Garść czarnej porzeczki

Garść czarnej porzeczki

Irena aż tak bardzo nie szykowała się na Nowy Rok. Córka powiedziała, że wyjedzie do przyjaciół na działkę. A samej Irenie ile trzeba? Upiecze pierogi, zrobi sałatkę jarzynową. Obejrzy trochę telewizję i pójdzie spać. A potem córka wróci.

Kiedy żył Arkadiusz, spotykali się w większym gronie. Posiedzą chwilę przy stole, wypiją, zakąszą, obejrzą sylwestrową galę, a potem wyjdą na ulicę z petardami i zimnymi ogniami. Wodzili korowód wokół choinki na rynku, śpiewali kolędy, a gdy zebrało się więcej ludzi, organizowali nawet proste konkursy. Nawet młodzież rozkręcała się ich zabawą.

Irena otarła łzę. Minęły już prawie trzy lata, odkąd odszedł Arkadiusz, a ona wciąż nie mogła się przyzwyczaić. I pewnie nigdy nie pogodzi się z tą stratą.

Zdjęła z półki oprawioną w ramkę fotografię męża. Zmrużone oczy, ledwo zauważalny uśmiech na ustach. Uwielbiała to zdjęcie, takie samo zrobiła na nagrobek. Gdy przychodziła na cmentarz, wpatrywała się w twarz na fotografii. Wydawało jej się, że Arkadiusz wita ją za każdym razem z innym wyrazem twarzy: raz uśmiecha się radośnie, innym razem wygląda surowo, gdy zbyt długo nie odwiedzała grobu.

Wiedziała, że to niemożliwe. Ale za każdym razem, podchodząc do pomnika, zastanawiała się, jaką minę będzie miał tym razem.

— Ciężko mi bez ciebie, Arku. Żeby chociaż wnuki były, miałabym jakieś zajęcie. Ale Jula nie śpieszy się z zamążpójściem. Od kiedy jej chłopak ożenił się z koleżanką, boi się nowych związków. Ostatnio jednak chodzi jakaś rozpromieniona. Może i jest już ktoś, tylko milczy, nie mówi. A ja nie wypytuję…

Usłyszała trzask drzwi w przedpokoju i szybko odstawiła zdjęcie na półkę.

— Mamo, jesteś? — rozległ się dźwięczny głos Juli z korytarza.

— A gdzie miałabym być? Co tak wcześnie? — Irena wyszła córce naprzeciw.

— Wypisałam się wcześniej z pracy. Obiadu nie jem. Zaraz się spakuję i jadę. Odebrać mnie ma Wiktoria z mężem.

— Dlaczego nagle? Mówiłyście, że jedziecie dopiero trzydziestego pierwszego? — zaniepokoiła się Irena.

— Tak, ale z Wicią uznałyśmy, że trzeba napalić w domku, wszystko przygotować, ściąć choinkę i przystroić… — podekscytowana opowiadała Julia, jednocześnie pakując rzeczy do torby. — Zaraz, ładowarki nie zapomniałam. O, buty… No i prostownica. — Przyniosła prostownicę z łazienki i włożyła do podróżnej torby.

— No, chyba wszystko. Wybacz, mamo, że zostawiam cię samą w taki czas. Poszłabyś do kogoś w odwiedziny.

— Nigdzie nie pójdę. Już mnie ta cała zabawa nie interesuje. A kiedy wrócisz? — spytała Irena.

— Trzeciego albo czwartego. Zobaczymy, jak pójdzie. — Oczy córki błyszczały. Irena dawno nie widziała jej takiej. „Na pewno pojawił się ktoś w ich paczce. Dobrze by było.”

Za oknem rozległ się sygnał samochodu.

— No to lecę, mamo! — Julia cmoknęła Irenę w policzek, narzuciła futro i wybiegła za drzwi.

Irena rozejrzała się po przedpokoju — czy córka nie zapomniała czapki i szalika. Nie, wszystko zabrała. Wróciła do pustego pokoju, znów spojrzała na zdjęcie Arkadiusza.

— No i córka pojechała. Ach, Arku, jakże wcześnie odszedłeś… — westchnęła.
Arkadiusz patrzył na nią przymrużonymi oczami i uśmiechał się.

Irena postanowiła czymś się zająć. Otworzyła szufladę komody. Leżały tam różne papiery. Trzeba je posortować, bo w tym bałaganie nic nie znajdzie.

Przeglądała dokumenty, niepotrzebne wyrzucała, a ważne odkładała do szuflady. Nagle natrafiła na małą karteczkę z adresem napisanym niewprawnym pismem. To adres Jana, przyjaciela Arkadiusza. Od razu napłynęły wspomnienia…

Poznała go na urodzinach znajomych. Chodzili razem do kina kilka razy. Aż pewnego dnia przyszedł z kolegą. Na widok Arkadiusza serce Ireny zabiło mocniej. Oboje od razu poczuli wzajemną sympatię.

Gdy Jan zauważył, że Irena wyraźnie woli Arkadiusza, po prostu się wycofał. Był dobrym przyjacielem. Irena nigdy nie żałowała, że wybrała spośród dwóch kolegów Arkadiusza i wyszła za niego za mąż.

Wkrótce ożenił się i Jan. Ale coś między nim a żoną nie zagrało, rozstali się. Jan wyjechał do wsi oddalonej o trzysta kilometrów od miasta. Został mu tam dom po jakichś krewnych. Kilka razy Irena z Arkadiuszem i małą Julką jeździli do niego.

Jan otwarcie zazdrościł ich szczęścia i nie ukrywał tego. Żartował, że jeśli Arkadiusz ją skrzywdzi, ma przyjeżdżać do niego. Arkadiusz nie zazdrościł, tylko się uśmiechał. I bywało różnie, kłócili się, jak to w małżeństwie, ale zawsze szybko się godzili i nigdy nie myśleli o rozwodzie.

„Jan przyjechał na pogrzeb. Nie pamiętam, żebym go wzywała. Może Jula? Byłam wtedy jak w letargu z żalu. Namawiał mnie, żebym przyjechała do niego, uspokoiła się, odpoczęła. Ale nie mogłam. Często chodziłam na cmentarz. A do Jana tak się nie zebrałam.”

Zamknęła szufladę, usiadła na kanapie z karteczką w dłoni.

— Arku, może jednak pojechać do Jana? Nie masz nic przeciwko? — Wydawało jej się, że Arkadiusz na zdjęciu patrzy z aprobatą.

Irena zadzwoniła na dworzec, sprawdziła rozkład autobusów i zarobiła ciasto na pierogi. Z pustymi rękami nie wypada jechać w gości. A kto Janowi upiecze pierogów? Pracowała do późna w nocy. Ze zmęczenia szybko i mocno zasnęła.

O dziewiątej rano już siedziała w autobusie i wyobrażała sobie, jak Jan się ucieszy, jak będą wspominać młode lata… I niespostrzeżenie zasnęła.

Obudził ją hałas. W autobusie zostało niewiele osób, większość wysiadła po drodze. Pasażerowie rozmawiali, zdejmowali torby z półek. Irena uniosła się, wyciągnęła szyję, spojrZ okna autobusu ujrzała Jana stojącego przed domem, machającego do niej z uśmiechem, jakby czekał na nią całe życie.