Fatalna pomyłka

**Straszny błąd**

Obudziłem się z bólu. Coś mi się śniło przed przebudzeniem, coś ważnego. Ale ból odwrócił uwagę, natychmiast zapomniałem, o czym śniłem. Nigdy tak nie bolał mnie brzuch, aż promieniowało do krzyża.

Leżałem, wsłuchując się w ból. Zdawało się, że powoli ustępuje. Ostrożnie usiadłem na łóżku, ale gdy spróbowałem wstać, ból znów przeszył brzuch. Krzyknąłem i osunąłem się na podłogę. Na kolanach doczołgałem się do komody, gdzie zostawiłem telefon na ładowaniu.

Tak właśnie dzwoniłem po karetkę — klęcząc, opierając się jedną ręką o podłogę. *Muszę się uspokoić, karetka zaraz przyjedzie* — powtarzałem w myślach. *Ale drzwi? Przecież muszę je otworzyć!* Na kolanach podpełzłem do przedpokoju. Ból pulsował, brzuch palił się ogniem.

Próbowałem wyprostować się, by odsunąć rygle na drzwiach, ale ból przeszył mnie z nową siłą. W oczach pojawiły się łzy. Oto, czego naprawdę boi się samotność. Nie tego, że nikt nie poda szklanki wody, ale że nikt nie otworzy drzwi, gdy przybędzie ratunek. Przygryzłem wargę do krwi i spróbowałem jeszcze raz. W końcu otworzyłem drzwi i straciłem przytomność.

Przez mgłę w głowie docierały do mnie urywki zdań, pytania. Nawet odpowiadałem — albo tak mi się zdawało.

Ocknąłem się na sali, przez okno raziło niskie jesienne słońce. Odwróciłem się od oślepiających promieni i natychmiast skrzywiłem z bólu pod mostkiem. Brzuch wydawał się duży i nabrzmiały, ale ból prawie zniknął.

Jeszcze niedawno, gdy znów próbowałem zerwać z Ewą, myślałem, że lepiej umrzeć, niż tak żyć. Żony nie mam, dzieci też. Nikogo. Po co żyć? A tej nocy złapałem się życia, jak tonący brzytwy. Zrozumiałem, jak strasznie jest umrzeć nagle, w samotności.

— Ocknąłeś się? Zawołam pielęgniarkę. —

Odwróciłem głowę w stronę głosu. Na sąsiednim łóżku leżała pulchna kobieta w nieokreślonym wieku, w flanelowym szlafroku w żółte kwiaty na niebieskim tle.

Wkrótce weszła pielęgniarka.

— Jak się pan czuje? — zapytała. Młoda, rumiana. A może tak tylko wyglądała przez różową czepek?

— Dobrze — odpowiedziałem. — Ale co się ze mną stało?

— Doktor zaraz przyjdzie i wszystko wyjaśni — odparła i wyszła.

Zauważyłem gruby, jasny warkocz sięgający jej do pasa. *Kto jeszcze nosi warkocze?*

— Jesteś na ginekologii. Przywieźli cię dwie godziny temu. Śpij, chłopcze — powiedziała sąsiadka.

*Chłopcze*. Ostatnio coraz częściej słyszałem: *proszę pana* albo *obywatelu*. Czułem się starcem. A przecież mam tylko czterdzieści dwa lata. Może dlatego, gdy ktoś próbował mnie swatać, machałem ręką: *Za późno, nie potrzebuję nikogo*. Dlatego też próbowałem odejść od Ewy, ale ona zawsze wracała.

— Jak się pan czuje? — Do sali wszedł doktor, może pięćdziesięcioletni.

— Co się stało, doktorze? Dostałem narkozę? Robili operację? Czuję się, jakbym połknął balon.

— Kowalska, czekają na panią w gabinecie — zwrócił się do sąsiadki.

Kobieta wstała, poprawiła szlafrok i niechętnie wyszła.

— Przeprowadziliśmy laparotomię. Miałeś ciążę pozamaciczną, pęknięcie jajowodu.

— *Jak?* — Omal nie podskoczyłem. Mięśnie brzucha zareagowały bólem.

— Czemu cię to dziwi?

— Ale… Mieliśmy diagnozę: niepłodność.

— To nie wyklucza ciąży pozamacicznej, ani nawet naturalnej. Życie potrafi zaskoczyć. Zostaniesz tu kilka dni.

— Mogę wstać?

— Nie tylko możesz, ale powinieneś. Tylko bez przesady. — Wyszedł.

Próbowałem ogarnąć te informacje. Mówili mi, że nie mogę mieć dzieci. Żona odeTego wieczoru, gdy Ewa przyszła z walizką, nie powiedziałem jej o ciąży pozamacicznej ani o tym, że życie dało mi drugą szansę — zamiast tego po prostu zamknąłem drzwi i zacząłem od nowa.