Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila zbliżała się do końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec zaczął pić i od tego czasu życie Lili zmieniło się w koszmar. Każdy ranek Lili zaczynał się od wietrzenia mieszkania, sprzątania pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się obudzi. — Tato, przecież nie wolno ci pić. Ledwo doszedłeś do siebie po wylewie. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znieść ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, że nikomu nie jestem potrzebny. Nawet tobie, przecież jestem ci ciężarem. Jestem straconym człowiekiem, Lila. Niepotrzebnie się urodziłem. Tylko problemy rodzinie przyniosłem, a dzieci odziedziczyły po mnie tylko słabość charakteru i biedę. Wszystko na darmo, córko. Najlepiej pić. Lila, już i tak w złym humorze, złościła się. — Nie wszystko jest na darmo, tato. Inni mają dużo gorzej. — Jak gorzej, córko? Ty wychowywałaś się bez matki. Teraz chcesz urodzić dziecko bez ojca i znów bieda. — Nie zawsze tak będzie, tato. Wszystko może się zmienić w jednej chwili. Lila ze smutkiem wspomniała czasy, gdy była szczęśliwa, przygotowując się do ślubu z Ilją. Tak, świat się zachwiał, ale trzeba żyć. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila wykrzyczała: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom? Przejrzałeś moje rzeczy?! — Wszystko w tym domu należy do mnie — oświadczył ojciec. — Włącznie z emeryturą, którą przede mną chowasz! Moją emeryturą. — I całą przepiłeś? I nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A dlaczego mam myśleć? Jestem chorym człowiekiem. Ty już dorosła, teraz ty się mną zajmuj! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież wczoraj zostały jeszcze dwie paczki makaronu i masło. Gdzie to wszystko? Co zjemy na kolację?.. Lila była wstrząśnięta. Usiadła na krześle, zakrywając twarz dłońmi. Nie wiedziała, że ciotka Natalia w jej nieobecność przesiaduje u nich w domu, upija ojca i wynosi, co się da. Cichą żmiją wkradła się Natalia do ich domu i chciała rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila przeleżała we łzach. Złamana, głodna, beznadziejnie rozczarowana. Rano ktoś zapukał i weszła Natalia Anatolijewna. W modnym płaszczu, w eleganckich kozakach na obcasie. Nawet się nie rozebrała, od razu weszła do mieszkania. — Cześć. Moja koleżanka z MOPS-u mówiła, że macie długi i niebawem wyłączą wam prąd. Co tu się dzieje, Lila? Może poczęstujesz mnie herbatą? Nie czekając na odpowiedź, Natalia ruszyła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatę, ty jesteś w ciąży, jak moja córka, Swieta… Ale w ogóle nic tu nie ma! Ani cukru, ani herbaty, pustka. Chodźmy do sklepu. Lila nie patrzyła na gościa. — Ciociu Natalio, nie poczęstuję was. Lepiej się zbierajcie. Natalia nie dała się spławić. — Masz kłopoty? Widzę, że tak. Pamiętasz, jak proponowałam ci, żebyś zamieszkała u mnie? Teraz już nie proszę, tylko nalegam! Zabieraj rzeczy i jedziemy do mnie. