Dzwonek telefonu obudził mnie niespodziewanie. Jak mogłam zapomnieć wyłączyć dźwięk na noc?

Nie ma takiej możliwości.
Obudził ją telefon od byłego męża. Jak mogła zapomnieć wyciszyć dźwięk na noc? Zamiast „Halo” ziewnęła, żeby wiedział, że ją obudził. Długo się tłumaczył, monotonnie gawędził o pogodzie, pracy, wiadomościach z telewizji. Przygotowywał grunt, nastrajał. Jagoda nie przerywała, nie odpowiadała. Czasem kiwała głową, jakby mógł to zobaczyć.

A on chyba naprawdę widział. Piętnaście lat małżeństwa to klucz do nadludzkich zdolności. Poszła do kuchni w samych majtkach, włączyła głośnomówiący, położyła telefon na stole i otworzyła lodówkę. Jej puste, białe półki były dawno niemyte i obrażone. Na drzwiach stała butelka wina, a obok niej wciśnięty kawałek sklepowego sera w trójkątnym opakowaniu.
— Co u Zosi?

Na imię córki musiała zareagować:
— A ty do niej nie dzwoniłeś?
— Dzwoniłem — były mówił szybko — w czwartek gadaliśmy. Powiedziała, że wszystko u niej w porządku. „Kwitnie i pachnie” — zaśmiał się — a jeszcze powiedziała, że na tydzień wypadasz z rzeczywistości, jedziesz na wakacje. Wzbogaciłaś się, matko? Daleko jedziesz? A twoi uczniowie? Na wakacje ich puściłaś?

Wzięła łyk prosto z butelki, przyłożyła telefon do ucha, żeby czuły głośnik nie wychwycił, jak zadzwoni szkło o szklankę, gdy będzie jej drżała ręka. Przełknęła, zebrała się i uśmiechnęła się kokieteryjnie:

— Wszystko mnie już męczy. Mam prawo do tygodnia pod palmami i morza. Nie tak szybko. Mam jeszcze miesiąc czasu. Zazdrościsz?
— Oczywiście — przerwa — nie. Były włączył się w starą grę.
— Przywiozę ci — przerwa — nic. Jagoda odprężyła się. — A czego właściwie chciałeś?
— Strasznie mi głupio prosić, ale trochę się zadłużyłem. Pożyczysz pięćset złotych do końca miesiąca? Nieprzewidziane wydatki…
— Mmm — odcięła kawałek sera i położyła na języku jak landrynkę. — Jakie wydatki, pozwól, że się dowiem.

— Poznałem kobietę. Taka dobra kobieta. Bardzo dobra.

Bez powodu, dziwna, nielogiczna zazdrość ścisnęła Jagodę za gardło:
— To się jej zapytaj! — przed oczami obraz: Jeszcze wtedy przyszły mąż dwadzieścia lat temu, wysoki, chudy, z długą według ówczesnej mody grzywką, która dzieliła twarz na pół białymi piórami; uśmiech też krzywy, widać ostry kieł, a obok nie ona, tylko jakaś obca baba w mini i z czerwoną szminką.

— Lalu, co się stało? — głos zmienił się na ten znany, bliski. Od troski zaschło w gardle, oczy zaczęły szczypać, zaraz się rozpłacze.

— Nic. Nie wyspałam się. Przepraszam. Przeleję ci zaraz. Miłego dnia.

Gdy klikała w aplikacji bankowej, przyszła wiadomość od Krzysztofa:
— Dzień dobry, kochanie! Piękny dziś dzień. Może urządzimy piknik nad jeziorem? Mogę po ciebie wpaść o 15:00.
— I ty mi tu nie zawracaj głowy! Odczepcie się już wszyscy! — wściekłość wygnała głupie łzy. Nalała wreszcie do szklanki, wypiła, przeżuła ser. Podeszła do lustra w przedpokoju, przeciągnęła dłonią po granicy czarnej koronki bielizny i białej skóry, bojąc się dotknąć niżej, do malutkiego zgrubienia, nieco większego niż pryszcz, w pachwinie, tam, gdzie wszyscy golą się bez patrzenia. Nic się nie zmieniło. Było na miejscu. Potem pod prysznic, szorowała się gąbką aż do zaczerwienienia, włosy szamponem dwa razy, maseczka, płatki pod oczy, suszarka. Włączyła laptopa. Posypały się powiadomienia z mediów społecznościowych. Włożyła t-shirt.

Otworzyła pierwszą lepszą wiadomość:
— Dzień dobry! Chciałbym uczyć się niemieckiego od podstaw. Czy ma pani jeszcze wolne terminy? Jaka forma płatności?

Dłonie same wiedziały, co pisać. Rutyna dawała siłę. Wysyłając odpowiedź, przypadkowo kliknęła w awatar i zobaczyła zmęczenie i samotność. Ścisnęło.
— Ile razy w tygodniu chciałby pan mieć zajęcia? I muszę od razu uprzedzić, że od pierwszego do dziesiątego nie będzie lekcji. Może nigdy więcej, bo umrę — napisała i skasowała do „nie będzie”.

Odpowiedział natychmiast:
— Trzy razy w tygodniu. Jestem elastyczny czasowo. Pracuję zdalnie, mogę się dostosować.

— Dziś o piątej po polsku?
— Pasuje.

Zosia zadzwoniła, gdy zupa azjatycka była już prawie zjedzona. Kiedyś ten rosół drobiowy nazywały „kacem”.
— Mamusiu, jak się masz?

— Świetnie. Jem. Rozpraszasz mnie. — burczała ze strachu.
— A my właśnie idziemy na plażę. Dzwonił tata. Coś mu się w tobie nie podobało… — słychać było gwar obcego miasta, samochody i niepokój.
— Nie podobałam mu się od pięciu lat.
— Jeśli ironizujesz, to znaczy, że wszystko gra. Nie mylę się?

— Dziecko, jak tam u ciebie? Tęsknię.
— Ja też!

Gawędziły o niczym. Przez telefon razem spotkały znajomych, jechały metrem do centrum, szukały miejsca i leżaków. Przedzierało się hiszpańskie słońce, plusk fal. Morze zasłaniało wszystko złe. Rozłączyły się i poszły w różne strony. Jedna naprzód, druga na krawędź. Ale z pamięcią o beztrosko pięknym. Jagoda spojrzała na zegarek. Prawie piąta. Wciąż tam, złota i dzwoniąca, przy córce, odruchowo włączyła laptopa. Jak w mróz, jak w przerębel, wskoczyła w wideorozmowę z nowym uczniem, tym, który nazwał siebie elastycznym. Oczy! To było pierwsze zanurzenie. W głąb! Na wywrót kiszek! Do bólu, do skurczu. OOtworzyła drzwi i zobaczyła przed sobą jego oczy, te same, które przez cały ten czas nosiła w sercu, i zrozumiała, że czasem jednak bywa dokładnie tak, jak powinno.