Dziewczyna stała po drugiej stronie bariery. Nie było wątpliwości co do jej zamiaru skoku…

Dziewczynka stała po drugiej stronie barierki. Nie było wątpliwości, że zamierza skoczyć z mostu…

Na samym początku nocnego dyżuru przywieźli młodego mężczyznę. Jego samochód zderzył się z terenówką na skrzyżowaniu. Po wielogodzinnej operacji pacjenta przewieziono na OIOM, a chirurg Elżbieta Kowalska w pokoju lekarskim zapisywała przebieg zabiegu.

— Kawa, Elżbieto — powiedziała doświadczona pielęgniarka, Anna Nowak, stawiając na skraju stołu kubek z parującym napojem.

— Dziękuję. Gdy pacjent odzyska przytomność, zawołajcie mnie — odparła Elżbieta, nie odrywając wzroku od dokumentów.

— Odpocznij, póki jest szansa. Na razie jest spokojnie.

— Sami wiecie, taki początek dyżuru niczego dobrego nie wróży — odpowiedziała Elżbieta.

I jak w wodę patrzyła. Nie zdążyła dopić kawy, gdy przywieźli kolejnego pacjenta. Nad ranem ledwo trzymała się na nogach i zasnęła przy biurku, opierając głowę na papierach. Obudziła ją Anna, informując, że pacjent po wypadku odzyskał przytomność.

Mogłaby powiedzieć, że jej dyżur się skończył, że inni lekarze się nim zajmą, wstała jednak i poszła na OIOM. Nie w jej stylu było wracać do domu, nie upewniwszy się, jak czuje się człowiek, którego operowała.

Pod jarzeniowymi lampami linoleum na korytarzu lśniło niczym tafla wody. Elżbieta cicho weszła na salę. Wczoraj nie przyjrzała mu się dobrze, dziś zaś zobaczyła przystojnego mężczyznę, oplątanego kabelkami i czujnikami. Spojrzała na wyniki na monitorze, a gdy znów na niego spojrzała, zauważyła, że on także ją obserwuje.

Nawet leżąc na szpitalnym łóżku, mężczyzna wydawał się pewny siebie i patrzył na nią z wyższością. Żeby choć cząstkę tej pewności mieć… Z trudem powstrzymała się, by nie odwrócić wzroku.

— Jak się pan czuje, panie Tomaszu? Musieliśmy usunąć śledzionę. Stracił pan dużo krwi. Dwa żebra złamane, ale płuco nieuszkodzone. Życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. Miał pan szczęście. Policja już dzwoniła, chcą z panem porozmawiać. Poprosiłam, żeby dali panu czas.

— Dziękuję — odparł ochryple.

— Mój dyżur się kończy, zobaczymy się jutro. — Elżbieta wycofała się z sali.

Karetka, która przywiozła kolejnego pacjenta, podwiozła ją do domu. W przedpokoju powitał ją rudzik. OtrzeW drzwiach już na nią czekał, trzymając w rękach bukiet bzów i uśmiech, który rozświetlił nawet najciemniejsze zakamarki jej serca.