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, a ty nawet nie masz co zjeść! Nie mówiąc o owocach i witaminach… Pakuj się. Lila usiadła, bo zakręciło jej się w głowie. Łzy popłynęły jej po policzkach, Natalia objęła ją: — Posłuchaj, wiem, jak mnie oceniasz. Nie mam u ciebie przebaczenia, moja córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak się tu męczysz. Chcesz czy nie — zaopiekuję się tobą. Dalej wszystko było, jak we śnie: Natalia pomogła Lili się spakować, zamówiła taksówkę. *** W dniu, gdy zaczęły się skurcze, Natalia Anatolijewna była przy niej cały czas. — Słuchaj mnie, Lila. Uprzedziłam już personel, że chcesz zrzec się dziecka. Więc, kiedy urodzisz, nie bierz go na ręce, nie przykładaj do piersi. Nawet nie patrz. Lila jęknęła z bólu: — Och, ciociu Natalio, wszystko mi jedno… Byle szybciej urodzić. — Pamiętaj, o czym mówiłam — ty sama nie dasz rady temu dziecku. Ja już znalazłam porządną parę, która od razu je adoptuje. Kilka godzin później pojawiła się dziewczynka. — Trzy trzysta, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła płaczące dziecko i wyniosła bez pokazania Lili. Ale lekarka spojrzała surowo: — Co to ma być? Zdrowa, śliczna dziewczynka, a pani nawet nie chce na nią popatrzeć. Pani Jeleno, proszę przynieść dziecko i przyłożyć do piersi matki. Lila zmartwiona, pokręciła głową: — Nie chcę. Nie mam jak żyć, nie chciałam rodzić… są ludzie, którym ta dziewczynka będzie potrzebniejsza, zrzec się chcę, oddadzą ją do adopcji… — Proszę się opamiętać, chociaż spojrzeć na maleństwo. Lila zamknęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk na dłoni… Pielęgniarka położyła dziecko obok, maleńka przytulała się i otwierała usta. Lila w końcu spojrzała na córeczkę. Bezbronna, maleńka dziewczynka patrzyła na nią półprzymkniętymi oczkami. Rączkami szukała jej piersi. — No i co, mamusiu? Karmimy maluszka — uśmiechnęła się lekarka. Widząc, jak Lila drży pod wpływem pierwszego wrażenia. — Śliczna dziewczynka, ona właśnie ciebie potrzebuje, nie żadnych obcych rodziców, rozumiesz? Lila zapłakała, obejmując córeczkę i przytuliła ją. Następne dwie godziny Lila odpoczywała już przy dziecku, nie mogąc oderwać od niej wzroku. Wtedy obudził się jej matczyny instynkt. „Oto sens mojego życia — moja córka. I nieważne, czy Ilja odszedł, czy ojciec pije… Moja córka mnie potrzebuje, więc zostanę z nią”. *** Lila obudziła się od głosu Natalii. Natalia Anatolijewna, narzuciwszy szlafrok, weszła do sali i patrzyła na nią, leżącą w łóżku. — Zapomniałaś, o czym się umawiałyśmy? — zapytała cicho. — Przecież obiecałaś urodzić i zrzec się dziecka. Ja już załatwiłam ludzi, którzy zaraz je zabiorą. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Przecież nie masz pieniędzy, jesteś praktycznie bezdomna, dokąd pójdziesz z dzieckiem? — Do domu. Nie będę więcej was kłopotać. Poradzę sobie. Lila zobaczyła, jak twarz odwiedzającej zmienia się w grymas. — Zwariowałaś?! Z czego będziesz żyć? Chcesz żebrać? Od krzyku Natalii obudziła się dziewczynka, Lila wstała i dotknęła jej. — Nie dotykaj! Ja ją ukołyszę, nakarmię mlekiem modyfikowanym. Powiemy lekarzom, że nie masz pokarmu — ogłosiła Natalia. Lila pokręciła głową: — Tu nie pani ma decydować, to moja córka. Mówię, nie zamierzam się zrzec! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia stała z otwartymi ustami. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka Lili z sali podniosła głowę: — Kto to był? — Ciotka. — Okropność. Dobrze, że jej nie słuchasz. Masz rację, że ją wygoniłaś. Jestem Lera. W razie potrzeby pomogę. Dobrych ludzi nie brakuje. — Lila. — Miło poznać, Lila. Wiesz, miałam wrażenie, że ta kobieta chciała wyciągnąć twoją córeczkę i uprowadzić. Bardzo dziwna osoba. *** Przed wypisem przyszła do Lili Swieta, była przyjaciółka. Czekała na korytarzu, z dużym brzuchem. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła. Swieta usiadła obok. — Słyszałam, że urodziłaś. — Tak. Córkę. Swieta zaczęła się wiercić. — Wiesz, moja mama znalazła ludzi, którzy chcą adoptować twoją córkę. — I co? — To bardzo dobrzy ludzie, bogaci, dadzą wszystko, żeby zdobyć malutką. Swieta chwyciła Lilię za rękę: — Oferują milion złotych, wyobrażasz sobie? Kupisz kawalerkę, możesz zacząć nowe życie. — Naprawdę, milion? — Lila pokiwała głową. — Skoro się tak martwisz, to swoje dziecko im sprzedaj. Swieta zrobiła obrażoną minę, ale nadal trzymała Lilię. — Lila, oddaj dziecko mnie! Ja się nią zaopiekuję, ona jest przecież córką Ilji. — Myślisz, że poradzisz sobie z dwójką dzieci? — Nic nie rozumiesz, Lila! Moje małżeństwo się rozpada! Lila zerwała się, chcąc odejść. Swieta złapała ją za rękaw, jej oczy wyglądały na szalone: — Potrzebuję tego dziecka, Lila! — Puść. …Po kilku godzinach do sali wpadł Ilja. Lila odsunęła się od niego. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Twoja Swietoczka zaraz rodzi, to tam patrz! — Musimy pogadać, Lila. Od twojego porodu nie mogę sobie znaleźć miejsca. Słuchaj, chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a natychmiast ją adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem jak ty, nigdy się nie wyrzeknę kogoś, kto mnie naprawdę potrzebuje. Na darmo przyjechałeś, córki ci nie oddam! Ilja zachowywał się dziwnie, nie chciał wyjść. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa rodzić beze mnie! I tak zabiorę to, co moje! — Ty? Maminsynek? Najpierw zapytaj mamy o pozwolenie! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę na ręce i poszła do pielęgniarki: — Czy mogłaby pani nikogo więcej do mnie nie wpuszczać? Nie chcę już nikogo widzieć! To nie jest przechodni dom! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córeczką na rękach. Nie była sama — z nią wychodziła Lera, którą witali mąż i mama. Lila zatrzymała się na schodach, widząc samochód państwa Rezników. Z auta wysiadła matka Ilji, Waleria Jakowlewna, wyciągnęła szyję i podejrzliwie obserwowała Lilię. Lila poczuła zimny dreszcz na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła na nią jak wilczyca przed skokiem. Lera zauważyła minę koleżanki, podeszła bliżej. — Kto to, Lila? — Rodzice Ilji. — Patrzy, jakby cię pilnowała. Dziwne, że tak cię osaczają, coś tu nie gra. Mówiłam, że mama przygotowała ci pokój u nas — jedziemy razem. Lila przytaknęła. Też czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie znalazła miłość — kuzyn Lery, wieczny kawaler Iwan, zaczął ją adorować. Iwan okazał się dobrym człowiekiem, ożenił się z Lilą, adoptował jej córkę i pomagał teściowi. Co do Swiety i Ilji — ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, że Swieta udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch i zwodziła całą rodzinę Rezników. Natalia Anatolijewna, chcąc chronić córkę, przyznała zięciowi, że Swieta poroniła na wczesnym etapie. I od razu zaproponowała rozwiązanie. — Ilju, nie denerwuj się na moją córkę. No, poroniła, trudno, ale i ty święty nie jesteś — zaraz będziesz miał dziecko na boku. Pomyślałam, że powinniście zabrać do siebie dziecko Lili. Przecież nie jest wam obce. No i nie mówmy twoim rodzicom o poronieniu, zrobimy, jakby to Swieta urodziła, a potem zabierzemy dziecko Lili i wszyscy pomyślą, że to córka Swiety. Ilji spodobał się ten plan. Wszystko szło dobrze, póki Lila nie „odbiła”, odmawiając oddania noworodka w szpitalu i stawiając byłą przyjaciółkę i jej matkę w kropce. Matka Ilji, Waleria Jakowlewna, rozczarowana oszustwem synowej, wyrzuciła ją z domu i przymusiła syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki

