Dziecięce rany emocjonalne

**Dziecinne urazy**

Kasia rozłożyła kaszę po talerzach, na jednym z nich uformowała z konfitur śmieszną buźkę dla synka.

— Mężczyźni! Śniadanie! — zawołała, nalewając do kubków świeżo zaparzoną herbatę.

Kuba usiadł przy stole i ze znudzoną miną spojrzał na talerz.

— Nie lubię kaszy — mruknął.

— Co za nowiny? Owsianka jest zdrowa. Jeśli chcesz iść na lodowisko, najpierw musisz zjeść porządne śniadanie. — Jarek usiadł naprzeciw syna, nabrał łyżkę i włożył do ust.

— Mmm… Pyszne. Nasza mama jest czarodziejką. Uwierz, nikt nie robi tak dobrej owsianki jak ona.

Kuba nieufnie spojrzał na ojca, ale i on wziął łyżkę do ręki. Gdy skończył, Kasia zabrała pusty talerz i przysunęła mu kubek z herbatą.

— Coś się dzieje? — spytała męża. — Ostatnio jesteś zamyślony. Problemy w pracy?

— Zjadłem wszystko. Kiedy idziemy na lód? — uradował się Kuba.

— Idź, pobaw się. Muszę z mamą porozmawiać. — Jarek złapał niezadowolone spojrzenie syna. — Za chwilę. Idź.

Kasi przez moment wydało się, że czyta myśli Kuby. Chłopiec zastanawiał się, czy ma się rozpłakać, bo lodowisko może przepaść przez tę rozmowę, czy pójść do pokoju i dręczyć się wątpliwościami. Uśmiechnęła się do niego i skinęła głową, jakby potwierdzała: tak, lodowisko będzie, ale później.

Kuba zsunął się z krzesełka i z obrażoną miną wyszedł z kuchni.

— Więc co cię gryzie? — Kasia zajęła miejsce syna.

— Nie wiem, od czego zacząć. Sam nic nie rozumiem — odparł Jarek, kręcąc kubkiem po stole.

— Masz kochankę? Chcesz odejść? — spytała wprost.

— Kasia, co ty? Jak ci to przyszło do głowy? — oburzył się.

— A co miałam myśleć? Jeśli w pracy wszystko gra, co tak cię trapi? — zaczęła tracić cierpliwość. — Wczoraj prosiłam, żebyś wyniósł śmieci. Kiwnąłeś głową, ale o śmieciach zapomniałeś. Jesteś rozkojarzony. Mów, tylko nie kłam — ostrzegła.

Jarek wpatrzył się w nią uważnie.

— Odwiedziła mnie matka — w końcu wycedził.
Widziała, że słowa przychodzą mu z trudem.

— We śnie? I co ci przekazała z zaświatów, że tak cię to wytrąciło z równowagi? — zażartowała.

— Nie, nie we śnie. Żywa. — Jarek gwałtownie odsunął kubek.
Herbata rozlała się po stole. Kasia zerwała się, chwyciła gąbkę i wytrła kałużę.

— Przecież umarła. Czy kłamałeś przez te wszystkie lata? — rzuciła gąbkę do zlewu i wróciła na miejsce.

— Nie kłamałem. Naprawdę umarła… dla mnie — odparł zirytowany jej niezrozumieniem.

— Dobrze, po kolei. Umarła, żywa… Wyjaśnij. Słucham.

— Co tu tłumaczyć? Miałem wtedy chyba dziesięć lat. Ojciec pił. Często się kłócili. Była piękna, więc bardzo ją o wszystko podejrzewał. Czasem nawet uderzył. Zamalowywała siniaki, ale ja widziałem.

Tamtego dnia ojciec wrócił pijany. Oskarżał matkę, że to przez nią pije. Ona milczała, ale to go wkurzało. Poszedłem do pokoju, słyszałem ich krzyki. Nagle coś ciężkiego uderzyło o podłogę, i zrobiło się cicho. Poczekałem chwilę i wyszedłem. Ojciec leżał na podłodze, rozłożony. Z głowy sączyła mu się krew. A matka… Stała nad nim, zakrywając usta dłońmi.

Zauważyła mnie i wypchnęła z kuchni. Powiedziała, że ojciec tylko się przewrócił, że wezwie karetkę. Ale przyszła policja. Matka wyszła z nimi, mówiąc, że zaraz wróci i żebym czekał na ciocię Helenę. To była starsza siostra ojca. Siedziałem w przedpokoju, aż przyjechała.

Płakała po bracie, nazywała matkę zabójczynią, mówiła, że jej miejsce w więzieniu. KazPotem zabrała mnie do siebie, i choć dach nad głową miałem, serce moje już nigdy nie zaznało ciepła domu.