Filtr dobra: marzenie, które musi się spełnić

— Olu, pamiętasz, jak prosiłeś, żebym ci mówiła, gdy usłyszę o czyjejś potrzebie, która jeszcze nawet nie stała się jawna? Właśnie taki mam przypadek — powiedziała Kinga, stojąc w progu gabinetu męża i patrząc na niego z nadzieją.

— Już mnie zaciekawiłaś, Kinguś. Mów.

— Wiesz, czego mi strasznie brakuje w całym tym internetowym komunikowaniu? — usiadła obok niego i dodała cicho: — Filtra dobra. Takiego specyficznego „tłumacza światła”, który zamieniałby chamstwo, złośliwość i agresję na pełen szacunku i rozsądku język. Żeby czytając komentarze czy służbowe maile, nie miało się ochoty schować pod kołdrę.

— Kotku, ktoś cię uraził?

— Nie, kochanie, nie chodzi o konkretną osobę. Ale w ostatnich miesiącach, przeglądając social media, fora czy służbowe czaty, coraz częściej czuję, jakby wylewano na mnie wiadra złości, irytacji i agresji. Ludzie się nie hamują. Atakują, wyśmiewają, upokarzają. Jakby nagle zniknęły wszystkie hamulce.

Zamilkła na chwilę, spuszczając wzrok.

— Czasem myślę, że to ze mną coś nie tak. Może stałam się zbyt wrażliwa? Ale z drugiej strony, czy normalne jest, że przyzwyczajamy się do chamstwa jak do tła?

Olek westchnął. Widział, jak codziennie czyta dziesiątki wiadomości, analizując reakcje społeczne — pracowała jako analityk w dużej agencji.

— Niestety, to agresywni są najgłośniejsi. Zawsze było ich garstka, ale internet to dla nich idealna wylęgarnia. Anonimowość rozpuszcza, odpowiedzialność znika, zostaje tylko czysta emocja. Ale masz rację. Świat staje się gorszy. Twój pomysł brzmi mocno. Konkretnie. Opowiedz, jak to widzisz.

— Chciałabym, żeby to była apka albo rozszerzenie. Na przykład czytasz komentarze pod filmem, a one automatycznie są zmieniane: zamiast „debil” — „nie zgadzam się z twoim stanowiskiem”, zamiast „zamknij się” — „może spojrzymy na to inaczej?”. Wyobrażasz to sobie?

— Czekaj, czyli nie chodzi o blokowanie, ale o przepisywanie tekstu?

— Tak! Ale dobrowolnie. Użytkownik sam włącza filtr i decyduje, gdzie działa. Może tylko na wybranych stronach, może w służbowych chatach, gdzie liczy się konstruktywność.

— A gdyby działał też w drugą stronę? Żeby łagodził twoje wiadomości przed wysłaniem?

— To byłoby idealne! Bo my też nie zawsze jesteśmy święci. Zwłaszcza w stresie. Czasem chce się „wyrzucić z siebie” — a potem wstyd. A tu filtr podpowiada: „można łagodniej”, „sformułuj inaczej”. Nawet sugeruje lepsze słowa.

— Brzmi jak wewnętrzny psycholog z funkcją autocenzury. Bez moralizowania.

— Właśnie! Ważne, żeby działało bez zamieszania — nie kopiujesz tekstu do innych programów. Wszystko w locie, na ekranie. Spokój to dziś towar deficytowy.

Olek zamilkł na moment. Pracował w IT i dobrze rozumiał: pomysł Kingi mógł nie tylko odnieść sukces, ale też zmienić samo postrzeganie komunikacji w sieci.

— Omówię to z zespołem. Jutro. Koniecznie. To nie jest genialne — to potrzebne. Ludzie potrzebują oddechu. Bez trucizny.

Kinga odetchnęła z ulgą i po raz pierwszy od dawna szczerze się uśmiechnęła.

— Dziękuję, Olek. Naprawdę. Bałam się, że zwariowałam — że marzę o czymś nierealnym. Ale może dobro to po prostu coś, co zgubiliśmy po drodze. I czas to odzyskać.

Olek wstał, przytulił ją mocno.

— Dość już tych smutków. Włączamy nasz prywatny filtr dobra: cisza, przytulanie, herbata i miłość. Bez warunków. Bez kłótni. Bez filtrów.

Roześmiała się i wtuliła w jego ramię.

Gdzieś za oknem wciąż stukali klawisze — ktoś pisał wściekły komentarz, ktoś spierał się do ochrypnięcia. Ale w tym pokoju rodziła się idea, która mogła zmienić choćby mały kawałek świata. I zrobić go odrobinę cieplejszym.