Gdy zakupy były w toku, on zniknął w mroku.

Gdy Kasia płaciła za zakupy, Wojtek stał z boku. A kiedy zaczęła pakować je do reklamówek, w ogóle wyszedł na zewnątrz. Kasia wyszła ze sklepu i podeszła do Wojtka, który właśnie kurzył papierosa.

— Wojtuś, weź te torby — poprosiła, podając mu dwa ciężkie siatki z jedzeniem.

Wojtek popatrzył na nią, jakby kazała mu popełnić przestępstwo, i zdziwiony zapytał:
— A ty co?
Kasia zamarła, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Co znaczy „a ty co”? I po co w ogóle to pytanie? Normalny facet zawsze pomoże. No i jakoś tak nie wypada, żeby kobieta dźwigała ciężkie torby, a mężczyzna sobie obok krocząc lekko jak paw.

— Wojtuś, one są ciężkie — odparła Kasia.
— No i? — dalej się opierał Wojtek.

Widział, że Kasia zaczyna się wkurzać, ale z zasady nie miał ochoty nosić siatek. Szybko ruszył przed siebie, bo wiedział, że nie zdąży za nim. *„Co to za tekst: «weź torby»?! Ja jestem tragarz czy co?! Albo podwładny?! Jestem facetem! I sam decyduję, czy chcę dźwigać, czy nie! Nic się nie stanie, niech sama niesie, nie rozpadnie się!”* — myślał Wojtek. Akurat dziś miał taki nastrój — żonę trochę podrażnić.

— Wojtuś, gdzie idziesz? Weź te torby! — krzyknęła za nim Kasia, ledwie powstrzymując łzy.

Torby faktycznie były ciężkie. Wojtek o tym wiedział, bo sam ładował większość tych rzeczy do wózka. Do domu było niedaleko, z pięć minut piechotą. Ale kiedy nosisz wypchane siatki, droga nagle wydaje się znacznie dłuższa.

Kasia szła do domu, ledwie powstrzymując płacz. Miała nadzieję, że Wojtek tylko żartował i zaraz wróci po nią. Ale nie — widziała, jak oddala się coraz bardziej. Chciało jej się rzucić te torby, ale w jakimś otępieniu dalej je niosła. Dotarła do klatki i usiadła na ławce, bo nie miała już siły iść dalej. Chciało jej się płakać ze zmęczenia i złości, ale hamowała łzy — nie wypada na ulicy. Ale przełknąć tej sytuacji też nie mogła — nie tylko ją obraził, ale jeszcze upokorzył. A przecież przed ślubem był taki uważny… I niby nie rozumie? Ależ rozumie! I zrobił to specjalnie.

— Dzień dobry, Kasiu! — głos sąsiadki wyrwał ją z zamyślenia.
— Dzień dobry, babciu Marysiu — odparła Kasia.

Babcia Marysia, a właściwie Maria Nowak, mieszkała piętro niżej i przyjaźniła się z babcią Kasi, póki ta żyła. Kasia znała ją od dziecka i zawsze traktowała jak drugą babcię. A po śmierci babci, gdy Kasia sama zaczęła się mierzyć z dorosłym życiem, to właśnie babcia Marysia zawsze pomagała. Nie miała już nikogo — matka mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, ojca zaś nie pamiętała. Dlatego przez lata jedyną bliską osobą była babcia. A teraz babcia Marysia. Kasia bez wahania postanowiła oddać jej wszystkie zakupy. No przecież nie po to je dźwigała. Emerytura u Marii Nowak była niewielka, więc Kasia często ją rozpieszczała różnymi smakołykami.

— Chodźmy, babciu, odprowadzę was do mieszkania — powiedziała, znów biorąc te ciężkie torby.

W mieszkaniu babci Marysi Kasia zostawiła zakupy, mówiąc, że to wszystko dla niej. Gdy babcia zobaczyła w torbie szprotki, makrelę, konserwowe brzoskwinie i inne przysmaki, które uwielbiała, ale rzadko mogła sobie pozwolić, tak się wzruszyła, że Kasi aż zrobiło się głupio, że tak rzadko ją częstuje. Pożegnały się czule, po czym Kasia weszła na swoje piętro. Gdy tylko przekroczyła próg, mąż wyszedł z kuchni na jej powitanie, coś przeżuwając.

— A gdzie torby? — zapytał, jakby nigdy nic.
— Jakie torby? — odpowiedziała mu tym samym tonem. — Te, które mi pomogłeś zanieść?
— Oj, daj spokój! — próbował żartować. — Co, obraziłaś się czy co?
— Nie — odparła spokojnie. — Po prostu wyciągnęłam wnioski.

Wojtek się zaniepokoił. Spodziewał się krzyku, awantury, łez i pretensji, a tu taka chłodna reakcja, że samemu zrobiło mu się dziwnie.
— I jakie to wnioski?
— Nie mam męża — westchnęła. — Myślałam, że wyszłam za mąż, a okazało się, że poślubiłam gamonia.
— Nie rozumiem — Wojtek udawał głęboko dotkniętego.
— Co tu rozumieć? — spytała, patrząc mu prosto w oczy. — Chcę, żeby mój mężczyzna zachowywał się jak mężczyzna. A ty, widzę, też wolisz, żeby twoja żona zachowywała się jak facet — po chwili dodała: — To może potrzebujesz męża.

Twarz Wojteka zrobiła się czerwona ze złości, a pięści mu się zacisnęły. Ale Kasia tego nie widziała — już poszła do pokoju pakować jego rzeczy.

Wojtek bronił się do końca. Nie chciał wychodzić. Naprawdę nie pojmował, jak można zniszczyć związek przez taką pierdołę:
— Przecież było dobrze, pomyśl tylko, sama torby zaniosłaś. No wielka sprawa! — oburzał się, gdy ona niedbale wrzucała jego rzeczy do torby.
— Swoją torbę, mam nadzieję, sam doniesiesz — odcięła się, nawet nie słuchając go.

Kasia świetnie wiedziała, że to tylko pierwszy dzwonek. Gdyby teraz „przełknęła” tę sytuację, z każdym kolejnym razem byłoby tylko gorzej. Dlatego od razu przecięła sprawę… i pokazała mu drzwi.