Gdyby nie twoja obecność…

Gdyby nie ty…

Kinga i Jadwiga przyjaźniły się od dziecka – razem chodziły do przedszkola, w szkole siedziały w jednej ławce. Gdy dorosły, Kinga stała się pięknością, otoczoną wianuszkiem adoratorów. Wszystko przychodziło jej z łatwością. Jadwiga zaś była zwyczajną dziewczyną, jedną z wielu, której twarz niknął w tłumie.

Po szkole Jadwiga poszła do szkoły medycznej, marząc o pomaganiu ludziom. Kinga uznała, że dyplom jej nie potrzebny – skończyła kursy i pracowała w salonie urody, malując kobietom brwi i rzęsy.

Przyjaciółki były nierozłączne. Nie mogły minąć dnia bez spotkania lub długiej rozmowy przez telefon. Głównie Kinga opowiadała, a Jadwiga słuchała, współczując kolejnemu rozstaniu lub ciesząc się nowym romansem.

Jak to często bywa między przyjaciółkami, obie zakochały się w tym samym mężczyźnie.

Pierwsza poznała go Jadwiga. Gdyby spotkała zwykłego faceta, nie przystojniaka, może ułożyłoby się między nimi coś trwałego. Ale łatwych dróg do szczęścia, jak wiadomo, nie ma.

Jadwiga wracała ze sklepu. Godzinę wcześniej przeszła ulewa, kałuże jeszcze nie wyschły. Omijając jedną z nich, nagle zobaczyła pędzącego w jej stronę mężczyznę na hulajnodze elektrycznej. Patrzył przed siebie, jakby jej nie zauważył. W ostatniej chwili krzyknęła i odskoczyła w bok – prosto w kałużę.

— Jeżdżą jak szaleni, nic nie widzą! — warknęła starsza kobieta stojąca obok, grożąc palcem. — Co się gapisz? Prawie człowieka potrącił!

Mężczyzna zatrzymał się i spojrzał. Jadwiga wyszła z kałuży na suchy fragment chodnika, przyglądając się zabłoconym spodniom.

— Przepraszam. Po co wlazłaś w tę kałużę? Widziałem cię, ominąłbym — powiedział, podjeżdżając bliżej.

Jadwiga machnęła ręką.

— Wynoś się.

— Już przeprosiłem. Wolisz brodzić w wodzie? Gdzie cię podwieźć? — zapytał z uśmiechem.

— Na sąsiednią ulicę. Jana Pawła dziesięć.

Niepewnie stanęła przed nim, chwytając kierownicę. Hulajnoga ruszyła, rozpryskując wodę. Wiatr owiewał twarz, a prędkość zapierała dech. Jadwiga nigdy wcześniej nie jeździła elektrykiem – bała się, ale z nim strach zniknął.

— Która klatka? — szepnął jej do ucha.

Ciepło oddechu sprawiło, że przeszły ją ciarki.

— Trzecia.

Podjechał pod samo wejście, zatrzymując się tak, by mogła od razu wejść na schody. Przed drzwiami też rozlewała się kałuża.

— Dzięki — mruknęła.

Ich spojrzenia spotkały się na jednym poziomie. Zauważyła jego śniadą cerę, piękne oczy i uśmiech, od którego serce zabiło szybciej.

— Jestem Krzysztof — przedstawił się.

— Jadwiga.

— Wybacz, że tak wyszło. Może pójdziemy kiedyś do kina? Wszyscy znajomi rozjechali się, a samemu jakoś nieswojo — zaproponował niespodziewanie.

Jadwiga wzruszyła ramionami.
— Czemu nie.

— Jutro o siódmej, w tym samym miejscu. — Uśmiechnął się, odjechał i zniknął za rogiem.

— Czemu się tak uśmiechasz? — spytała mama, gdy weszła do domu.

— Bo nic. Wlazłam w kałużę, idę się umyć. — Oddała zakupy i zamknęła się w łazience.

Cały wieczór myślała o nim, a ciarki wracały. Następnego dnia założyła dżinsy i trampki, pewna, że znów przyjedzie na hulajnodze.

— Gdzie idziesz? — spytała mama.

— Do kina. Z Kingą — dodała szybko.

— Nie przedłużajcie! — krzyknęła za nią.

Wyszła przed klatkę, ale Krzysztofa nie było. Rozejrzała się, czując gorycz rozczarowania. „Uwierzyłaś, głupia” — usłyszała w myślach głos matki. Już chciała wracać, gdy nagle:

— Cześć!

Odwróciła się i zobaczyła jego uśmiech. Zarumieniła się, jakby mógł usłyszeć jej myśli.

— Wsiadaj, jedziemy. Seans za dwadzieścia minut.

Znów wiatr owiewał twarz, a jego bliskość sprawiała, że serce zamierało.

Po filmie wracali pieszo, rozmawiając. Hulajnogę zostawili przed kinem.

— Z kim byłaś wczoraj w kinie? — Kinga zadzwoniła rano. — Mów od razu!

— Mama ci powiedziała? — Jadwiga zastygła.

— Nie bój się, nie wydała cię. No to kto to był?

Jadwidze aż korciło, by się pochwalić. Dotąd nigdy nie chodziła z nikim na randki. To Kinga zmieniała chłopaków jak rękawiczki.

— Tak… zwykły gość — odpowiedziała, choć wcale tak nie myślała.

Dla niej był wyjątkowy – zauważył ją, zaprosił, a wieczorem znów się spotkali.

Tym razem Krzysztof czekał bez hulajnogi. Postanowili pospacerować. Gdy wychodzili z podwórka, natknęli się na Kingę, jakby na nich czatowała.

— Hej! — powiedziała, nie odrywając wzroku od Krzysztofa.

On też patrzył na Kingę, a ta uśmiechała się zalotnie. Wkrótce Jadwiga zostawała z tyłu, a Krzysztof z Kingą poszli przodem, nie zauważając jej braku.

Wróciła do domu rozdrażniona, wyłączając telefon. Nazajutrz Kinga przyszła osobiście, przepraszając i mówiąc, że zakochała się…

Nie potrafiła długo się gniewać. Przyjaźń trwała nadal, nawet po ślubie Krzysztofa z Kingą.

Jadwiga skończyła szkołę medyczną, pracowała w prywatnej klinice. Kinga dalej zajmowała się brwiami, bardziej dla frajdy niż pieniędzy. Krzysztof dobrze zarabiał.

Świętowali razem urodziny, Nowy Rok, jeździli na grilla. Jadwiga coraz bardziej go lubiła, ale nie okazywała tego.

Pewnej nocy obudził ją dzwonek telefonu.

— Wiesz, która godzina? — warknęła, widząc numer Krzysztofa. — Jutro mam dyżur.

— Kinga nie żyje — wykrztusił.

— Co się stało?! — krzyknęła, zrywając się z łóżka.

— Wracaliśmy z działki… poprosiła, żeby prowadziła… wyrwał się laweta prosto pod koła… Kinga zginęła na miejscu…

— Gdzie jesteś?Jadwiga uścisnęła jego dłoń, patrząc w oczy pełne nadziei, i w końcu zrozumiała, że największa miłość często przychodzi nie tam, gdzie się jej spodziewamy, ale tam, gdzie jest naprawdę potrzebna.