Dzień, w którym poszłam się rozwieść ubrana w suknię ślubną Kiedy mój mąż oznajmił, że chce rozwodu…

Dzień, w którym poszłam się rozwieść, ubrana jak panna młoda.

Gdy mąż oznajmił mi, że chce rozwodu, otworzyłam szafę i wyciągnęłam moją suknię ślubną.

Co ty robisz? zapytał przerażonym głosem.

Ubiorę ją i pójdę tak do sądu odparłam, otrzepując suknię z kurzu po tylu latach.

Zwariowałaś? Nie możesz iść na rozwód ubrana jak panna młoda!

Pewnie, że mogę. A ty założysz swój ślubny garnitur. Skoro w nim przysięgałeś mi miłość aż po grób, w nim też przysięgniesz rozwód.

Widziałam, jak próbuje znaleźć jakieś sensowne argumenty, ale żaden mu nie przychodził do głowy. Dwadzieścia minut później przekopywał dno szafy, mamrocząc pod nosem, szukając swojego garnituru.

Kiedy dotarliśmy do sądu w centrum Krakowa, ochroniarze dosłownie oniemieli. Jedna pani zawołała: Sto lat, sto lat!, a druga szturchnęła ją w bok i syknęła: Cicho, oni się przecież rozwodzą!.

Sędzina prawie spadła z krzesła, gdy nas zobaczyła. Ja cała w bieli, z welonem i rękawiczkami. On w smoking, muszka i wypastowane buty.

Pani powiedziała sędzina, z trudem powstrzymując uśmiech czy mogę zapytać, czemu jest pani ubrana jak panna młoda?

Bo, Wysoki Sądzie wyjaśniłam z godnością ten człowiek ślubował mi aż śmierć nas nie rozdzieli, ubrany dokładnie tak. Skoro śmierć nas jeszcze nie rozdzieliła, a on chce zakończyć nasz związek, niech to zrobi, patrząc na mnie taką, jaką był, gdy składał swoje obietnice.

Mąż spojrzał na mnie ze łzami w oczach.
Ja cię nie oszukiwałem. Naprawdę cię wtedy kochałem.

A teraz? zapytałam, czując jak głos mi się łamie.

Sędzina chrząknęła.
Wiecie co? Dam wam pół godziny przerwy. Wyjdźcie, przejdźcie się, porozmawiajcie. Jeśli wrócicie nadal tak ubrani i zdecydujecie się na rozwód, poprowadzę sprawę dalej. Ale coś mi mówi, że dwoje ludzi, którzy aż tak się do siebie przywiązali, mają sobie jeszcze sporo do powiedzenia.

Wyszliśmy na korytarz. On poprawił mój przekrzywiony welon.

Wyglądasz pięknie powiedział cicho. Dokładnie tak, jak tamtego dnia.

Ty też dobrze wyglądasz przyznałam. Tylko jesteś idiotą.

Staliśmy tak, w strojach jakby od ślubu, na środku sądu, i nie wiedzieliśmy, co dalej.

A może zaproponował nieśmiało zamiast się rozwodzić, pójdziemy zjeść kawałek tortu weselnego i przypomnimy sobie, po co się wtedy pobraliśmy?

Czy to jest prawdziwa miłość że na rozwód idzie się w takiej samej sukni, jak przed laty do ślubu? Czy może po prostu jesteśmy dwojgiem mocno dramatycznych ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się robić rzeczy do połowy?