Dzieci, które znalazły troskliwą rodzinę.

Pewnego wiosennego popołudnia, jak zawsze, jadłem obiad w restauracji w pobliżu mojego biura. Nagle dziewczynka podeszła do mnie i poprosiła o coś do jedzenia. Byłem zaskoczony. Od razu widać było, że dziecko pochodzi z biednej rodziny. Jej ubrania były postrzępione i stare. Ręce dziecka były całkowicie brudne. Nie lubię żebraków, ale tutaj była inna sytuacja. Dziecko poprosiło o jedzenie.

Zapytałem, co chciałaby zjeść, ale jej było wszystko jedno.

Było mi jej bardzo żal, więc odpowiedziałem:

Zamówię obiad, gorącą zupę i pyzy.

Dziewczynka kiwnęła radośnie głową. Kazałem jej umyć ręce i czekaliśmy na zamówienie.

Głodne dziecko jadło z taką prędkością, że wydawało się, że przez kilka lat głodowało. Potem odłożyła na bok pyzy i stwierdziła, że zaniesie je bratu. On też jest głodny w domu.

Dziewczynka opowiedziała mi swoją historię. Mieszkała wraz z bratem z babcią staruszką.

Matka miała odebrane prawa rodzicielskie, ojca nie znała. Babcia ma 87 lat, jest chora i emerytura wystarcza tylko na leki. Dlatego dzieci są głodne.

Do szkoły nie chodzi, bo babcia nie pamięta, gdzie schowała jej dokumenty. Brat nie ma żadnych, bo urodził się w łazience dwa lata wcześniej, a dziewczynka pomagała matce przy porodzie.

Byłem w szoku. Nie mogłem nic powiedzieć. Pierwszy raz w życiu usłyszałem coś takiego. Nie mogłem sobie wyobrazić, że tak może się dziać. Kiedy zaproponowałem zabranie dzieci do domu, zgodziła się. Po drodze poszliśmy do supermarketu i kupiliśmy więcej produktów. Okazało się, że dziewczynka mieszka blisko. Szliśmy biednymi ulicami, aż zobaczyliśmy małą, zrujnowaną chatę. Wchodząc do środka, zaniemówiłem. Był jeden pokój, w którym stara babcia leżała na łóżku i oddychała bardzo ciężko, a obok niej siedział mały chłopiec i bawił się pustym opakowaniem z leków.

Podszedłem bliżej starszej pani i zobaczyłem, że czuje się źle, więc bez wahania zadzwoniłem po karetkę. Po pewnym czasie została zabrana do szpitala, okazało się, że ma problemy z sercem. W tym wieku jest to normalne. Dzieci na jakiś czas zabrałem do siebie.

Oczywiście nikogo nie chciałem adoptować. Miałem już 16-letnią córkę i nie miałem żony. Umarła bardzo dawno temu, sam nie wychowałbym dzieci. Po kilku dniach moja córka oświadczyła, że chce, żebym adoptował dzieci. Córka zaoferowała swoją pomoc w opiece nad nimi. Wątpiłem, czy dadzą mi opiekę, więc postanowiłem szczegółowo rozeznać sytuację. Miałem wystarczająco dobrą pracę, wysokie zarobki więc powierzono mi te małe dzieci. Na początku bardzo się bałem, ale ciężko mi było oddać je do domu dziecka. Razem z córką przejęliśmy opiekę.

Ich babcia wyzdrowiała. Poprosiła mnie, żebym wysłał ją do domu opieki. Tak właśnie zrobiliśmy. Odwiedzamy ją co tydzień z dziećmi. Wszystkie dokumenty odtworzyliśmy dzieciom. Wysłaliśmy je do przedszkola i szkoły. Córka po szkole odbiera je i wszyscy razem czekają na moje przyjście z pracy!