Dziadek Było lato. Wracałam wieczorem do domu po treningu. Widzę dziadka, już bardzo starego, który upadł na chodnik i nie może się podnieść. Wszyscy przechodnie omijają go szerokim łukiem, myśląc pewnie, że jest pijany, a on tylko coś mruczy pod nosem i wyciąga ręce do ludzi. Mama od dziecka uczyła mnie, żeby pomagać każdemu, na ile tylko mogę, więc podchodzę i pytam: „Pomóc panu?” Ale on nie potrafił odpowiedzieć nic zrozumiałego, tylko mruczał i wyciągał do mnie ręce. Przechodząca kobieta zwróciła mi uwagę: „Odejdź od niego! Nie widzisz, że pijany? Jeszcze się czymś zarazisz. Jaki brudny, jeszcze się ubrudzisz!”. Przyjrzałam się i zobaczyłam, że dziadek ma całe ręce we krwi. Ogarnął mnie dziecięcy strach. Na pytanie, co się stało, znów nie odpowiedział, tylko wskazał na leżącą obok siatkę. W niej były potłuczone butelki po piwie. Zebrał jeszcze kilka kawałków szkła i włożył je do torby. To dlatego miał zakrwawione ręce. Zaczęłam wycierać mu dłonie mokrymi chusteczkami, żeby potem móc mu pomóc wstać i odprowadzić go do domu (może to źle, ale nie chciałam pobrudzić sobie ubrania krwią…). Kiedy ręce były czyste, podniosłam dziadka. Na pytanie o adres, nie zareagował, znów tylko mamrotał. Nie rozumiałam, ile bym nie próbowała. W końcu, widząc moją bezradność, zaczął wskazywać mi drogę ręką. Tak doprowadziłam go do bloku stojącego na tym samym podwórku. Pokazał na domofon i dwoma palcami pokazał numery – domyśliłam się, że to numer mieszkania. Zadzwoniłam, a w słuchawce odezwał się zaniepokojony kobiecy głos. Dziadek znowu coś zamamrotał. Po chwili na zewnątrz wybiegła kobieta z mężczyzną. Najpierw rzucili się do dziadka, oglądając, czy nic mu się nie stało. Potem mężczyzna podziękował mi i wziął dziadka w ramiona, niosąc do mieszkania. Kobieta zaczęła pytać, jak mogą mi się odwdzięczyć. Odmówiłam i chciałam iść, ale kobieta nagle poprosiła, żebym poczekała, jakby sobie coś przypomniała. Po chwili wybiegła z klatki z wielkim koszem malin. „Swoje” – pochwaliła się. Podziękowałam, ale nie chciałam przyjąć. „Weź, proszę” – nalegała. „Mało co nie oszaleliśmy, jak po powrocie z działki zobaczyliśmy, że dziadka nie ma w domu. A wszystko przez to, że kiedyś Niemcy złapali go podczas wojny. On miał wysokie stanowisko i żeby w niewoli się nie zdradzić, sam zranił sobie język. O warunkach higienicznych nie było mowy, więc gdy wyszedł z niewoli, już zaczęła się gangrena i musieli mu uciąć pół języka. Teraz nie potrafi porządnie mówić. Na naszym podwórku wieczorami młodzież pije piwo i rzuca butelki, gdzie popadnie. Pisaliśmy już skargę na policję, żeby coś z tym zrobili. Dzieci biorą te śmieci do rąk, jeszcze się potną czy skaleczą. Kiedy nasza córeczka Soniaczka rozcięła nóżkę, dziadek zaczął chodzić po podwórku i zbierać szkło po tych ‘świntuchach’, żeby żadne dziecko nie zrobiło sobie krzywdy. Jest już stary, ledwo chodzi. Prosiliśmy, przekonywaliśmy, chowaliśmy mu klucze, a on i tak wychodził. Raz upadł, ja byłam wtedy w pracy i pięć godzin przeleżał w zimnie – nikt nie pomógł. Właśnie mieliśmy zacząć go szukać, kiedy zadzwonił domofon. Bardzo ci dziękuję.” Po tej rozmowie zaniemówiłam. Kobieta wręczyła mi kosz malin, a ja ukłoniłam się jej (tak, ukłoniłam się. Nie znalazłam słów), i poszłam do domu. W połowie drogi się rozpłakałam. Dlaczego w naszym kraju tak jest? Dlaczego myślimy tylko o sobie? Zwracam się do wszystkich: jeśli widzicie, że ktoś upadł i nie może wstać, nie zakładajcie od razu, że to pijak. Podejdźcie! Może naprawdę potrzebuje waszej pomocy! Dotyczy to zwłaszcza młodych – nie zapominajmy, że jesteśmy LUDŹMI, a nie ŚWINIAMI!

