Gala i jej nowe szczęście: miłość po trudnej decyzji

Jagoda od lat żyje na uboczu jako kochanka. Nie udało jej się wyjść za mąż; do trzydziestej utrzymuje się w przyjaciołach, a potem postanawia w końcu poszukać mężczyzny. Na początku nie wie, że Paweł jest żonaty, ale on szybko nie ukrywa tego faktu, gdy zauważa, że Jagoda przywiązała się do niego i kocha. Jagoda nie wypowiada Pawłowi żadnej pretensji, jedynie karci siebie za tę słabość i za to, że nie znalazła męża w odpowiednim czasie, a zegar ciągle tyka.

Jagoda nie jest najpiękniejszą, ale ma sympatyczny wygląd, lekko zaokrąglone kształty, co nadaje jej pewien dojrzały urok. Związek z Pawłem nie prowadzi donikąd. Nie chce już być jedynie kochanką, ale nie potrafi go zostawić boi się samotności.

Pewnego dnia do jej mieszkania przychodzi kuzyn Szymon, który był w Warszawie w delegacji. Zatrzymuje się na kilka godzin, bo dawno się nie widzieli. Jadą razem obiad w kuchni i rozmawiają jak kiedyś, o życiu, o drobnych sprawach. Jagoda opowiada Szymonowi o swojej sytuacji i otwarcie płacze.

W tym momencie wchodzi sąsiadka i prosi Jagodę na chwilę, żeby oceniła zakupy. Jagoda wychodzi na dwadzieścia minut. Gdy drzwi dzwoni, Szymon otwiera, myśląc, że Jagoda wróciła, ale drzwi nie są zamknięte. Na progu stoi Paweł. Szymon od razu rozpoznaje kochanka swojej siostry. Paweł zaskakuje się, widząc przy Jagodzie potężnego mężczyznę w szortach i koszulce, który przeżuwa kanapkę z kiełbasą.

Czy Jagoda jest w domu? pyta Paweł, nie wiedząc, co dalej powiedzieć.
Jagoda jest w łazience od razu odpowiada Szymon.
Przepraszam, kim pan jest? dopytuje Paweł, nie mogąc się opanować.
Jestem jej mężem nieformalnie. Szymon podchodzi do Pawła, chwyta go w pachy. To ten żonaty chłopak, o którym Jagoda mi opowiadała? Słuchaj, jeśli jeszcze raz cię tu zobaczę, zrzucę cię ze schodów, rozumiesz?

Paweł uwalnia się i biegnie w dół. Wkrótce wraca Jagoda. Szymon relacjonuje jej nieprzyjemną wizytę.

Co ty zrobiłeś? Kogo przyprowadziłeś? płacze Jagoda. On już nie wróci.
Siada na kanapie i zakrywa twarz dłońmi.

Tak, on już nie wróci i to dobrze. Dość już płaczu. Mam dla ciebie świetnego faceta. W naszym wsi jest wdowiec. Kobiety po śmierci żony nie chcą mu dawać szans, a on odrzuca wszystkich. Chce mieć choć jedną. Po mojej delegacji znów przyjadę, bądź gotowa, pojadziemy razem i przedstawię cię mu.
Jak to? dopytuje Jagoda. Nie, Szymonie, nie mogę. Nie znam go, nie wiem, po co przyjeżdżam To wstyd. Nie z kimś obcym spać, a nie z wolnym facetem się spotykać. Nikt nie przyciągnie cię do łóżka. Jedźmy, mówię, bo dziś mamy urodziny mojej żony.

Kilka dni później Jagoda i Szymon jedzą w wiosce. Żona Szymona, Łucja, rozkłada stół przy domku przy saunie. Na rodzinny obiad przychodzą sąsiedzi, przyjaciele i wdowiec Aleksy. Jagoda zna sąsiadów, ale Aleksa widzi po raz pierwszy.

Po miłym popołudniu Jagoda wraca do miasta. Myśli, że Aleksy był bardzo cichy i skromny. Pewnie martwi się o żonę. Biedny człowiek, mało takich serc rozważa.

Tydzień później, w weekend, dzwoni do drzwi. Jagoda nie spodziewa się nikogo. Otwiera i na progu stoi Aleksy z torbą w ręku.

Proszę, Jagodo, jestem w pobliżu, pojechałem na targ i do sklepów. Teraz, gdy się znamy, pomyślałem, że wpadnę mówi nieśmiało, używając przygotowanej frazy.
Jagoda zaprasza go do środka. Zdziwiona, podaje mu herbatę, choć czuje, że wizyta nie jest przypadkowa.

Wszystko już macie? pyta Jagoda.
Tak, zakupy w aucie. A to dla ciebie Aleksy wyciąga z torby mały bukiecik tulipanów i podaje Jagodzie.
Jagoda bierze kwiaty, oczy jej rozświetlają się. Siada przy stole, piją herbatę, rozmawiają o pogodzie i cenach na targu. Kiedy herbata się kończy, Aleksy dziękuje i szykuje się do wyjścia. W przedpokoju zapina płaszcz i wkłada buty, a na progu odwraca się do Jagody i mówi:

Gdybym odszedł teraz i nic nie powiedział, nie wybaczyłbym sobie. Jagodo, całą tydzień myślę tylko o tobie. To szczerze. Nie mogłem się doczekać weekendu, więc przyjechałem. Wziąłem adres od Szymona

Jagoda czerwieni się i spuszcza wzrok.
Przecież znamy się tak mało odpowiada.
To nic, nic. Czy nie przeszkadzam? Mogę zwrócić się na ty? mówi. Wiem, że nie jestem ideałem. Mam córkę, osiem lat, teraz u babci.
Aleksy drży lekko. Jagoda mówi:

Córka to piękny dar, zawsze chciałam mieć dziecko.
Zachęcony słowami, Aleksy chwyta Jagodę za ręce, przyciąga ją i całuje. Po pocałunku patrzy w jej oczy, w których błyszczą łzy.

Czy jestem ci nieprzyjemny? pyta. Wydaje się
Nie, wręcz przeciwnie. Nie spodziewałam się tego Czułam się spokojnie i słodko. Nie kradnę nikomu serca

Od tej chwili spotykają się co weekend. Po dwóch miesiącach Jagoda i Aleksy biorą ślub i zamieszkują we wsi. Jagoda dostaje pracę w przedszkolu. Po roku rodzą córkę. Dwie dziewczynki rosną w domu, kochane i bliskie. Wszyscy mają wystarczająco miłości i uwagi. Aleksy i Jagoda starzeją się razem, a ich miłość z każdym rokiem jest mocniejsza, niczym dojrzewające wino.

Szymon przy wspólnych przyjęciach często mruga do Jagody:
No i co, Jaginko, jak ci się podoba nowy mąż? Coraz lepsza. Nie doradzę ci nic złego słuchaj brata!