Gdy Agnieszka przeżywała ostatnie tygodnie ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, a ojciec zaczął zaglądać do kieliszka od tej pory życie Agnieszki zamieniło się w koszmar.

Każdego ranka Agnieszka zaczynała od wietrzenia domu, sprzątania pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się obudzi.

Tato, przecież nie możesz pić. Ledwie doszedłeś do siebie po udarze.

Chcę i piję. Kto mi zabroni? Łatwiej tak znieść ból.

Jaki ból?

Ból tej świadomości, że nie jestem nikomu potrzebny. Nawet tobie, bo jestem tylko ciężarem. Jestem człowiekiem przegranym, Aga. Szkoda, że się urodziłem, szkoda że się żeniłem, i tylko wyprodukowałem dzieci, które odziedziczyły po mnie tylko słabość charakteru i biedę. Wszystko na marne. Lepiej pić.

Agnieszka, i tak już w kiepskim humorze, denerwowała się coraz bardziej.

Nic nie jest na marne, tato. Są ludzie, którym życie gorzej się ułożyło.

Gorzej, córko? Ty przecież wychowywałaś się bez matki. Teraz chcesz rodzić dziecko, które też będzie żyło bez ojca, w biedzie.

Nie wszystko jest takie czarne, tato. W życiu nie ma stałości, wszystko może się przecież odmienić.

Agnieszce przypomniały się niedawne chwile szczęścia, gdy planowała ślub z Marcinem. Tak, świat się zawalił, ale przecież trzeba żyć dalej.

Tamtego dnia ojciec znowu się upił. Agnieszka wpadła wtedy w złość.

Wypiłeś pieniądze, które na wszelki wypadek odłożyłam? Skąd je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?

To wszystko w tym domu jest moje stwierdził ojciec. Włącznie z emeryturą, którą przede mną chowasz!

I wszystko przepuściłeś? Nawet nie myślisz na czym przeżyjemy?

A czemu miałbym myśleć? Jestem chory, już dorosłaś, twoja w tym teraz głowa!

Agnieszka przeszukała wszystkie szafki i szuflady.

Wczoraj były jeszcze dwie paczki makaronu i masło. Teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację?

Była wstrząśnięta. Usiadła na krześle, chowając twarz w dłoniach.

Nie wiedziała jeszcze wtedy, że jej ciotka, pani Barbara, skumała się z ojcem, przesiadywała w ich domu, poiła go i okradała.

Barbara niczym cicha żmija wpełzła do ich życia i niszczyła wszystko, co się dało.

Tę noc Agnieszka przepłakała. Leżała pokonana w łóżku, zmęczona i głodna.

Następnego ranka do drzwi zapukała Barbara. W nowym płaszczu, na butach na obcasie, weszła bez pytania.

Cześć, Aga. Moja znajoma z administracji powiedziała mi, że macie długi, że mogą wam odciąć prąd. Co się u was dzieje? Może zaparzysz herbaty?

Nie czekając na odpowiedź, Barbara weszła do kuchni i zaczęła grzebać w szafkach.

Sama zrobię, przecież jesteś w ciąży jak moja Ania… Słuchaj, nie masz nawet cukru, herbaty, nic tu nie masz! Chodź, pójdziemy do sklepu.

Agnieszka nie patrzyła na nią.

Ciociu Basiu, nie zaparzę herbaty. Lepiej żebyś już poszła.

Barbara nie ustępowała.

Masz kłopoty? Widać, że tak. Przecież proponowałam ci, żebyś przeprowadziła się do mnie. Teraz nie proszę, tylko nalegam zabieraj rzeczy i chodź ze mną. Tu nie ma warunków dla dziecka, ojciec pije, a ty nie masz nawet czego jeść. Potrzebujesz witamin! Jedź ze mną.

Agnieszka usiadła na krześle, bo zachwiało jej się w głowie. Łzy popłynęły jej po policzkach, Barbara objęła ją:

Posłuchaj, wiem jak mnie oceniasz. Wiem, że nie powinnam ci wybaczać, skoro moja własna córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem, nie mogę patrzeć jak się męczysz. Czy chcesz, czy nie, zaopiekuję się tobą.

Dalej to wszystko działo się jakby we śnie: Barbara pomogła Agnieszce się spakować i zamówiła taksówkę.

***

Gdy zaczęła rodzić, Barbara nie odstępowała jej na krok.

Słuchaj mnie uważnie, Aga. Uprzedziłam obsługę szpitala, że chcesz oddać dziecko do adopcji. Więc jak urodzisz, nie bierz córki na ręce, nie przykładaj do piersi, nie patrz nawet.

Agnieszka jęczała z bólu:

Ciociu Basiu, wszystko mi jedno. Tak mnie boli… byleby już mieć to za sobą.

Pamiętaj, sama nie dasz rady. Już znalazłam porządną rodzinę, która chce waszą córkę adoptować.

Po paru godzinach na świat przyszła dziewczynka.

Waży trzy trzysta, zdrowa, wszystko w porządku.

Pielęgniarka zawinęła dziecko w rożek i odniosła, nawet nie pokazując Agnieszce.