Dziadek

To było latem. Wczesnym wieczorem wracałam do domu po treningu. Idąc przez osiedle w Warszawie, zobaczyłam starszego pana, który upadł na chodnik i nie mógł się podnieść. Ludzie mijali go z niechęcią, omijali szerokim łukiem, pewnie myśląc, że jest pijany. Starszy pan mamrotał coś pod nosem, wyciągał do przechodniów ręce, a wszyscy patrzyli na niego z obrzydzeniem. Mama zawsze powtarzała mi, że trzeba pomagać każdemu, na ile tylko możemy, więc nie potrafiłam przejść obojętnie. Podeszłam i spytałam: Może panu pomóc?. On jednak nie potrafił odpowiedzieć jedynie mamrotał i wyciągał dłoń w moim kierunku.

Obok przechodziła kobieta i rzuciła mi ze złością: Odsuń się od niego! Nie widzisz, że pijany? Zaraz jeszcze jakiegoś paskudztwa się nabawisz! Brudny cały, tylko się pobrudzisz!. Przyjrzałam się dokładniej zauważyłam, że jego dłonie są całe we krwi. Poczułam zimny strach. Spytałam, co się stało, ale jedynie dalej nieudolnie mamrotał i bezradnie podniósł z ziemi torbę, która leżała obok niego. W środku były potłuczone butelki po piwie. Podniósł jeszcze kilka odłamków i włożył do torby. Zrozumiałam wtedy, że dlatego ma zakrwawione ręce.

Siadłam obok niego na chodniku i zaczęłam wycierać mu ręce nawilżanymi chusteczkami, bo nie chciałam ubrudzić się krwią, podnosząc go może to było egoistyczne, ale normalny odruch. Kiedy już starłam krew, pomogłam mu wstać. Spytałam cicho o adres, ale nic z tego nie zrozumiałam znów jedynie bełkot. Chyba zobaczył, że nie rozumiem, więc wskazał ręką kierunek. Oprowadziłam go do bloków na osiedlu. Pod blokiem pokazał mi domofon i na palcach wymienił dwa numerki domyśliłam się, że to numer mieszkania. Zadzwoniłam po chwili usłyszałam roztrzęsiony kobiecy głos. Starszy pan zamamrotał coś do domofonu, zaraz na dwór wybiegli kobieta z mężczyzną.

Od razu zaczęli oglądać dziadka, sprawdzać, czy wszystko z nim w porządku. Mężczyzna podziękował mi i zaniósł go do domu na rękach, a kobieta rozpływała się w wdzięcznościach, pytając, czym mogą mi się odwdzięczyć. Odmówiłam, chciałam już odejść, lecz ona nagle poprosiła, żebym zaczekała jakby sobie właśnie coś przypomniała. Zniknęła na klatce schodowej i po minucie wróciła z ogromnym koszem malin. Z naszego ogródka! pochwaliła się. Podziękowałam, lecz nie chciałam przyjąć prezentu, ona jednak wręcz naciskała: Bierz, bierz! Myśmy się prawie niepokoju zjedli, kiedy wróciliśmy z działki, a dziadek zaginął!.

Wyjaśniła mi wtedy, że podczas wojny został złapany przez Niemców i trafił do obozu. Miał tam ważne stanowisko i, żeby nikogo nie wydać, sam poranił sobie język. Nie było tam warunków sanitarnych, zaczęło się zakażenie i musieli mu połowę języka wyciąć. Stąd teraz nie mówi, tylko wydaje dźwięki, jakby był głuchoniemy. Ostatnio po osiedlu wieczorami wałęsają się nastolatki, piją piwo na placu zabaw, rzucają butelki, gdzie popadnie. Zgłaszaliśmy na policję dzieci łapią to szklane świństwo do rąk, czasem się skaleczą. Córa, Zosia, raz przecięła sobie stopę. Od tej pory dziadek zbiera szkło po tych świniach, by dzieciom nic się nie stało. Ale jest już stary, ma słabe nogi ciągle go odciągamy, chowamy klucze, błagamy, żeby nie szedł, a on i tak znajdzie sposób, żeby wyjść. Raz już tak upadł, pięć godzin leżał na ziemi, zanim wróciliśmy z pracy. Żaden człowiek się nie zainteresował. Dziś już mieliśmy iść go szukać a tu nagle dzwonek do drzwi. Dziękujemy ci z całego serca.

Po jej opowieści zabrakło mi słów. Wcisnęła mi do rąk kosz malin, a ja tylko się jej skłoniłam i poszłam do domu. W połowie drogi rozpłakałam się jak dziecko. Czemu u nas w kraju tak to wygląda? Czemu potrafimy być aż tak obojętni? Chcę zaapelować do każdego: jeśli widzisz kogoś leżącego na ulicy, nie oceniaj z góry. Podejdź. Zwykła rozmowa czy gest często mogą uratować komuś życie. Dotyczy to zwłaszcza młodych nie zapominajmy, że jesteśmy ludźmi, a nie zimnymi, obojętnymi świniami.