Gdy dzieci dorosły, ona zniknęła, a on został z cichym żalem.

„Dzieci wychowaliśmy, a jak tylko wyszła na emeryturę, to od razu uciekła ode mnie, wyobrażasz sobie?” – narzekał siwy mężczyzna w kapeluszu do swojego partnera od gry w szachy.

Jesień właśnie zaczęła rozsypywać złote liście na podwórku. Pogoda była piękna. Oddychało się lekko i swobodnie.

Tak już było, że latem emeryci spędzali całe dnie w parku niedaleko ich bloku. Znaleźli sobie mały zakątek z trzema ławkami i spotykali się tam codziennie, gdy tylko upał nieco ustępował.

Nawet gdy nadeszły chłody, nie porzucili tego zwyczaju. Wciąż wychodzili przed blok, by posiedzić na ławkach i pogadać.

„Może to nie ona, tylko ty zawiniłeś?” – uśmiechnął się szachowy partner. – „Od dobrego męża się nie ucieka.”

Marek sam w takiej sytuacji był kilka lat temu i dobrze wiedział, gdzie może leży źródło tej ucieczki.

Siwy mężczyzna w kapeluszu podniósł na niego oczy, tego samego koloru co włosy, i lekko się uśmiechnął.

„Szach i mat, Mark. A co do żony… To ona specjalnie tak zrobiła! Wie, że bez niej sobie nie porzadzę, więc chciała, żebym poczuł, jak to jest.”

Przed wyjściem powiedziała wyraźnie:

„Mam dość, Kazimierzu, obsługiwania cię! Bez mnie nic nie umiesz, więc idę – może wtedy zrozumiesz.”

Nawet nie powiedziała, dokąd.

„No i jak teraz, Kaziu?” – zapyta Marek, przywołując własne wspomnienia.

„Źle… Albo raczej smutno! Chciałem pierwszego dnia urządzić małą imprezę. Nawet wciąż mam tę wódkę w lodówce… Przyniosłem, schowałem, ale wyjąć – nie mogłem. Nikt nie krzyczy, że nie wolno. Nie ma hałasu. I jakoś ochota od razu minęła. Takie przygnębienie mnie ogarnęło…”

Marek rozuśmiał się. Rozumiał Kazimierza. Szedł tą samą drogą. Dokładnie jak opisał.

Kazimierz zamyślił się, patrząc na szachownicę.

Mężczyźni stojący obok obserwowali sytuację – może z niepokojem, może z lepką współczuciem. Nikt w ich wieku nie chciałby zostać sam.

Nawet jeśli w codzienności były trudne chwile, to przecież druga połówina była po to, by się uzupełniać.

„Zadzwoń do niej, powiedz, że zrozumiałeś, że żałujesz” – zaproponował najmłodszy z nich.

Kazimierz machnął ręką:

„Kto ją tam zrozumie, czego jej trzeba?”

„Pamiętam, jak byłem mały – mówił nagle sąsiad z piątego piętra – pasłem kózek na łące. Jak która uciekała, to przywabiałem ją marchewką. Może ty też swoją przywabisz? Reszta uzupełni się sama.”

„Czym niby?” – zaśmiał się Kazimierz. – „Ona ma wszystko, tu nie można się pomylić…”

„Może ja zadzwonię, powiem, że uwiębem już pięć razy, a nikt nie otwiera?” – zaproponował kolega z klatki.

„O! Genialne!” – aż drgnął Kazimierz. – „Wróci, przyleci w mig, pomyśli, że coś się stało. A ja tu będę – kwiatki, tort, wszystko gotowe!”

I tak się rozeszli…

…Następnego dnia, zgodnie z planem, sąsiad Władek zadzwonił do żony Kazimierza i opowiedział, że dawno go nie widział, a drzwi pozostają zamknięte. Może coś się stało? Niech przyjeżdża…

Kazimierz nie był bezczynny – od rana biegał po sklepach. Kupił słodkości, potem wpadł do kwiaciarni po trzy goździki i pognał do domu.

„Uff, ale się nabiegałem!” – pomyślał.

Uznał jednak, że przepraszanie w dresach nie wypada. Przebrał się w szary garnitur, który żona kupiła mu na pogrzeb, i nakrył stół.

Wszystko było gotowe – w lodówce czekały wódka i tort, woda w czajniku już wrze. Siedzi i czeka.

Gorąco w tym garniturze, ale zdjąć nie może – musi pokazać się Broni w całej okolicy.

Ciągle podbiegał do okna. Nie wraca!

W końcu postanowił wyjść z kwiatami na spotkanie. Wziął goździki – jeden niestety nadłamany.

Nalał sobie kieliszek, żeby trochę osłabić nerwy. Tak przesiedział godzinę, aż sen zaczął go kleić.

Zdecydował, że usłyszy, gdy żona wejdzie, więc położył się ostrożnie, by nie zmiąć garnituru. Kwiaty przycisnął do piersi, by nie szukać ich potem w pośpiechu…

…Bronisława wróciła dopiero wieczorem. Z drugiego miasta, od siostry – pięć godzin pociągiem, potem taksówką.

Pod blokiem spojrzała – w ich oknach ciemno!

Zatrwołała się i pobiegła do klatki. Cicho otworzyła drzwi, weszła. Cisza. Nie słycha nawet oddechu Kazika…

„Boże, czyż jak mogło mu się coś stać…?”

Włączyła światło w przedpokoju, weszła do salonu.

Spojrzała na sofa i niemal upadła ze zdumienia!

Na kanapie leżał Kazimierz… W garniturze… Z dwoma zwiędłymi goździkami w dłoniach…

Padła przed nim na kolana, głowę pochylając, aż w końcu łzy same zaczęły płynąć.

„Broniu! Wróciłaś!“ – uśmiechnął się Kazimierz, podając jej kwiaty.

„Żyjesz!“ – krzyknęła. – „A to urwis z ciebie! Wiedziałam, że nawet na tydzień nie można zostawić! Co ty za mąż jesteś, Kaziu?!”

Lecz choć krzyczała, Kazimierz tylko siedział i się uśmiechał.

„Jak dobrze, jak przytulnie…” – myślał. – „Wróciła moja uciekinierka. Przywabiłam ją, moją kózkę…”

„Siedzi i się uśmiecha!“ – nie mogła się uspokoić. – „Ja ci pokażę!“

„A ja cię kocham, Broniu. Tak bardzo, że już nie puszczę…” – odparł spokojnie.

Bronisława na te słowa nawet się uspokoiła.

„Przez tydzień zrozumiałem… Nie zostawiaj mnie, zrobię wszystko, co zechcesz…”

„I już nie będziesz imprezował?”

„Przecież nie imprezowałem, jakbyś mogła. Tylko troszkę…”

„No dobrze…” – przeszła do kuchni, włączyła światło.

„Och… Ach…” – tylko odbijało się echem.

„Dobra marchewka…” – myślał tymczasem Kazimierz. – „Teraz tylko codziennie czymś zaskakiwać, a moja Bronia już nie ucieknie…”