Dziękuję, mamo, za niespodziankę!

8 stycznia

Dziś rano wyszłam z domu i od razu zauważyłam, jak podwórko zmieniło się przez noc. Wszystko pokryło się białym puchem. Delikatne płatki śniegu opadały bezszelestnie na resztki żółtych liści, które jeszcze trzymały się na gałęziach, na asfalt i zaparkowane samochody.

Wyciągnęłam dłoń. Kilka śnieżynek wylądowało na niej i natychmiast stopniało. Zrobiłam kilka kroków, nasłuchując lekkiego chrzęstu pod butami. To dźwięk, który zawsze przypomina mi, że Nowy Rok jest już blisko – z zapachem mandarynek, choinką przystrojoną błyszczącymi bombkami i tą nieuchwytną nadzieją na cud.

Wstąpiłam do sklepu po mandarynki, mleko i słodycze do herbaty. Gdy stałam już przy kasie, zadzwoniła mama.

– Kasia, mogłabyś dziś do mnie wpaść?

– Tak, mamo. Coś się stało?

– Nic. Chcę ci kogoś przedstawić. Przyjdź na obiad. – W jej głosie było coś ekscytującego, prawie dziewczęcego.

– Znowu chcesz mnie zestawić z jakimś maminsynkiem? – zapytałam, trochę rozczarowana.

– To niespodzianka. Zobaczysz. – Mama tajemniczo się uśmiechnęła i rozłączyła.

Ciekawe. Dawno nie słyszałam, żeby mama brzmiała tak… żywo. Kiedy odszedł Tomek, przyszłam do niej zapłakana. Próbowała mnie pocieszać, ale wszystko zepsuła, mówiąc, że przecież ostrzegała. Miała rację, ale to wcale nie uśmierzyło bólu. Pokłóciłyśmy się. Od tamtej pory nie przychodziłam, tylko dzwoniłam, próbując radzić sobie sama.

Odeszłam od kasy i wzięłam małe ciastko z działu cukierniczego. Nie wypada iść z pustymi rękami.

W domu wciąż myślałam, co za niespodziankę szykuje mama. Na wszelki wypadek umyłam głowę, lekko podkręciłam końcówki, podkreśliłam rzęsy i usta, włożyłam granatową spódnicę i sweter w kolorze brzoskwini. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia. Cokolwiek to będzie – będę wyglądać godnie.

„Tomek jeszcze pożałuje” – pomyślałam, zakładając buty i płaszcz.

Mama otworzyła drzwi i stanęłam jak wryta. Jej oczy błyszczały, policzki miała zaróżowione, a nowa fryzura odejmowała jej z dziesięć lat.

– Mamo, wyglądasz świetnie – powiedziałam, podając jej ciastko.

– Dzięki. – Uśmiechnęła się nieśmiało. – Rozbierz się i chodź do pokoju.

„Na pewno zaprosiła gościa” – pomyślałam, poprawiając przed lustrem loki i spódnicę.

Z kanapy podniósł się postawny mężczyzna po pięćdziesiątce, w spodniach i granatowym swetrze, z wysokim czołem i charakterystycznym nosem. W kącikach oczu miał promieniste zmarszczki – znak, że często się uśmiecha. Przyglądał mi się z równym zainteresowaniem. Przywitałam się ostrożnie.

– Kasia, poznaj Wojciecha, mojego przyjaciela z dzieciństwa. – Mama objęła mnie wpół i spojrzała prosząco.

– Więc to z wsi – mruknęłam, patrząc na nią z rozczarowaniem.

– Chodźcie na obiad, zupa stygnie. – Mama cofnęła rękę i pierwsza wyszła do kuchni.

Usiadłam na swoim zwykłym miejscu – plecami do lodówki. „Czyżby miał zająć miejsce taty?” – przemknęło mi przez myśl. Wojciech usiadł naprzeciwko. Mama między nami, jak zawsze, gdy żył tata.

– Więc to on? Naprawdę, mamo, nie spodziewałam się po tobie czegoś takiego – powiedziałam z sarkazmem.

– Dlaczego tak mówisz? – spojrzała na mnie wymownie.

– Tęskniłaś za kułakami? Mało ci tatuś dawał? A gdzie butelka? Nie przynieśliście wódki? – rzuciłam, patrząc na Wojciecha.

– Wojtek nie pije. On… – mama zaciągnęła się, spuściła wzrok.

On położył swoją dużą, spracowaną dłoń na jej ręce.

– Nie, Aniu.

– Teraz udaje abstynenta, a potem pokaże, co potrafi. Zamierzasz za niego wyjść? To ta twoja niespodzianka? A ty, Wojciechu, żona cię wygnała i teraz szukasz schronienia u mojej matki?

Słowa płynęły same, nie mogłam się zatrzymać. W oczach mamy pojawiły się łzy. Wojciech wpatrywał się w talerz.

– Skończyłaś? – mama spytała nagle ostro. – A co ja w życiu widziałam? Pijanego męża i jego pięści. Ty uciekałaś do sąsiadki, gdy wracał. Chodzimy po nocnych ulicach, żeby tylko nie wracać do domu. Wyciągałam mu pieniądze z kieszeni, gdy spał, mówiłam, że zgubił. Kupowałam ci buty i sukienki. Nic nie wiesz… – urwała, łkając.

Nigdy nie widziałam mamy takiej. Zawsze cicha, wystraszona, unikająca konfliktów. A teraz broniła jakiegoś obcego faceta.

– Powinnam ci to dawno powiedzieć. Trzydzieści lat milczałam. – Mama wzięła głęboki oddech. – To twój ojciec. Wojciech Nowak – twój ojciec.

– Co? – odsunęłam się od stołu, plecami uderzając w lodówkę. Patrzyłam to na niego, to na mamę.

– Tak. Kochaliśmy się od szkoły. Potem poszedł do wojska. Mała wieś, wszyscy wszystko wiedzą. Przyznałam się matce, że jestem w ciąży. Krzyczała, biła mnie ręcznikiem. Potem przyprowadziła chłopaka z sąsiedniej wioski niby do pomocy przy płocie. Wrócił na urlop do babci. Matka kazała mi się nie ociągać.

Pewnego wieczoru odprowadził mnie do domu po zabawie. Wyszła mama i powiedziała, że nie pozwoli, żeby się ze mną zadawał i porzucił. Lepiej niech od razu idzie. A on odpowiedział, że ma poważne zamiary. Wyszłam za Andrzeja. Wyjechaliśmy do miasta. Urodziłam ciebie. Nie kochałam go. Może domyślał się, że nie jesteś jego córką, dlatego pił i bił. Wojtkowi napisałam, że wyszłam za mąż. Nie wiedział o tobie.

Starałam się nie jeździć do wsi, wstydzę się patrzeć mu w oczy. Pamiętasz, gdy latem byłam u wujka? Wtedy go spotkałam. Potem sam przyjechał. Powiedział, że nie ma do mnie pretensji, rozumie. Kochałam tylko jego. Wyjeżdżam do niego, tobie zostawiam mieszkanie. Dość już wynajmowanych kątówZostało nam tylko jedno – nauczyć się być rodziną, a w tym pomoże nam czas, który teraz spędzimy razem, patrząc, jak za oknem znów pada śnieg.