Dziesięć lat zmarnowanych

— Co ty wygadujesz, Weroniko?! — krzyknęła Kinga, chwytając ze stołu filiżankę z wystygłą kawą. — Dziesięć lat! Dziesięć lat się przyjaźniłyśmy, a ty…

— A ja co? — przerwała jej Wera, zrywając się z kanapy. — Mam ci zdawać relację z każdego kroku? Sama mówiłaś, że Marek cię już nie interesuje!

— Mówiłam! Ale nie po to, żebyś od razu do niego leciała! — Kinga postawiła filiżankę tak gwałtownie, że kawa rozlała się na spodek. — Boże, jak ja teraz mam na was dwoje patrzeć?!

Weronika opadła z powrotem na kanapę, zaciskając w dłoniach swoje ciemne włosy. Wiedziała, że ta rozmowa jest nieunikniona, ale i tak nie była przygotowana na taką burzę.

— Kinga, posłuchaj mnie… — zaczęła ciszej. — Jesteśmy dorosłymi ludźmi. Rozwiodłaś się z Markiem rok temu. Rok! I cały ten czas powtarzałaś, że jesteś wolna, że nigdy więcej z nim…

— Tak, mówiłam! I co z tego? — Kinga nerwowo krążyła po kuchni, otwierając i zamykając szafki. — To nie znaczy, że jestem gotowa widzieć go z moją najlepszą przyjaciółką!

— Byłą najlepszą, jak widać, — gorzko uśmiechnęła się Wera.

Poznały się na uniwersytecie, na pierwszym roku ekonomii. Kinga była wtedy rozbrykaną, rudowłosą dziewczyną, a Weronika — poważną prymuską w okularach. Wydawało się, że nie mają ze sobą nic wspólnego, ale jakoś od razu się związały.

— Wera, a ty umiesz się malować? — zapytała Kinga po pierwszym wykładzie, przyglądając się nowej znajomej.

— Nie, a po co? — zdziwiła się tamta.

— Nauczę cię! A ty mi matematykę wytłumaczysz, dobrze? U mnie z liczbami totalna klapa.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Kinga przemieniła nieśmiałą Werę w prawdziwą piękność, a Weronika wyciągnęła przyjaciółkę z zaległości. Były nierozłączne: razem uczyły się, chodziły na randki, marzyły o przyszłości.

— Wiesz, Werka, — mówiła Kinga, leżąc w akademiku na wąskim łóżku, — ja chcę wyjść za mąż za prawdziwego mężczyznę. Żeby był silny, przystojny, żeby mi aż kolana drżały, jak na mnie spojrzy.

— A ja po prostu chcę kochać, — odpowiadała Wera. — Żeby mnie rozumiał, żebyśmy mogli milczeć razem i czuć się szczęśliwi.

Marek pojawił się w ich życiu na trzecim roku. Wysoki, wysportowany, z pewnym uśmiechem i szerokimi ramionami. Przeniósł się z innego miasta i od razu zwrócił uwagę wszystkich dziewczyn na roku.

— No to koniec, dziewczyny, jestem stracona! — westchnęła teatralnie Kinga, widząc go pierwszy raz. — Oto on, mój książę!

Weronika tylko się uśmiechnęła. Marek był rzeczywiście przystojny, ale coś w nim wydało się jej zbyt… idealne. Jakby zawsze wiedział, co powiedzieć.

— Kinga, cześć! — zawołał Marek po wykładzie. — Może pokażesz mi, gdzie tu można zjeść coś porządnego?

— Oczywiście! — rozpromieniła się rudowłosa. — Wera, idziesz z nami?

— Nie, muszę do wykładowcy, — skłamała Weronika. — Idźcie sami.

Kinga zakochała się od pierwszego wejrzenia. A Marek, jak się wydawało, też nie pozostał obojętny. Po miesiącu już byli parą, a Wera stała się piątym kołem u wozu, choć starały się tego nie pokazywać.

— Werka, nie dąsaj się! — namawiała Kinga. — Jesteśmy jak siostry! Marek też cię lubi!

— Wszystko w porządku, — machnęła ręką Weronika. — Po prostu zbliża się sesja.

Ale wcale nie było w porządku. Bo Marek naprawdę był wyjątkowy. Jako jedyny słuchał jej przemyśleń, godzinami rozmawiał o książkach i filmach. Z nim mogła mówić o rzeczach, o których nie rozmawiała nawet z Kingą.

— Weronika, a nie myślałaś o karierze naukowej? — zapytał raz w kawiarni. — Masz analityczny umysł!

— Daj spokój! — zaśmiała się Kinga. — Wera jest praktyczna, pójdzie do biznesu, zarabiać pieniądze!

— Nie wiem, — cicho odpowiedziała Weronika. — Może.

Marek spojrzał na nią uważnie, a ona poczuła, że się rumieni. W jego oczach było coś… zrozumienie? Zainteresowanie? Serce waliło jej jak oszalałe.

— Kinga, a nie mogłabyś… — zaczął Marek, ale przyjaciółka go przerwała:

— O rany, dziewczyny, zapomniałam! Mam wizytę u dentysty! Wera, odprowadź Marka do akademika, dobrze?

I uciekła, nie czekając na odpowiedź.

Szli przez park uniwersytecki w milczeniu. Był początek października, liście szeleściły pod nogami, pachniało jesienią.

— Wera, — zatrzymał się nagle Marek. — Wiesz, że jesteś bardzo piękna?

— Co? — omal się nie potknęła. — O czym ty mówisz?

— Mówię, co myślę. Kinga jest oczywiście błyskotliwa, ale ty… jesteś wyjątkowa. Masz takie spojrzenie…

Weronika odwróciła głowę. Serce waliło jej tak głośno, że chyba słychać je było w całym parku.

— Marek, przestań, — szepnęła. — Spotykasz się z Kingą.

— Spotykam, — przyznał. — Ale to nie znaczy, że nie widzę innych kobiet. Że nie widzę ciebie.

— Kinga jest moją najlepszą przyjaciółką.

— Wiem. Dlatego nic się nie dzieje. Ale gdyby…

— Gdybanie nie ma sensu, — odparła ostro. — Chodźmy.

Resztę drogi przeszli w milczeniu. Marek chciał coś powiedzieć na pożegnanie, ale Weronika szybko zniknęła w drzwiach akademika.

Wieczorem Kinga wróciła z opuchniętą policzkową i w euforii.

— Werka! — wpadła do pokoju. — Wyobraź sobie, ząb wcale nie był chory! Dentysta mówi, że to od nerwów! A wiesz, dlaczego się denerwuję? Bo zakochałam się w Marku po uszy! On jest taki… prawdziwy mężczyzna! Dzisiaj tak na mnie patrzył…

— Jak patrzył? — Weronika się spięła.

— No, tak jakoś głęboko. Jakby widział mnie na wylot. Czuję, że niedługo się oświadczy! — Kinga kręciła się po pokoju, ściskając poduszkę. — Wyobraź sobie, będę mężatką! A ty będziesz moją świadkowąWeronika wyszła na ulicę, wzięła głęboki oddech i pomyślała, że czas wreszcie przestać żyć cudzymi marzeniami i zacząć pisać własną historię.