Ewa

—Ile pani ma lat? — chirurg plastyczny, doktor Waldemar Nowak, wpatrywał się w piękną twarz Agnieszki.

Mrugnęła, uśmiechnęła się, spuściła wzrok, by po chwili znów spojrzeć mu prosto w oczy. Ileż takich kobiet już widział w tym gabinecie? Ileż zalotnych spojrzeń, nerwowych ruchów, sztucznego wdzięku? Gdy tylko pytał o wiek, kobiety nagle przypominały sobie, że siedzą naprzeciw mężczyzny — młodego i przystojnego. Agnieszka nie była wyjątkiem.

—A ile by mi pan dał? — zapytała z figlarną przekorą.

On jednak nie dał się wciągnąć w tę grę.

—Dwadzieścia dziewięć — skłamała bez mrugnięcia okiem.
Dlaczego właśnie trzydziestka tak przerażała kobiety?

—Trzydzieści dziewięć, dokładniej mówiąc — sprostował chłodno, choć z litością odejmując dwa lata.

—Nie da się pana oszukać, doktorze — przyznała, doceniając jego takt.

—Po co w ogóle próbuje mnie pani okłamać? Jestem lekarzem, nie potencjalnym narzeczonym. Wiek potrzebny mi jest do zupełnie innych celów. Gdyby pani naprawdę miała dwadzieścia dziewięć lat, raczej nie znalazłaby się tu dziś w moim gabinecie. Wygląda pani doskonale jak na swój wiek. Wiele kobiet mogłoby pani pozazdrościć.

—Straszny z pana człowiek. Przenika nas na wylot, jak rentgen — ciągnęła swoje zalotne uwagi.

—To doświadczenie i profesjonalizm.

—Żona ma szczęście. Rozumie pan kobiety jak mało kto.

Chciał powiedzieć, że nie jest żonaty, ale się powstrzymał.

—Więc po co przyszła pani do mnie? Wygląda pani świetnie i nie potrzebuje operacji. Na razie.

Po komplementach w jej oczach zapaliła się iskra zainteresowania.

—A nie spyta pan, jakim kosztem udaje mi się to zachować? Tak, mam bogatego męża. Stać mnie na najlepsze zabiegi i kosmetyki, które, nie ukrywając, wcale nie są tanie. Ale jestem zmęczona — godzinami na siłowni, potem jeszcze więcej czasu u kosmetyczki, maski, serum, zabiegi… Nie żyję, tylko walczę z czasem. Jestem zmęczona — powtórzyła.

—Więc może odpuścić? Niech czas płynie. Każdy wiek ma swoje zalety. Nie trzeba udawać lepszej, młodszej niż się jest. — Uśmiechnął się ciepło, jak umiał.

—Łatwo panu mówić. Pan jest mężczyzną. Nie musi pan liczyć zmarszczek, kalorii, siedzieć na dietach. A kto nas do tego zmusza?

—No właśnie — kto? — podchwycił, bawiąc się tą rozmową.
Lubił ją. Była naturalna, żywa, szczera.

—Wy, mężczyźni. Tak, właśnie wy. Czujecie się pewniej, gdy u boku macie młodą, piękną kobietę. To wasza wizytówka. A im starsi jesteście, tym młodsze wybieracie. — W kącikach jej ust zarysował się gorzki grymas, oczy pociemniały, lecz nadal była piękna.

—Jestem z małego miasteczka. Mama pracowała w drobiarni, ojciec też. Potem zamknęli zakład, mama poszła do szpitala jako sanitariuszka, a tata do kotłowni. U nas trudno o pracę. Była jedna fabryka, i tę zamknięto. Ojciec pił, oczywiście. Nienawidziłam tego życia, tego miasta, od dziecka marzyłam, by uciec do Warszawy, zostać aktorką. — Jej wzrok zaszklil się wspomnieniami.

Nowak rozumiał ją doskonale. Sam przyjechał do stolicy z prowincji.

—Nie dostałam się do szkoły teatralnej. Ale pracę znalazłam. W sklepiku na bazarze. — Widział, że to wyznanie kosztowało ją wiele. — Nie będę opowiadać, jak walczyłam o przetrwanie. Miałam szczęście. Zauważyła mnie pewna kobieta. Nawet ją oszukałam przy ważeniu, tak przy okazji. Zaproponowała mi pracę w salonie mody. Nie takim, gdzie modelki chodzą po wybiegu, chociaż i to się zdarzało. No, pan rozumie… Tam poznałam przyszłego męża. Byłam młoda, zdesperowana… — Znów zamyśliła się. Nie przerywał.

—Tak się we mnie zakochał, że oświadczył się. Naturalnie przyjęłam. Nie przeszkadzało mi, że był starszy. W końcu wygrałam los na loterii. Miałam męża, mieszkanie w Warszawie, dom pod miastem, znajomości, pieniądze. Dał mi wszystko, o czym marzyłam.

Z pierwszego małżeństwa miał syna, w moim wieku, mieszka za granicą. Mąż nie chciał więcej dzieci. Pogodziłam się z tym. Restauracje, suknie, podróże. Takie życie mi odpowiadało. Ma pan rację, wiele kobiet mi zazdrościło. Uciekłam z prowincjonalnej dziury i nie chcę tam wracać. — Westchnęła i zamilkła na chwilę.

—A trzy dni temu wpadłam do biura męża. Tak, bez zapowiedzi. Chciałam sprawić mu przyjemność. Lubi pączki. Te słodkie, z różową polewą. Kupiłam parę i kawę.

Sekretarki nie było w recepcji. A raczej była tam, gdzie powinna — w gabinecie mojego męża. Nawet nie zamknęli drzwi. Nie widzieli mnie. Wyszłam, zostawiając na jej biurku pączki i kawę. To było okropne. — Zakryła twarz dłońmi.

Nowak czekał, nie przerywając. Słyszał już wiele takich historii w tym gabinecie. Kobiety zwierzały mu się jak na spowiedzi.

Agnieszka odjęła dłonie od twarzy. Jej oczy były suche. Na moment zdjęła maskę pewnej siebie kobiety sukcesu. Takie jak ona nie lubią pokazywać słabości. Życie nauczyło je, że zawsze trzeba „trzymać fason”.

—Nie byłam naiwna, wiedziałam, że mąż ma inne kobiety. Ale wtedy się wystraszyłam. Zrozumiałam, że czas płynie, ja się nie młodnieję, a wokół pełno dziewczyn z długimi nogami, gotowych na wszystko, by zająć moje miejsce.

Wszystkie pragną pieniędzy. Mają to, czego ja już nie mam — młodość. Ma pan rację, mam czterdzieści lat. Nie mogę z nimi konkurować. Tacy mężczyźni jak mój mąż wolą młode, głupiutkie i ładne. Jeśli dla jednej z nich mnie zostawi — nie wygram drugiego losu na loterii. Do luksusu łatwo się przyzwyczaić. Nie chcę wracać do tamtego życia, od którego uciekłam. Wolałabym umrzeć.

Jej szczerość i rozpacz poruszyły go.

—A pan? Mógłby pan zostawić Warszawę, mieszkanie, drogą klinikę i wyjechać na prowincję, zostać zwykłym chirurgiem?

Nowak milczał. Agnieszka nie oczekiwała odpowiedzi. Wiedziała, co myśli.

—Dobrze. ONowak zamknął drzwi gabinetu i westchnął ciężko, bo choć życie w małym miasteczku było spokojne, to czasem w jego snach wciąż pojawiała się Agnieszka z pytaniem, na które nigdy nie odpowiedział.