Jednak lekarka spojrzała na młodą matkę surowo:

Co to ma znaczyć? Ma pani śliczną, zdrową córkę i nawet nie chce na nią spojrzeć? Pani Renato, proszę przynieść dziecko z powrotem i przystawić do mamy.

Agnieszka pokręciła głową, zmartwiona:

Nie chcę… Nie mam za co żyć, nie chcę dziecka… Są ludzie, którzy jej bardziej potrzebują. Zrezygnuję z praw, niech ją adoptują…

Niech pani chociaż popatrzy na dziecko, niech pani nie wariuje.

Agnieszka zamknęła oczy, lecz poczuła delikatny dotyk przy ręce.

Pielęgniarka położyła noworodka przy niej, dziecko zaczęło się wiercić, otwierać usteczka, a Agnieszka w końcu popatrzyła na małą.

Bezbronna istotka patrzyła na nią malutkimi oczami. Odruchowo wyciągnęła do niej rączki.

No, mamusiu? Czas na karmienie uśmiechnęła się lekarka. Rozweseliła się widząc jak Agnieszka cała drży od pierwszego kontaktu z dzieckiem.

Ładna, potrzebuje pani, nie obcych rodziców, rozumie pani?

Agnieszka rozpłakała się, objęła córeczkę i kiwnęła głową.

Kolejne dwie godziny Agnieszka odpoczywała przy córce nie mogła oderwać od niej oczu.

Obudził się w niej instynkt macierzyński.

Oto sens mojego życia moja córka.
Nieważne, że Marcin odszedł, że tata pije… Jestem potrzebna mojemu dziecku, więc zostanę z nią.

***

Agnieszkę obudził głos Barbary.

Barbara w szlafroku weszła do sali i patrzyła na nią sroga.

Zapomniałaś o czym rozmawiałyśmy? Przecież obiecałaś, że oddasz dziecko. Już wszystko ustawione, czekają na córkę.

Pani Barbaro, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu.

Ale ty nie masz grosza! Dokąd ty z tym dzieckiem pójdziesz?

Do domu. Już nie będę pani kłopotem. Poradzę sobie.

Agnieszka widziała, jak wyraz twarzy Barbary zmienia się w złość.

Zwariowałaś? Z czego będziesz żyć? Zamierzasz żebrać?

Na krzyk Barbary przebudziła się córka, Agnieszka podeszła do łóżeczka.

Nie ruszaj! Sama ukołyszę i dam jej mleko. Powiemy lekarzom, że nie masz pokarmu stwierdziła Barbara.

Agnieszka pokręciła głową:

To ja tu decyduję, to moja córka. Mówiłam, że zmieniłam zdanie!

Nie możesz! Przecież obiecałaś! Barbara bezsilnie otwierała usta.

Proszę wyjść.

Barbara wyszła. Sąsiadka z sali, która spokojnie leżała dotychczas, podniosła głowę:

Kto to był?

Ciotka.

Strasznie. Dobrze, że ją wygoniłaś. Ja jestem Weronika. W razie czego pomogę świat nie jest bez dobrych ludzi.

Jestem Agnieszka.

Miło cię poznać, Aga. Wiesz, wydawało mi się, że ta kobieta chciała zabrać dziecko prosto z łóżeczka. Bardzo dziwna sprawa.

***

Przed wypisem odwiedziła Agnieszkę jeszcze jedna osoba. Nie pozwolono jej wejść do sali, więc Agnieszka wyszła do korytarza.

Czekała na nią była przyjaciółka, Ania, także w zaawansowanej ciąży.

Cześć.

Agnieszka ostrożnie przysiadła obok niej.

Słyszałam, że urodziłaś.

Tak. Córkę.

Ania zaczęła się wiercić.

Aga, sprawa jest taka. Wiesz, mama już znalazła ludzi, którzy chcą twoją córkę adoptować.

No i?

To porządni ludzie, są bardzo bogaci, zrobią wszystko, by ją mieć.

Ania złapała Agnieszkę za rękę:

Oferują za twoją córkę czterysta tysięcy złotych. To wyobrażasz sobie? Możesz kupić pokój w akademiku, a może i zaliczkę na kawalerkę dać.

Ach tak, czterysta tysięcy? Agnieszka pokiwała głową. Jeśli tak się o nich martwisz, to sprzedaj im swoje dziecko.

