Gdy mąż wyjechał, teściowa niespodziewanie zjawila się w odwiedzinach

Nigdy nie cierpiałam nocnych telefonów. Normalni ludzie nie dzwonią o tak późnej porze, chyba że stało się coś naprawdę wyjątkowego. Dlatego zawsze drżę, gdy słyszę dzwonek w środku nocy, spodziewając się złych wiadomości.

Właśnie zasypiałam, gdy melodyjka telefonu mojego męża rozdarła ciszę sypialni. Marek westchnął i sięgnął po komórkę.

– Nieznany numer – rzucił, zerkać na mnie przez ramię.

– Wycisz. Jak coś pilnego, oddzwonią rano – zamruczałam, zakopując się pod kołdrą.

Telefon wciąż dzwonił. W końcu odsunęłam pierzynę.

– No odpowiedz już! – poprosiłam, wiedząc, że i tak nie zaśnę.

Mąż długo słuchał, po czym oznajmił, że rano wyjeżdża.

– Co? – zerwałam się, już całkiem rozbudzona. – Gdzie?

– Krzysiek nie żyje. Zawał. Żona dzwoniła, żebym przyjechał. Rano wezmę wolne i jadę. Eh, Krzysiu… Nie skończył nawet pięćdziesiątki… – Marek wstał i poszedł do kuchni.

O świcie odprowadziłam go, pakując na drogę czystą koszulę i maszynkę do golenia. Krysiaka znałam słabo, więc nie pojechałam z mężem.

Pijąc kawę, zastanawiałam się, od czego zacząć dzień: od sprzątania czy prania firan? Jak wiadomo, kobieta nigdy nie ma wolnego. Postanowiłam, że gotować nie będę. Trzy dni bez obiadów wyjdą mi na dobre. W ostateczności usmażę jajecznicę. A jak Marek wróci, zrobię coś pysznego.

Ale moje plany legły w gruzach. Ledwo zdążyłam się ogarnąć, gdy zadzwonili do drzwi. Myślałam, że to sąsiadka po coś wpadła, więc śmiało otworzyłam.

Na progu stała moja teściowa, a za nią majaczył jej drugi mąż, Zbyszek.

– Widzę, że nie jesteś zachwycona? Byliśmy w okolicy, pomyśleliśmy, że wpadniemy. Ale jeśli jesteś zajęta, to sobie pójdziemy – mówiąc to, Irena Januszewna nawet się nie ruszyła, wpatrując się we mnie.

Jakby kiedykolwiek wcześniej dawała nam znać o wizycie.

– Ależ skąd, proszę wejść – uśmiechnęłam się szeroko, wpuszczając ich do środka.

– Tylko na chwilę, prawda, Zbyszku? – rzuciła Irena Januszewna, zrzucając z ramion futro z nutrii.
Zbyszek złapał je w locie, z gracją godną żonglera.

– Nie rozbierajcie się, jeszcze dziś nie sprzątałam. Zawsze się cieszę, Irenko Januszewno. Świetnie pani wygląda – dodałam najsłodziej, jak umiałam.

– A Maćkuś gdzie, w pracy? Przecież dziś wolne. Nie szanuje się. Tobie też by się przydała praca. Wtedy nie musiałby harować w weekendy. – W głosie teściowej nie było zwykłej pretensji, tylko pełne oskarżenie o moje lenistwo.

– Pracuję, tylko zdalnie… – zaczęłam się tłumaczyć.
Mogłabym krzyczeć, i tak by nie usłyszała. Zawsze, gdy próbowałam wyjaśnić, że teraz da się zarabiać przez internet, nagle traciła słuch.

Teściowa przeleciała wzrokiem po pokoju, wypatrując kurzu na szafce i koszuli Maćka rzuconej na krześle. Zapomniałam ją włożyć do prania.

– Nowe firanki kupiłaś? Ładne, ale stare też były niczego. Żyjecie ponad stan, za dużo wydajecie. Nową kanapę też wzięliście? A co ze starą? – Nie czekając na odpowiedź, Irena Januszewna usiadła na kanapie, testując ją. – Nie za jasna?

A mówią, że z wiekiem pamięć się psuje. Moja teściowa miała ją coraz lepszą. Musiała zapamiętać, jakie firany wisiały u nas pół roku temu!

Zostawiłam ją, by smakowała wygodę kanapy, a sama pognałam do kuchni, przypominając sobie, co mam w lodówce. Samą herbatą się nie wywinę. Wiedziałam, że wieczorem będzie dzwonić do wszystkich znajomych, opowiadając, jak to źle ją przyjęłam. A jej jedynego synka w ogóle nie karmię. Nie, nie dam jej tej satysfakcji.

Otworzyłam lodówkę. Warzywa na sałatkę były, już coś. Wyciągnęłam z zamrażarki kawał mięsa i wrzuciłam do mikrofali. Gdy się rozmrażało, zabrałam się za biszkopt.

Włożyłam ciasto do piekarnika, mięso rozbiłam i rSmażąc mięso na złoty kolor, pomyślałam, że choć teściowa mnie uwiera, to jednak przez te lata nauczyła mnie jednego – cierpliwości, której teraz sama potrzebowałam, patrząc, jak Zbyszek ukradkiem sięga po trzeci kawałek schabowego.