Gdy masz coś do ukrycia

Krzysztof podjechał do starej pięciopiętrowej kamienicy i zaparkował tak, aby tablice rejestracyjne nie rzucały się w oczy. Ponuro spojrzał na odrapane balkony bez szyb, na ślepe okna. Nowoczesne okna z dwoma szybami wyglądały jak świeże łaty. Dom przypominał włóczęgę – co znalazł na śmietniku, to na siebie włożył.

Zagubiona wśród karłowatych drzew i innych bloków, przetrwała niejedną zmianę władzy i ustroju, kamienica dogorywała, podobnie jak jej lokatorzy.

Na Krzysztofa budynek sprowadzał nudę aż do bólu zębów. W takim właśnie spędził dzieciństwo. I rozpaczliwie marzył, by jak najszybciej się stąd wyrwać. Nie tylko marzył – wkładał w to wszystkie siły. Dobrze się uczył, dostał się na właściwy kierunek studiów, a potem na ekonomię. Bez tej wiedzy nie zbudowałby sukcesu.

Gdy osiągnął wszystko, o czym marzył, zabrał rodziców do lepszej dzielnicy. Kupił im niewielki, ale nowoczesny dom z ogródkiem, gdzie przed wejściem rosły równo przycięte krzewy i jaskrawe kwiaty, a za domem matka założyła warzywnik. Bez tego ani rusz. Siedzieć bezczynnie nie potrafiła.

Kobiety nie kochały Krzysztofa tylko za pieniądze. Był przystojny, hojny, potrafił romantycznie zabiegać. Kilka razy był bliski małżeństwa z pięknościami, które dopracowały swój wygląd przy pomocy chirurga. A potem wyobraził sobie, jak przyprowadza długonogą narzeczoną do swojej prostej matki, jak ta zblednie, przygasnie przy sztucznej urodzie – i zmieniał zdanie.

Ewa podbiła go naturalnym pięknem i ciepłym uśmiechem. Oczywiście, zakochał się. Już po miesiącu przedstawił ją rodzicom. Matka spojrzała na dziewczynę, uśmiechnęła się aprobująco i ledwo dostrzegalnie skinęła głową synowi.

Kto by się oparł takiej urodzie i spokojnemu usposobieniu? Przyzwyczajona do mało wymagającej egzystencji, Ewa była skromna i niewybredna. Jej ojciec zmarł, a wkrótce potem matka – na szybko postępującego raka. Krzysztof otoczył ją troską i czułością. Nawet po roku małżeństwa wciąż wobec niej drżał jak zakochany chłopak.

Pewnego dnia jego zastępca i przyjaciel powiedział, że widział Ewę w tej właśnie zapyziałej dzielnicy, pod tą odrapaną kamienicą. Co ona tam mogła robić? Nie miała tam żadnych spraw.

*A ty co tam robiłeś?* – spytał Krzysztof.

*Trafiłem tam przypadkiem. Omijałem korki, zgubiłem się, wyjechałem przy tym domu.*

*Zdradza? Ewa?! Niemożliwe!* – pomyślał, ale po plecach przebiegł mu lodowaty dreszcz, a dłonie mimowolnie zacisnęły się w pięści.

*Może się pomyliłem* – wycołował się przyjaciel, widząc reakcję. *Choć piękna, to jedna z wielu. Przepraszam.*

W domu Ewa uśmiechała się słodko, zachowywała naturalnie, przytulała. Zdrajczyni powinna unikać bliskości po spotkaniu z kochankiem. Ale ona wcale go nie odpychała. Wręcz przeciwnie – przytulała się jeszcze mocniej. Cała taka uległa, ufna, bezbronnie oddawała się jego woli.

Coś tu było nie tak. Albo świetnie grała, albo przyjaciel się pomylił. A może celowo wprowadzał go w błąd, chciał poróżnić z Ewą? Ale po co? Albo to nie zdrada, a coś innego?

Tajemnica żony nie dawała mu spokoju. Postanowił ją śledzić. W przerwie obiadowej – właśnie wtedy przyjaciel ją widział – podjechał pod kamienicę i czekał. Żeby zabić czas, włączył muzykę.

Gdy już tracił cierpliwość i chciał odjechać, nagle pojawiła się Ewa. Podeszła szybko do jednej z klatek, otworzyła kluczem zamek w drzwiach oblepionych ogłoszeniami i pokrytych graffiti, rozejrzała się i wślizgnęła do środka.

*Ma klucz. Ciekawe.* Serce Krzysztofa waliło jak u psa goniącego zwierzynę. Rzuciłby się za nią, ale w porę się opamiętał – przecież nie miał klucza. Gdyby dzwonił po domofoni, w nadziei, że ktoś mu otworzy, Ewa zdążyłaby zniknąć w jednym z mieszkań. Nie mógł przecież walić we wszystkie drzwi.

Został, niecierpliwie zerkał na okna, stukał palcami w kierownicę w rytm piosenki zespołu „Il Divo”. Po czterdziestu minutach podjechała zółta taksówka, a dwie minuty później wyszła Ewa, wsiadła i odjechała.

Nie ścigał jej. Wrócił do pracy. W biurze wszystko leciało mu z rąk. Nie mógł przestać myśleć o Ewie i tej nędznej kamienicy. Zostawił zastępcy pilne sprawy i wcześniej pojechał do domu.

W domu nalał sobie solidną porcję koniaku. Zwykle nie pił tak wcześnie, mógł być potrzebny w pracy. Ale tym razem nie wytrzymał – mózg potrzebował odreagowania. *Ach, Ewo, Ewo… Po co? Czego ci brakowało? Wydawałaś się taka pewna, skromna, a okazałaś się jak wszystkie…* Chodził po dużym domu niczym niedźwiedź w klatce.

Trzasnęły drzwi wejściowe, zadźwięczały klucze rzucone na półkę. Krzysztof nalał i jednym haustem wypił kolejną porcję. Wiedział, że żona zaraz wejdzie do kuchni, czekał. A jednak, gdy go zawołała, drgnął.

*Dlaczego siedzisz bez światła?* – zabrzmiał za nim głos Ewy. Odwrócił się. *Pijesz? Co się stało? W pracy?* – spytała, widząc szklankę w jego dłoni.

Zauważył, jak jej oczy się rozszerzyły. Mignął w nich… strach?

*U mnie wszystko w porządku. A ty nie chcesz mi czegoś powiedzieć?* – ochryple zapytał.

*Nie rozumiem. O czym?*

*Takie szczere zdumienie to nie każda aktorka potrafi zagrać. Brawo, dziewczyno.* – Uśmiechnął się w myślach.

*Gdzie byłaś w przerwie obiadowej?* – spojrzał na butelkę, myśląc, czy nalać sobie więcej.

*Byłeś u mnie w pracy? Nikt mi nie mówił* – odparła po chwili wahania.

Nie spuszczał z niej wzroku. Nagle opadła z sił, opuściła ramiona, z twarzy zniknęły kolory.

*No co, zagiąłeś mnie? No mów, do kZanim zdążyła coś dodać, Krzysztof podszedł do okna i wpatrzył się w ciemność, wiedząc, że to nie zdrada była największą tajemnicą, którą ukrywali przed sobą, lecz jego własna wina, ciążąca jak kamień na dnie serca.