„Gdyby tylko miał więcej pieniędzy i prestiżową pracę, być może mogłabym się w nim zakochać” – myślała.

*Jakim pięknym się stał. Gdyby był trochę bogatszy, pracował w prestiżowej firmie, pewnie bym się w nim zakochała* – myślała Kinga.

– No cóż, Marek, zostajesz za mnie. Jak będą problemy, dzwoń. Nie lecę na Marsa, będę dostępny – powiedział Krzysztof, wyciągając dłoń do zastępcy i przyjaciela.

– Rozumiem, nie martw się. A tak w ogóle, nie powiedziałeś jeszcze, gdzie jedziesz na urlop. Na Malediwy czy do Turcji? – Marek uścisnął jego dłoń.

– Nie mówiłem? Do matki. Trzeba naprawić dach, ogrodzenie poprawić. Kiedyś ojciec tym się zajmował, ale od kiedy odszedł, wszystko się sypie. Nie pamiętam, kiedy ostatnio siedziałem z wędką nad rzeką.

– Ja nigdy nawet nie byłem na rybach. Miejski jestem. Trochę ci zazdroszczę – westchnął Marek. – Jak wrócisz, opowiesz – krzyknął za odchodzącym Krzysztofem.

Ciesząc się, że już jutro rano będzie daleko od hałaśliwego, zakurzonego miasta, przytuli matkę i odetchnie świeżym powietrzem dzieciństwa, Krzysztof jechał do domu z uśmiechem.

Dorastał w małej wiosce. Matka była nauczycielką, ojciec pracował na budowie. Krzysiu często pomagał tacie, umiał wszystko zrobić. Ojciec marzył, że syn pójdzie w jego ślady. Ale chłopaka ciągnęło do maszyn, komputerów, nowych technologii. Uczył się łatwo. Kiedy skończył szkołę, oznajmił, że we wsi nie ma przyszłości – chce pojechać do Warszawy i osiągnąć więcej niż bycie zwykłym budowlańcem.

– Jak to nie ma przyszłości? Wieś się rozwija, budowlani zawsze będą potrzebni. Głodu nie przymrzesz. Chcesz, postawimy ci nowoczesny dom? Ożeń się, dzieci będą miały gdzie biegać – przekonywał ojciec.

– Za wcześnie na żonę. Najpierw muszę stanąć na nogi – Krzysztof machnął ręką.

Ojciec się irytował, kłócił. Matka cierpliwie go uspokajała i wspierała syna.

– Nie podcinajmy mu skrzydeł. Niech spróbuje. Mądry chłopak jest, jeszcze będziemy z niego dumni – przekonywała męża.

Rodzice dali pieniądze na start i puścili syna podbijać stolicę. Krzysztof studiował i dorabiał na budowie. Z czasem osiągnął wszystko, o czym marzył.

W szkole kochał się w Kingi – śmiesznej, zadziornej dziewczynie. Nie była orłem z nauki, marzyła o własnym salonie fryzjerskim. Każde z nich miało swoje plany. Rozjechali się w różne strony, mając nadzieję, że kiedyś się spotkają.

Gdy Krzysztof przyjeżdżał na wakacje, okazywało się, że Kinga już wyjechała.

Mógł pójść do jej matki po numer telefonu, adres… ale tego nie zrobił. Miłość przeszkadza w spełnianiu marzeń. Gdyby się pobrali, przyszłyby dzieci, trzeba byłby zarabiać na chleb, nie na cele. Nie, najpierw trzeba osiągnąć sukces – firmę, samochód, dom. A potem…

– Uważaj, czas ucieka. Kinga może nie zaczekać – mawiał ojciec.

– Nic się nie stanie, są inne dziewczyny – odpowiadał Krzysztof.
Ale innych nie potrzebował.

Teraz miał już wszystko, o czym marzył. Piękny dom w dobrej dzielnicy, drogi samochód, firmę, która przynosiła zyski. Mógł pomyśleć o żonie. Kobiety się znajdowały, ale one chciały go razem z jego majątkiem. A on pragnął, by kochały go dla niego samego.

Przyjeżdżając do rodziców, w sekrecie liczył, że spotka Kingę. Opowiadał im o sobie oszczędnie. Żyli skromnie, bez luksusów, uczciwą pracą. Tego samego oczekiwali od syna. Gdy mówił o sukcesach, ojciec marszczył brwi, a matka mrugała przestraszona. Czy można uczciwie zarobić na mieszkanie w Warszawie, na dom?

– Łamiesz prawo? Czy tego cię uczyliśmy? Lepiej już zostań na budowie, niż żebyśmy się za ciebie wstydzili – burczał ojciec.

Dlatego Krzysztof odwiedzał ich starym, skromnym autem, pożyczonym od znajomych w zamian za swoją Audię. Albo jechał pociągiem. Mówił, że jest inżynierem. Ojciec kiwał z aprobatą, dumny z syna-warszawiaka.

Tym razem też nie zmienił zasad, choć ojciec odszedł trzy lata temu. Audi zostało w garażu, bilet na pociąg, proste ubranie.

Dostał dolne miejsce w przedziale, górne miała zająć starsza pani. Bez wahania się zamienił. Babcia dziękowała mu przez całą podróż.

Krzysztof leżał na górnej półce i patrzył przez okno. Mijał lasy, pola, rzeki. Wspominał, jak lata temu pierwszy raz jechał do Warszawy. Pod kołami pociągu myśli płyną swobodnie.

Wieś wydała mu się malutka i bajecznie piękna. Powietrze czyste, drzewa soczyście zielone – nie jak te przykurzone miejskie krzaki. W ogródkach kwitły kwiaty, ciesząc oko.

Wszedł na podwórko rodzinnego domu. Matka go zobaczyła, aż klasnęła w dłonie, w oczach lśniły łzy.

– Synku, jaka radość! A ja cię nie spodziewałam się. Na długo? – spojrzała uważnie.

– Dopóki mnie nie wygonicie – uściskał ją.

Matka codziennie piekła ciasta, chcąc dobrze nakarmić jedynaka. On jadł i łaził po dachu, stawiał nowe ogrodzenie, malował okiennice.

– Odpocznij już, synu. Przyjechałeś na urlop, a ciągle robisz – martwiła się.

– Właśnie skończyłem. A ty gdzie idziesz? – spytał, widząc odświętną sukienkę i starą torbę w jej rękach. Matka nigdy nie wychodziła bez porządnego stroju.

– Do sklepu muszę – odparła.

– Ja pojadę rowerem. Co kupić? – zaproponował.

Dała mu listę zakupów.
– Tak idziesz? – załamała ręce.

– No… a co? – Uważał, że dla wsi jest ubrany nadzwyczaj dobrze: znoszone dżinsy, koszula z podwiniętymi rękawami, odsłaniającymi mocne, opalone ręce. Buty… buty były markowe, drogie. Nic na to nie poradził, lubił wygodne, drogie obuwie. Wątpliwe, by ktoś na wsi znał ich cenę.

Ruszył rowerem do sklepu. Kobiety go nie poznały, przyglądały się, pytając, kim jest i do kogo przyjechał. Dziwiły się, gdy się przedstawiał, wypytyPrzez chwilę stał przed lustrem, poprawiając krawat, i pomyślał, że może jednak warto napisać do Kingi – niech wie, że jej też się podobał, taki jaki był.