Fedor – wierny tylko jednej miłości: Opowieść o życiu, wielkim uczuciu, żalu i plotkach w polskiej w…

JEDNOŚĆ SERCA

W dzień pogrzebu żony, Wiktor nie uronił ani jednej łzy.

Zobacz tylko, mówiłam przecież, nie kochał Marioli, szepce do swojej sąsiadki Tosia.
Cicho bądź. Teraz to już nie ma znaczenia. Dzieci zostały sierotami przy takim ojcu.
Zobaczysz, na pewno zaraz ożeni się z Kaśką, zaręcza Lela Tosi.
Dlaczego akurat z Kaśką? Co ona dla niego? Gładzia to była jego prawdziwa miłość. Zapomniałaś, jak latali razem na sianie w stodole? Kaśka nie będzie się z nim wiązać. Ma rodzinę, a zresztą dawno już o nim zapomniała.
A ty niby wiesz?
Pewnie! Kaśka ma męża przodownika, po co jej Wiktor ze swoją gromadką. Ona jest praktyczna. A Gładzia? Z Mitkiem się męczy. Tu na pewno coś zacznie się dziać, przekonuje Tosię Lela.

Mariolę pochowali. Dzieci mocno trzymają się za ręce.

Miłoszek i Pola właśnie skończyli po osiem lat. Mariola wyszła za Wiktora z wielkiej miłości. Tylko czy Wiktor kochał ją, tego Mariola nigdy nie wiedziała, tak jak i wieśniacy.

Mówiono, że zaszła w ciążę i dla tego Wiktor musiał się z nią ożenić. Klamka naprawdę urodziła się wcześniakiem, niedługo żyła, a potem Mariola z Wiktorem długo nie mieli dzieci.

Wiktor był zawsze ponury, zamknięty w sobie. Ludzie po cichu nazywali go Wilkiem. Taka już była jego ksywka. Słowa szczędził i czułości też. Kto jak kto, ale Mariola znała go najlepiej.

Ale w końcu niebo się nad nią zlitowało. Ile modliła się ta biedna kobieta, tylko Bóg wie. I podarował jej dwoje dzieci naraz.

Pola i Miłoszek bliźnięta. Miłoszek charakter ma po matce czuły i dobry, a Pola cała po ojcu. Nic z niej nie wyciągniesz. Zamknie się na sto spustów i siedzi cicho. Nikt nie wie, co jej po głowie chodzi. I jemu była najbliższa. Charakterami byli jak dwie krople wody.

Bywało, że gdy Wiktor coś heblował w szopie, Pola ciągle koło niego się krzątała. Coś jej opowiadał, życia uczył.

A Miłoszek trzymał się mamy. Tu podłogę zamiecie, tu wodę w małym wiaderku przyniesie. Maleńki, ale ręka do pomocy. Mariola kochała swoje dzieci, ale Polki nie rozumiała, za to do Miłoszka przyrosła sercem.

Gdy odchodziła Mariola, przytuliła Miłoszka:
Synku, niedługo mnie już nie będzie. Ty zostajesz głową domu. O siostrę dbaj, nie dopuszczaj, by ją ktoś skrzywdził. Jesteś chłopcem, musisz być jej obrońcą. Ona dziewczyna, jest słabsza potrzebuje twojej opieki.
A tata? pyta Miłoszek.
Co? nie zrozumiała Mariola.
Tata nas będzie bronić?
Nie wiem, synku. Życie pokaże.
To nie umieraj Jak my sobie bez ciebie poradzimy? zapłakał Miłoszek.
Ach, synku, gdyby to ode mnie zależało westchnęła Mariola. I już rano odeszła.

Wiktor siedzi przy niej, trzyma jej rękę. Ani słowa, ani łzy. Tylko jakby się cały skurczył i pociemniał. I to wszystko.

Z czasem życie wraca na swoje tory. Pola bierze na siebie obowiązki gospodyni. Próbuje gotować, sprzątać w domu, ale jest jeszcze za mała. Na szczęście przychodzi siostra Wiktora, Natalia. To ona uczy ją wszystkiego i pomaga.

Ciociu Natalio, pyta Pola tata teraz się ożeni, prawda?
Nie wiem, dziecko, co twój tata ma w głowie. Jakby mi się zwierzał
Sama Natalia ma swoje dzieci i dobrego męża, Wasyla. Ich rodzina dobrze się dogaduje.

A jakby co weźmiesz nas do siebie? dopytuje Pola.
Co ty wygadujesz. Ojciec was kocha, nie pozwoli was skrzywdzić, odpowiada Natalia.

A we wsi już chodzą plotki, że między Wiktorem a Gładzianą stara miłość znowu zakwitła.

Gładzia to już całkiem sfiksowała, plotkuje Tosia. Znowu zaczęła się zadawać z Wiktorem, o własnej rodzinie zapomniała.
Oj, głupia ta Gładzia. dorzucają inne kobiety pod sklepem.
A no, kobiety, rozchodzimy się! rozgania je przewodniczący spółdzielni, Maksymilian Leonowicz.
Plotkujecie tylko, ludziom kości przewracacie, a tak naprawdę to nie wiecie, co w duszach sąsiadów, mówi poważnie w obronie Wiktora.

