Dziewczyna mojego syna nie zna podstawowych rzeczy… Co powinnam zrobić? Moja teściowa zmarła kilka …

Moja teściowa odeszła wiele lat temu i po jej pogrzebie przysięgłam sobie, że będę trzymała się jednej zasady: o zmarłych albo dobrze, albo wcale.

Jeszcze jedną rzecz sobie wtedy obiecałam że jeśli kiedyś będę miała synową, nigdy nie stanę się taka, jak ona.

Zamiary były jedno, a życie, jak to życie, często wszystko wywraca do góry nogami.

Mój jedyny syn, Marek, skończył niedawno 25 lat i na początku lata przyprowadził do domu swoją dziewczynę.

Wierna swojej decyzji, że nie będę się wtrącać, przyjęłam dziewczynę serdecznie, choć może z lekką rezerwą.

Powtarzałam sobie, że nie będę jej patrzeć spod byka, nie będę wytykać wad, nie będę udzielać rad wszystko to robiła moja nieżyjąca już teściowa i przez to naprawdę wzajemnie się nie cierpiałyśmy.

Nie chcę odstraszać ani Marka, ani jego dziewczyny. Przyznam szczerze, sprawia mi przyjemność parzyć im kawę, wiem kto jaką lubi, rano szykuję, co kto chce na śniadanie, czasem rozpieszczam ich w słoneczną sobotę czy niedzielę w tygodniu nie mam na takie przyjemności czasu.

Często też staram się zniknąć z domu z mężem jadę nad jezioro, odwiedzam przyjaciółkę albo moją mamę, wtedy robimy przetwory i ogórki na zimę. Zostawiam więc młodych samych.

I oto przydarzyło się coś, co na pierwszy rzut oka wydawało się zabawne, ale w rzeczywistości mocno mnie poruszyło, więc postanowiłam o tym opowiedzieć.

Pewnego wieczoru dziewczyna Marka, Jagoda, pochwaliła się nową bluzką, którą upatrzyła w drodze z pracy do domu w sklepie na Nowym Świecie.

Nie była droga, a była jeszcze tańsza, bo brakowało jednego guzika.

Przymierzyła ją, obejrzała w lustrze naprawdę ładnie w niej wyglądała. Następnego dnia, w piątek, wybrałyśmy się razem w gości i spytałam, czy nie zechciałaby włożyć tej nowej bluzki… Okazało się, że nie ubrała jej, bo… nie potrafi przyszyć guzika.

Poczułam się zdziwiona, wyrwało mi się: Ojej! bo naprawdę nie mogłam uwierzyć, że dwudziestodwuletnia dziewczyna nie ma w domu igły, nici i guzika.

I pomyślałam sobie: a jutro, kochanie, jak będziesz wyglądać? Jak będziesz prowadziła dom, troszczyła się o rodzinę, jak podejmiesz ważne decyzje?

I tak teraz siedzę i nie wiem czy wziąć i bez zastanowienia przyszyć ten guzik, czy pokazać jej jak to się robi, czy może jednak zostawić jeśli zechce nosić bluzkę, to się nauczy, a jeśli nie, to niech leży w szafie bez guzika.

Jednego jestem pewna nie chcę być złą teściową, już jedną taką miałam i wiem, jak to boli.