wyjeżdżając na przeciwległy pas. W środku było niewielu pasażerów, w końcu dzień roboczy.

Kazimierz patrzył przez okno na zszarzały, osiadły śnieg. Jeszcze trochę i całkiem zniknie, a lato już tuż-tuż. Na kolejnym wyboju autobus znów podskoczył, a kierowca ponownie zaklął głośno.

— Tak można zostać bez kół.

Wreszcie przed nimi ukazał się cmentarny mur, za którym ciemniały rzędy nagrobków.

Za każdym razem, gdy tu przyjeżdżał, Kazimierz czuł ciężar nieuchronnej beznadziei i przemijania. Myśl, że kiedyś i on spocznie w takim miejscu, była nie do zniesienia. Przyjeżdżał tu nie z potrzeby serca, lecz z obowiązku. Tak trzeba — odwiedzać groby bliskich w odpowiednie dni. Zawstydził się własnych myśli i ciężko westchnął.

Autobus zatrzymał się przed bramą. Drzwi otworzyły się z trzaskiem, pasażerowie wysiedli, rozciągając zdrętwiałe nogi. Ludzie od razu ruszyli w stronę straganów z plastikowymi kwiatami ustawionymi wzdłuż ogrodzenia. Kazimierz także powoli ruszył przodem, wypatrując żywych kwiatów. Od jaskrawych, woskowanych płatków aż mrowiło w oczach. Na końcu zauważył kobietę z wiadrem pełnym czerwonych goździków.

Kupił cztery i wszedł na cmentarz. Ścieżki tonęły w kałużach. Starał się je omijać, ale pod rozmiękłym śniegiem też chlupała woda. Z żalem pomyślał o starych, przemokniętych butach.

Dotarł prawie do skraju lasu i skręcił w lewo. Grób żony znalazł od razu po krzyżu. „Trzeba postawić nagrobek. A może poczekać? Syn później zrobi od razu dla nas obojga?” Wokół już nie było tymczasowych krzyży. Rozejrzał się po rozciągającym się przed nim mieście umarłych. Od jesieni, gdy był tu ostatnio, przybyło wiele nowych mogił.

Przekroczył niskie ogrodzenie i stanął w miękkim śniegu, ugniatając go butami. Cz”Nagle w oddali rozległ się dźwięk dzwonów kościelnych, przypominając mu, że czas ucieka, a życie — choć pełne błędów — wciąż trwa.”