Między Gładzianą a Wiktorem rzeczywiście kiedyś była miłość, w sam raz na powieść. Lecz później Wiktora wysłano na żniwa aż do innego województwa, pomóc innym PGR-om. Gdy wrócił po dwóch miesiącach, dowiedział się, że Gładzia zadawała się z Mitkiem Czerwińskim. Wiktor pobił Czerwińskiego i więcej już z Gładzią nie rozmawiał.

Gładzia wyszła za Mitka. Egzemplarz był lekkomyślny po dziewczynach, po wódkę sięgał, a Gładzia płakała, żałując, że nie zdołała przy sobie zatrzymać porządnego, pracowitego, niepijącego Wiktora. Tyle że on milczący był

Z czasem wieś dostrzegła, że Wiktor zbliża się do Marioli. Mariola rozkwitła przy nim jak niezapominajka, nie mogli się na nią napatrzeć.

Patrzcie tylko, co miłość z człowieka robi! wzdychali sąsiedzi.

Mariola od zawsze była w Wiktorze zakochana, choć milczała, bo i gdzie jej do Gładzi. A jednak życie różnie się układa.

Zaczęli się spotykać, potem pobrali się w urzędzie gminy. Skromny ślub z rodziny Wiktora tylko Natalia, u Marioli wiekowa matka. Matka Mariolę urodziła bardzo późno. Ludzie się domyślali kto był ojcem, ale milczeli. W ich wsi rządził wójt, Wacław Prochorowski. To z nim matka Marioli miała romans. Oksana, piękna kobieta, nigdy za mąż nie wyszła, nieprzychylnie ją w wiosce postrzegano mężczyzn odbierała, hulała, ale Mariola charakterem do niej nie pasowała. No i czy córka odpowiada za matkę?

Wieś współczuła Marioli, szczególnie gdy za Wiktora wyszła. Oj, co to będzie on jej nie kocha, całe życie się z nim natrudzi przepowiadała sąsiadka Niusia.

A jednak Wiktor był żonie wierny. Byli tego pewni. A co, co można ukryć na wsi przed ludzkimi oczami?!
Piętnaście lat żyli razem. Kłótni między nimi nie było. I już ludzie przestali się dziwić, póki Mariola nie zachorowała zeszłej zimy. Poważna choroba niestety bez nadziei.

Ten dzień. Wiktor wraca z pracy.

Wiktorku, wpadnę do ciebie na godzinkę, pogadamy, dzieciom upiekłam rogaliki, dogania go Gładzia z miską wypieków w ręce.
Nie trzeba, Gładzia. Natka już na wczoraj napiekła rogalików.
Ale ja z serca
A ona też z serca.
Wiktor, spotkaj się dziś ze mną przy młynie, gdy się ściemni, nalega Gładzia.
A na co to?
No jak zapomniałeś, co nas łączyło? dziwi się Gładzia.
To, co było, przykryło już trawy czasu. Dzieci kocham. Mariolę kochałem.
Ale jej już nie ma, odpowiada Gładzia.
Ale miłość nie umiera, mówi Wiktor.
Nie kochałeś jej. Na przekór mi się z nią ożeniłeś.
Idź do domu, Gładzia mruczy cicho Wiktor.

Przyspiesza kroku i wraca do dzieci czekających w domu. A Gładzia zostaje sama na środku wiejskiej drogi.

Mija kilka lat. Dzieci dorastają. Ciocia Natka dalej odwiedza bratanków, ale teraz już wie: jej brat to człowiek jednego serca.

Pola, słyszałam, że spotykasz się z Grzesiem Wroną mówi ciocia do dorosłej już Polki prosto z progu.
Tak, a co?
Jaka ona piękna myśli Natalia.
Nic, tylko pytam, uważaj na niego.
Dlaczego?
Sama wiesz, już nie jesteś dzieckiem, odpowiada ciocia.
Ciociu Natalko, ja tak go kocham, na całe życie.
Każdej się wydaje, że na zawsze.
Ja wiem. Na pewno. Gdyby mnie Grześ zdradził, nie mogłabym już nigdy nikogo pokochać.
W to mogę uwierzyć, kiwa głową Natalia.

Wieczorem Miłosz i Pola czekają na ojca wracającego z pracy.
Coś się tata spóźnia, mówi Miłosz.
Przecież dziś piątek.
No i?
W każdą środę, piątek i święta chodzi na grób mamy.
Skąd wiesz?
Balwan jesteś, Miłoszku, nie masz serca do ojca, gdybyś miał, sam byś wiedział.

Po cichu idą na cmentarz. Pola prowadzi brata znaną tylko sobie ścieżką przez ogródki.

Patrz, mówi nagle, wskazując skuloną sylwetkę ojca.

Miłoszek nasłuchuje. Słyszy, jak tata rozmawia z kimś.

No, Mariolo, tak to wszystko wygląda. Pola lada chwila za mąż pójdzie. Wiano już uzbierałem, Natka pomogła. Jakoś się trzymamy.
Przebacz mi, kochana, że za życia rzadko mówiłem ci czule. Moje serce powiedziało ci wszystko. Nie potrafię wyznawać słowami, tylko sercem, chrapliwie mówi Wiktor i powoli rusza w stronę bram cmentarza.

Pola patrzy na Miłoszka. W oczach brata zastygły łzy.