Dziewczyna odrzuciła moją propozycję.

Po ukończeniu szkoły średniej, w rodzinnym mieście, rozpocząłem studia na Uniwersytecie. Polubiłem nowe miasto, a do domu przyjeżdżałem raz w miesiącu oraz na święta.

Będąc na drugim roku, poznałem wspaniałą dziewczynę. Ewa była śliczną blondynką z niesamowicie dużymi, niebieskimi oczami. Była dziewczyną czarującą, dobroduszną, ale trochę upartą. Podobało mi się w niej wszystko, jej życzliwość, skromność i szczery uśmiech.

Zawsze byliśmy razem, wspieraliśmy się nawzajem, cieszyliśmy się życiem, dzieliliśmy się doświadczeniami. Dużo podróżowaliśmy, poznawaliśmy nowe ciekawe miejsca i poznawaliśmy się nawzajem, odkrywając w sobie nowe cechy i zainteresowania. Z Ewą czułem się jak najszczęśliwsza osoba na świecie.

Wszyscy mówili, że jest we mnie zakochana i jestem dla niej wszystkim. Ciągle czułem jej miłość i wsparcie. Nie wstydziła się okazywać swoich uczuć, była szczera i otwarta.

Pod koniec kwietnia postanowiłem oświadczyć się Ewie. Zaplanowałem romantyczny wieczór. Podczas spaceru po mieście czekały na nią różne niespodzianki. Dostawała kwiaty od ludzi, ktoś zaśpiewał piosenkę, którą napisałem dla niej, starałem się, aby ten wieczór był niezapomniany. W nocy, pod rozgwieżdżonym niebem, odważyłem się jej oświadczyć.

Widziałem radość w jej oczach, ale odpowiedziała, że musi to przemyśleć. Nie byłem zaskoczony, ponieważ zdawałem sobie sprawę, że była to niełatwa i bardzo odpowiedzialna decyzja. Odprowadziłem ją i wróciłem do domu.

Od tego czasu już więcej się nie widzieliśmy. Nie odbierała telefonu, nie odpisywała na wiadomości ode mnie i unikała mnie. Wyczekiwałem pod jej drzwiami, chcąc wyjaśnić, co się stało. Nie mogłem zrozumieć jej decyzji i już nigdy więcej się nie spotkaliśmy.

Od wspólnych znajomych dowiedziałem się, że Ewa ma kogoś innego. Okazało się, że moje uczucia do niej nie były odwzajemnione. Miałem nadzieję, że znalazła mężczyznę, z którym będzie naprawdę szczęśliwa.

Minęły dwa lata, od kiedy widzieliśmy się po raz ostatni. Pewnego razu, wchodząc do kawiarni, zobaczyłem tam Ewę. Siedziała z przyjaciółką i małym dzieckiem. Podszedłem do niej i porozmawialiśmy przez chwilę. Dowiedziałem się, że wyszła za mąż, ma roczną córeczkę, przeprowadziła się do innego miasta i tylko czasem przyjeżdża w odwiedziny do rodziców.

Rozmowa z Ewą była spokojna, bez zbędnych emocji. Cieszę się, że jest szczęśliwa. Pomimo że mnie zraniła, zapamiętam ją na zawsze jako wspaniałą dziewczynę.