Ania obraziła się, ale dalej prosiła ją, trzymając za rękaw.

Poczekaj, Aga. Oddaj ją mi! Będę się troszczyć, w końcu to też córka Marcina

Myślisz, że dasz radę z dwójką dzieci?

Nic nie rozumiesz, Aga! Mój związek się wali!

Agnieszka wstała, chcąc odejść. Ania chwyciła jej rękaw, Agnieszce wydało się, że oczy ma obłąkane.

Potrzebuję tego dziecka, Aga!

Puść mnie.

…Kilka godzin później do sali wszedł sam Marcin. Agnieszka aż odsunęła się pod ścianę.

Urodziłaś? Mogę zobaczyć?

Nie, nie możesz! Przecież zaraz Ania rodzi, tam patrz!

Aga, musimy pogadać. Nie mogę spać od kiedy się urodziła. Powiem wprost: chcę zabrać córkę. Zrzeknij się jej, adoptuję ją od razu.

Agnieszka pokręciła głową:

Nie jestem taka jak ty. Nigdy nie oddam własnego dziecka komuś, kto go potrzebuje mniej niż ja. Przyjechałeś na darmo, córki ci nie oddam!

Marcin zachowywał się coraz dziwniej, nie chciał wyjść.

Dawaj dziecko! Nie miałaś prawa urodzić je beze mnie! I tak zabiorę, co moje!

Ty? Synek swojej mamusi? Najpierw zapytaj o zgodę mamę!

Agnieszka odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę i poszła do pielęgniarek.

Czy mogłabym prosić, żeby nikogo więcej do mnie nie wpuszczać? Nie chcę już nikogo widzieć ani na nikogo czekać! Jak w tramwaju ludzie się tu przewijają!

Epilog

W dniu wypisu Agnieszka wyszła ze szpitala, przytulając córkę do siebie.

Nie szła sama razem z nią wypisywali jej koleżankę z sali, Weronikę, którą przywitano z mężem i teściową.

Agnieszka zatrzymała się na schodach, gdy zobaczyła samochód Marcinkiewiczów.

Z auta wysiadła mama Marcina, Elżbieta, obejrzała Agnieszkę przeciągłym wzrokiem.

Agnieszka poczuła zimny dreszcz na plecach.

Niedoszła teściowa patrzyła na nią jak wilczyca szykująca skok.

Weronika zauważyła wyraz jej twarzy, podeszła bliżej.

Kto to, Aga?

Rodzice Marcina.

Patrzy, jakby cię pilnowała. Niedobrze mi się robi, dziwnie się zachowują. Widzisz, moja mama przygotowała ci pokój, więc chodź z nami.

Agnieszka kiwnęła głową. Sama miała złe przeczucia.

***

Mieszkając u nowych przyjaciół, Agnieszka niespodziewanie odnalazła miłość kuzyn Weroniki, Karol, wierny kawaler, zaczął się nią opiekować.

Karol był człowiekiem pogodnym, dobrym i czułym. Ożenił się z Agnieszką, adoptował jej córkę i nawet pomagał teściowi.

A co ze sprawą Ani i Marcina? Ich małżeństwo się rozpadło.

Okazało się, że Ania przez całą ciążę udawała nosiła sztuczny brzuch, oszukując całą rodzinę Marcinkiewiczów.

Barbara, chroniąc córkę, sama wyznała zięciowi prawdę, że Ania poroniła na wczesnym etapie. Od razu miała też plan awaryjny:

Marcinie, nie gniewaj się na Anię. Tak, straciła ciążę, ale przecież ty nie jesteś bez winy. Przecież niedługo urodzi ci się dziecko z kim innym. Zastanawiałam się, może adoptujecie dziecko Agnieszki? W końcu nie jest wam obce. Żeby nie martwić twoich rodziców, nic nie powiemy. Udawać będziemy, że Ania urodziła.

Marcinowi podobał się ten pomysł teściowej.

Wszystko funkcjonowałoby dalej, gdyby Agnieszka nie odmówiła podpisania zrzeczenia się praw do córki przy porodzie, wywracając całą intrygę.

Mama Marcina, Elżbieta, była rozczarowana kłamstwami synowej i wyrzuciła ją, zmuszając syna do rozwodu.