Gdy mój tata odszedł do Boga, brat uznał, że to ja powinnam wziąć wszystko na siebie i nie zadawać p…

Jak tylko tata odszedł, mój brat uznał, że to ja mam wszystko ogarnąć i mam nie pytać o nic.
Po pogrzebie brat położył klucze od mieszkania taty na stole przede mną.
Mama siedziała cicho na kanapie, a ja trzymałam całą teczkę z dokumentami nie wiem, kiedy stałam się tą osobą, która musi wszystko decydować.
Tata zmarł nagle nie było czasu na rozmowy, ustalenia, dzielenie się obowiązkami.
Brat mieszka w tym samym mieście, w Warszawie, ale zawsze mówił, że ma pracę pełną stresu. Ja pracuję jako księgowa, też mam terminy i ciśnienie, ale to chyba się nie liczy.
Już trzeciego dnia brat stwierdził, że jestem bardziej uporządkowana i spokojna, no i lepiej mi wychodzi załatwianie spraw urzędowych.
Od tego czasu zaczęłam krążyć po urzędach, z kopią, oryginałami, zaświadczeniami, w kolejce, numerek w ręce.
Brat dzwonił tylko, żeby zapytać czy wszystko jest w porządku. Rzadko ze mną chodził.
Mama płakała wieczorami, gdy sprzątałam szafę taty. Składałam jego koszule jedna po drugiej, pakowałam do kartonów.
Brat powiedział, że nie daje rady wejść do pokoju taty. Dla niego to za ciężkie.
Ja też wieczorami siedzę w ciemności, ale następnego dnia znowu wstaję i ruszam dalej.
Przyszedł czas, żeby podjąć decyzję co zrobić z mieszkaniem taty. Brat stwierdził, że najlepiej je sprzedać, żeby nie obciążało nikogo.
Zapytałam, gdzie wtedy zamieszka mama. Brat uznał, że mama może przeprowadzić się do mnie, bo mój lokal jest większy.
Mama milczała i patrzyła w podłogę.
Wtedy poczułam, że brat już wszystko postanowił, nawet nie pytając nas.
Gdy spotkaliśmy się, żeby omówić szczegóły, brat mówił o cenach, agentach nieruchomości, terminach. Ja mówiłam o tym, że mama budzi się w nocy i szuka taty.
Brat westchnął: Musimy być praktyczni.
To słowo wciąż mi dźwięczy w głowie.
Jestem praktyczna płacę rachunki na czas, planuję budżet, ale nie mogłam zaakceptować, że mama jest tylko jakąś pozycją w tabeli.
Parę dni później brat przyniósł umowę pośrednictwa. Położył ją na kuchennym stole, podał mi długopis.
Zapytałam, czy rozmawiał z mamą. Odparł, że mama nie ma siły się tym zajmować.
Popatrzyłam na mamę trzymała się krawędzi obrusu.
Odsunęłam umowę z powrotem do brata.
Powiedziałam, że nic nie podpiszę, dopóki mama nie powie czego chce. Brat się zdenerwował. Stwierdził, że zawsze wszystko komplikuję.
Nie podniosłam głosu. Powtórzyłam tylko, że to mieszkanie taty i mamy.
Od tamtej nocy brat przestał dzwonić codziennie. Zaczął pisać krótkie wiadomości, o rachunkach i terminach.
Mama została u mnie na jakiś czas. Rano robię jej kawę i stawiam kubek na stole obok niej. Mama długo patrzy przez okno.
Mieszkanie taty wciąż nie jest sprzedane. Nadal opłacam prąd i wodę, żeby nie odłączyli.
Czasem myślę, czy brat widzi we mnie siostrę, czy tylko kogoś, kto ma przejąć cały ciężar za niego.
Nie chcę się kłócić z bratem. Nie chcę też zawieść mamy.
Stoję pomiędzy nimi, z teczką dokumentów i poczuciem, że jeśli nic nie powiem, wszystko zdecyduje się beze mnie.
Czy dobrze robię, zatrzymując sprzedaż, nawet jeśli to powoduje napięcie między mną a bratem?